ادامه پرسش و پاسخ با رسانه های جنبش سبز به بخش دیگری از سوالات مطرح شده در خصوص مسایل روز پاسخ گفت.

وی در بخشی از این مصاحبه می گوید: “در جمهوری اسلامی قرار بود حتی حزب کمونیست آزاد باشد نه این که احزاب مسلمان قانون گرا ولی منتقد نیز تحمل نشوند و منحل گردند. اصل بر استقلال قوا بود نه این که سه قوه، سه شعبه از دفتر رهبری شوند. ولایت فقیه از جنس ولایت بر صغیر محسوب نمی شد.”

تاج زاده همچنین در خصوص وقایع رخ داده در کشورهای اسلامی گفته است: “اسلام طالبانی دیگر هیچ گونه شانسی برای بروز و ظهورو حاکم شدن در جهان اسلام ندارد و در کشور ما نیز که نه به لحاظ فرهنگ کهن ایرانی و نه تمدن بزرگ اسلامی هیچ نسبتی با خشونت و جبر و دیگر آثار طالبانیسم ندارد، اقتدارگراها علیرغم تمایل قلبی و تلاش های همه جانبه خود برای استقرار نظام طالبانی، طرفی نخواهند بست.”

متن کامل پاسخهای سید مصطفی تاج زاده به سوالات مطرح شده در پی می آید:

از عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت و سارمان مجاهدین انقلاب اسلامی دلایل مخالفتش را با شعار «اجرای شریعت» پرسیدیم. گفت: شما را به همان دلایلی ارجاع می دهم که براساس آن ها در صدر مشروطه مراجع ثلاث در نجف اشرف یعنی حضرات آیات خراسانی، مازندارانی و تهرانی و نیز آقایان طباطبایی و بهبهانی با شعار و مشی شیخ فضل الله نوری مخالفت کردند. در حقیقت عالمان و روحانیون مشروطه خواه طرح چنین شعاری و تأسیس حکومت مشروعه را به ضرر اسلام، تشیع، ایران و نیز مسلمانان، شیعیان و ایرانیان ارزیابی می کردند. آن چنان که پیش از این در مقاله روحانیت و نهضت مشروطه شرح داده ام.

روشن است که شعار «اجرای شریعت» جذاب است، هم چنان که شعار خوارج در صدر اسلام یعنی «لاحکم الا لله» فریبنده بود. شعار خوارج، ظاهری انقلابی و مترقی داشت و به همین دلیل علی (ع) آن را کلمه حقی خواند که از آن اراده باطلی شده است و به مقابله با آن برخاست. تحقق چنین اندیشه ای به معنای نفی حکومت و بروز هرج و مرج و فتنه، ناامنی کامل و جنگ همه علیه همه بود و پیام رهایی بخش اسلام را با بن بست و شکست مواجه می کرد.

تاج زاده افزود: امروز نیز شعار «اجرای شریعت» همان نتیجه را دارد حتی اگر با انگیزه پاک و اسلام خواهانه مطرح شود. زیرا ما چه بخواهیم چه نخواهیم این شعار به معنای حکومت روحانیون، اجباری شدن حجاب اسلامی، زنده شدن مجازات هایی مانند سنگسار و اعدام مرتد و بریدن دست دزد از یک سو و سرکوب هر منتقد و هر صدایی با توجیه جلوگیری از وحدت مسلمانان و تضعیف حکومت اسلامی و مقابله عملی با آزادی اندیشه، بیان، مطبوعات، احزاب، تجمعات و انتخابات به علت غربی و ضد اسلامی بودن از سوی دیگر تفسیر خواهد شد. به این ترتیب چهره ای خشن، تکفیری، تحمیلی و سرکوب گر از اسلام ارائه خواهد شد و به اسلام هراسی دامن خواهد زد. هم چنان که حکومت طالبان چنین نقشی را ایفا کرد.

عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت ایران اسلامی هم چنین گفت: تمام تلاش بدخواهان و به ویژه رسانه های صهیونیستی ترسیم سیمایی قرون وسطایی و عقب مانده و استالینیستی از اسلام است تا فرصت طلایی کنونی را برای شنیده شدن پیام عدالت و آزادی و انسانیت پیامبر رحمت، از همگان بگیرند، بلکه این فرصت را به تهدیدی علیه بشریت تبدیل کنند. او در ادامه توجه اندیشمندان حوزوی و دانشگاهی را به این واقعیت جلب کرد که در جهان اسلام اگر نگوییم انحصاراً باید گفت عمدتاً سلفی های متصلب از این شعار استقبال می کنند و در پی تحقق آن هستند. یعنی کسانی که به احیای جنگ های صلیبی با غرب مسیحی از یک طرف و سرکوب شیعیان به عنوان خنجری از پشت به مسلمانان از طرف دیگر می اندیشند. هم چنان که این شعار بیشترین پژواک را در بین خشن ترین و متعصب ترین افراد با مذهب شیعه دارد. یعنی کسانی که از ابتدای ورود به عرصه سیاست در پی «انتقام» بوده و هستند نه رشد و سعادت بشریت!

به باور من، این انحراف از جمهوری اسلامی و آرمان های رهبری فقید انقلاب است که اعراب و مسلمانان را به جای تشکیل جمهوری اسلامی، به تأسیس حکومت اسلامی آن هم با شعار «اجرای شریعت» بخوانیم. تلاش برای تحقق چنین راهبردی اختلافات دینی، مذهبی، ملی و قومی را در منطقه و در صورت توسعه یافتن در سطح جهان دامن می زند و آن ها را بعضاً به تضادهای سازش ناپذیر تبدیل می کند و به تقویت اندیشه ها و جریان های ضددینی منجر می شود. هم چنان که حکومت روحانیون مسیحی در قرون وسطی زادگاه ماتریالیسم در جهان معاصر شد.

این فعال اصلاح طلب درباره دیدگاه و سخنان رهبر فقید انقلاب در زمینه لزوم اسلامی بودن حکومت و ضرورت اجرای احکام شرعی گفت: پس از تظاهرات تاسوعا و عاشورای سال ۱۳۵۷ که سرنگونی رژیم ستم شاهی قطعی به نظر رسید، ایشان هوشمندانه شعار مردمی «استقلال، آزادی، حکومت اسلامی» را به «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» تغییر داد و پس از پیروزی انقلاب اعلام کرد رأی من به جمهوری اسلامی است نه یک کلمه کم نه یک کلمه زیاد. به باور من ایشان می دانست که شعار حکومت اسلامی ظرفیت زیادی برای تبدیل شدن به نظام خلافت دارد که به هیچ وجه متناسب با عصر جدید و مصالح مسلمانان نیست. به گفته تاج زاده به نظر می رسد حزب عدالت و توسعه ترکیه نیز با وجود اطلاع از اقبال قابل توجه بسیاری از مخالفان سیاسی مسلمان و عرب از شعار اجرای شریعت و تشکیل حکومت اسلامی، از طرح و تأیید آن خودداری می کند. زیرا به تجربه دریافته است که می توان و باید از اندیشه، ارزش ها و هنجارهای اسلامی، در قرن ۲۱ میلادی دفاع کرد و به گسترش پیام آخرین پیامبر ابراهیمی امید بست اما نه با کاربرد زور و سرکوب و تحمیل بلکه با فعالیت در جامعه از طریق نهادهای مدنی.

از تاج زاده پرسیدیم مگر در جمهوری اسلامی روحانیت حاکم نیست؟ وی در پاسخ گفت: در ابتدای پیروزی انقلاب، مرحوم دکتر مصطفی رحیمی مطلبی در نقد و نفی جمهوری اسلامی نوشت. من به نقل از مرحوم حاج احمد خمینی شنیدم که می گفت: رهبر فقید انقلاب پس از مطالعه آن جزوه گفته بود که نویسنده بین جمهوری اسلامی و حکومت روحانیون خلط کرده است. اگر منظور ما از تأسیس نظام جدید، حکومت آخوندی بود، حق با وی بود اما هدف ما تشکیل جمهوری اسلامی است نه حکومت روحانیت. تاج زاده در ادامه گفت: در سال های اولیه پیروزی انقلاب، حکومت روحانیون یا حکومت آخوندی نوعی تهمت محسوب می شد که خط امامی ها می کوشیدند آن را نقد و نفی کنند و محور استدلال های ایشان آزادی های مدنی و سیاسی (از قبیل آزادی اندیشه و قلم و بیان و احزاب و انتخابات و …) بود. ضمن آن که می گفتند تأکید ما بر فقاهت است نه روحانی بودن. بنابراین غیرروحانیون فقیه هم می توانند به این منصب دست یابند و در تمام اصول قانون اساسی، اجتهاد و فقاهت اصل بود نه روحانی بودن. به علاوه اختیارات رهبری محدود بود و اداره کشور در اختیار قوای سه گانه بود. متأسفانه امروز کسانی که مدعی اند از مشروطه درس گرفته اند و به همین دلیل می گویند روحانیت حاضر نیست پل پیروزی دیگران، به ویژه روشنفکران وسیاسیون شود و پس از پیروزی کنار رود، با تحلیلی غلط از دو انقلاب مشروطه و بهمن ۵۷، به جای حکومت مردم علناً از حکومت روحانیون سخن می گویند و حتی امام جمعه موقت تهران با افتخار اعلام می کند که بر جمهوری اسلامی، فکر آخوندی حاکم است. آنان با خام اندیشی در این توهم به سر می برند که می توانند منتقدان خود و در نهایت مردم را پل پیروزی حاکمیت خویش کنند و مواعید رهبر فقید انقلاب، به ویژه در نوفل لوشاتو به همراه حقوق و آزادی های مدنی و سیاسی شهروندان ایران زمین را به فراموشی بسپارند.

تاج زاده هم چنین گفت: فرق جمهوری اسلامی با حکومت یک قشر اجتماعی، (در این جا روحانیت) در باز یا بسته بودن نظام سیاسی و انسانی یا فرقه ای بودن حکومت و رعایت یا عدم رعایت حقوق بشر است. تفاوت جمهوری اسلامی وعده داده شده به مردم با حکومت آخوندی مانند تفاوت شعار «ایران برای همه ایرانیان» با «ایران برای طرفداران روحانیت حاکم» است. اختلاف درمبنا بودن و تفوق مصلحت عامه است چه براحکام شرعی چه بر روحانیون حاکم. وی افزود: در جمهوری اسلامی حقوق اساسی مردم، هم چنان که در دو فصل سوم و پنجم قانون اساسی آمده، کاملاً پذیرفته شده است. رهبر معادل نظام نیست و سخن او الزاماً سخن خدا و پیامبر نیست، اگرچه در چارچوب اختیاراتش لازم الاجراست و در عین حال نقد آن نه تنها حق شهروندان که وظیفه ملی و دینی آنان محسوب می شود. خبرگان چنین نظامی در انحصار روحانیون نیست و غیرروحانیون و زنان از آن بیرون نمی مانند. نظارت بروظایف رهبری نیز صرفاً توسط مجتهدان صورت نمی گیرد. هم چنان که در مجلس خبرگان تدوین قانون اساسی که مهم تر از مجلس خبرگان ناظر بر شخص رهبر است، اعضایی از قشرهای دیگر(مهندسان، زنان و حتی کارگران) حضور داشتند. وی در ادامه افزود: در جمهوری اسلامی قرار بود حتی حزب کمونیست آزاد باشد نه این که احزاب مسلمان قانون گرا ولی منتقد نیز تحمل نشوند و منحل گردند. اصل بر استقلال قوا بود نه این که سه قوه، سه شعبه از دفتر رهبری شوند. ولایت فقیه از جنس ولایت بر صغیر محسوب نمی شد. به عکس ولایت بر مردمی آزاد و صاحب حق به شمار می رفت که به علت بلوغ وی را به رهبری برگزیده اند.

رهبری که شعارش این بود: «هر نسل، خود تعیین کننده مقدرات خویش است» در جمهوری اسلامی بنا بود انتخابات آزاد باشد و اصل حقوقی و عقلی اختیارات مساوی با جوابگویی و مساوی با امکان نقد آزاد بر همه ارکان حکومت از جمله رهبری نظام صدق کند. نقدی که در کمال امنیت انجام شود و نتیجه اش داغ و درفش و زندان و شلاق نباشد. البته این که چرا ما از آن جایگاه به وضعیت کنونی رسیدیم، یعنی فقاهت تبدیل به روحانیت شد، اختیارات رهبری مطلقه خوانده شد و حقوق اساسی مردم نفی گردید و آزادگان انقلابی هم چون بردگان بی حقوق شدند، داستان دیگری است که امیدوارم بتوانم روزی علل آن را از دید خویش شرح دهم.

عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین انقلاب درباره اتهام اقتدارگراها که اصلاح طلبان وقتی در انتخابات شکست خوردند، به رأی مردم تمکین نمی کنند، چنین گفت: تصور نمی کنم کسانی که انتخابات را پدیده ای غربی می دانند و رأی مردم را در بهترین حالت «تزیین» حکومت می خوانند نه تعیین کننده سرنوشت کشور و چگونگی اداره امور، هرگز بتوانند انسان های منصف را قانع کنند که اصلاح طلبان که مهم ترین وجه ممیزه شان از اقتدارگراها دفاع از موازین دموکراتیک و حقوق بشر و آزادی های مدنی و سیاسی است، پای بند رأی مردم نیستند. ظاهراً حضرات فراموش کرده اند که چه کسانی از سال ۷۶ تا ۸۴ با انتخاب و رأی مردم جنگیدند و در برابر منتخب آنان به کارشکنی پرداختند.

نظر معاون سیاسی وزرات کشور دولت اصلاحات، درباره تشابه ادعایی حوادث سال های ۷۸ و ۸۸ از جانب اقتدارگرایان خواسته شد که در پاسخ چنین گفت: اقتدارگراها از تشابه فتنه ۷۸ و ۸۸ سخن می گویند و به حضور مردم در ۲۳ تیرماه ۷۸ و ۹ دی ماه ۸۸ استناد و تکیه می کنند و ماهیت هردو را یک سان می خوانند. به این ترتیب اولاً اعتراف می کنند که انتخابات ۸۸ بهانه است زیرا که در دو مورد متفاوت، تظاهرات آرام و مدنی و مسالمت آمیز منتقدان خود را با شدیدترین وجه سرکوب کردند. در سال ۱۳۷۸ به بهانه متفرق کردن ۱۵۰ دانشجوی معترض به توقیف روزنامه سلام، کوی دانشگاه را به خاک و خون کشیدند، آن هم در شرایطی که اصلاح طلبان متهم نبودند که با رأی مردم به مقابله برخاسته اند. به عکس این اقتدارگراها بودند که هر نه روز یک بار علیه منتخب مردم بحران ایجاد می کردند. در سال ۸۸ نیز ضمن سرکوب تظاهرات آرام مردم و بدون بهانه مجدداً به کوی دانشگاه حمله کردند شاید بتوانند مدتی دیگر دانشگاه را به انفعال بکشانند و دانشجویان را مرعوب کنند. نکته دوم این که هشت ماه بعد از ۲۳ تیرماه یعنی در بهمن ۱۳۷۸، انتخابات مجلس ششم برگزار شد و نامزدهای اصلاح طلب با کسب اکثریت قاطع آراء به پیروزی رسیدند و معلوم شد که گرایش اکثریت مردم چیست. و هم امسال هم اگر انتخابات «آزاد» برگزار شود، جهانیان خواهند دید که حمایت مردم از اصلاح طلبان بیشتر از سال ۷۸ خواهد بود. به نظر من اساساً به همین دلیل است که اقتدارگراها حاضرند حیثیت و منافع ملی و حتی امنیت ملی آسیب ببیند اما انتخابات آزاد برگزار نشود تا بطلان ادعاهایشان معلوم نشود و ذره ای از کنترلشان بر امور کاستی نگیرد و نکته سوم این که اگر تشابهی وجود داشته باشد باید آن را در بی اعتنایی ذوب شدگان در ولایت به عمل قبیح مهاجمان به مردم و دانشجویان در هردو دوره و عدم محاکمه آنان، جستجو کرد. جالب آن که در مجلس هشتم حتی حاضر نیستند گزارشی را که درباره حمله به کوی دانشگاه تهران تهیه شده است، قرائت کنند. رسیدگی به اتهام مهاجمان پیش کش!

تاجزاده در پایان این مصاحبه گفت: در سال های گذشته جای آزادی مطبوعات و آزادی در دانشگاه ها را کرسی های آزاداندیشی گرفته است. بعید نمی دانم در آینده نیز کرسی انتخابات آزاد جایگزین آزادی انتخابات شود. اگرچه این روش دیگر نخ نما شده و پاسخگوی ایران امروز نیست.

در پایان این عضو شورای مرکزی احزاب مشارکت ایران اسلامی و مجاهدین انقلاب اسلامی، ضمن تبریک به مردم مصر و به ویژه جوانان این کشور که به شکل کاملا مدنی خواست و اراده خود را مبنی بر بازگشت نظامیان به پادگان ها با جدیت پی گیری می کنند، حاکمیت اسلام دموکراتیک در کشورهای عربی و اسلامی را اجتناب ناپذیر دانست و تأکید کرد که اسلام طالبانی دیگر هیچ گونه شانسی برای بروز و ظهورو حاکم شدن در جهان اسلام ندارد و در کشور ما نیز که نه به لحاظ فرهنگ کهن ایرانی و نه تمدن بزرگ اسلامی هیچ نسبتی با خشونت و جبر و دیگر آثار طالبانیسم ندارد، اقتدارگراها علیرغم تمایل قلبی و تلاش های همه جانبه خود برای استقرار نظام طالبانی، طرفی نخواهند بست. وی هم چنین نسبت معکوس ایران و کشورهای اسلامی متأثر از بهار عربی را که در دومی تلاش برای مشارکت عمومی مبنی بر رأی همه برای یکی است و در ایران با نابود کردن همه زمینه های مشارکت عموم، تحقق رأی یکی به جای همه و برای همه تبلیغ و دنبال می شود در حالی که ما اولین کشور منطقه و اسلامی بوده ایم که انتخابات آزاد را بعد از پیروزی بزرگ انقلاب مردم تجربه کرده ایم، موجب تأسف و تأثر دانست.

* اجازه بدهید مردم همه ی حرف های درگلو مانده ی خود را برسر ما و شما فرو بریزند. حرفشان که تمامی گرفت، حالا به میانه ی میدان بروید و به مردم بگویید: من همه حرف های شما را شنیدم و به تأسی از علی (ع) و به تأسی از دنیای عقل، آینده ی کشور را به تصمیم  خود شما وامی نهم. اگر مرا بخواهید، می مانم و این باقیِ عمر را به جبران مافات می پردازم. وگرنه، این شما و این هرچه که اراده ی آن دارید

* ما: ورشکسته ایم ای عزیز. دستمان از آرزوها و آرمانهای انقلاب تهی ست. افق پیش روی ما تیره و تاراست. نه تنها تحریم ها، که هجومی از جهل های آذین یافته ما را محاصره کرده اند.

* برخلاف امیر قطر که اگر پای به هرکجای دنیا گذارد، همگان برای او و برای دلارهای نفتی اش آغوش می گشایند،  حوزه ی اختیارما و شما حتی درهمین داخل کشورمان به چالش گراییده است.

محمد نوریزاد، نویسنده و هنرمند و جهادگر مدافع جنبش سبز، دوازدهمین نامه خود به رهبر جمهوری اسلامی را منتشر کرد. آقای نوریزاد که پیش از این به خاطر نگارش نامه به آیت الله خامنه ای و انتقاد از او در زندان بوده است، وعده داده که تا انتخابات پیش روی مجلس هر هفته جمعه ها نامه ای را خطاب به رهبری منتشر کند.

وی در ابتدای نامه دوازدهم خود شرحی از تهدید شدنش توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی را برای رهبری بازگو کرده و می نویسد:  این واقعه را از این روی برای جناب شما بازگفتم تا اگر فردا روزی مرا پودر کردند و داغ مرا به دلِ خانواده ام، و داغ آنان را بردل من نشاندند و در یکصد سایت فراگیرشان مرا به خاک انداختند، هم شما و هم مردم ما شاهد باشید که در این مُلک، پاداش خیرخواهی و امربه معروف و نهی از منکر، چه گزاف و چه چشمگیراست.

نوریزاد سپس متن اصلی نامه خود را این گونه آغاز کرده که: چرا نگویم: این روزها، تلخ ترین روزهای عمرشماست؟ وچرا نگویم: سالهای آرام و پرازاختیار شما سپری شد و رفت؟ درجوارما اما، حوزه ی اختیار فردی چون “امیرِ قطر”، هم همه ی کشور یک وجبی اوست و هم همه ی دنیای فراخ. او اکنون به هرکجا که بخواهد سفر می کند و با هرکشوری که بخواهد می آمیزد. چرا؟ چون دراین دنیای پرتلاطم، اندازه ومقدارِ خود را فهم کرده و سفره ای بقدر همان اندازه ی  ناچیز خود گسترانیده است. امروز همان وسعتِ ناچیز او آنچنان قدروقیمت یافته است که هواپیماهای قطری باید آسمان حقارتِ ما را درنوردند و مغرورانه ما و شما را به اسم مسافر جابجا کنند. نمی دانم آیا این را شنیده اید: کشورقطر، درست درهمان سالی تأسیس شد که ” ایران ایرِ” ما تاسیس شد؟!

نوریزاد افزود: من در حیرتم چرا جناب شما نمی توانید از کشور خود پای بیرون بگذارید؟ وچرا حتی نمی توانید برای بجای آوردنِ مناسک حج به عربستان سفرکنید؟ شاید به این دلیل که هم در داخل و هم در خارج، چهره عبوس و تند ما وشما افزون تر از چهره ی متبسم وفهیمانه ی ما به باور مردمان جهان راه یافته است! و بازبه این دلیل که درجمهوری اسلامی ایران، هیچ امری استحقاقِ ثبات ندارد الا این که امضای ثباتش را از بیت حضرت  شما دریافت کرده باشد.

متن کامل نامه

محمد نوری‌زاد

به نام خدایی که نوش آفرید

سلام به رهبرگرامی حضرت آیت الله خامنه ای

جنابِ خود را تجسم فرمایید که دریکی از خیابان های شهر تهران درحال رانندگی هستید. به ضرورتی، پای بر ترمز می فشارید. ناگهان دو نفر، با شتاب و بی اجازه داخل خودروی شما می شوند. یکی جلو می نشیند و یکی درست پشت سرتان. آن یکی که جلو نشسته و حدوداً سی و پنج ساله است و درهوای ابری عینکی دودی به چشم دارد و کلاهی پشمی به سر ، فوراً آینه را رو به سقف می گرداند تا شما چهره ی نفر پشت سرتان را نبینید. با گردشِ نا پیدای سرو گردنِ خود، تلاش می کنید از ریخت و قیافه و سن و سال مهمانانِ ناخوانده ی داخل خودرو، خبربگیرید. مرد سی و پنج ساله  اما در کارِخود کارکشته است. محکم روی داشبورت اتومبیل می کوبد ومی گوید: جلوتو نگاه کن! و اما آن که پشت سرشما نشسته و لابد مقام بالاترِ این ماموریتِ بالاتر از خطراست، صدای گرفته ای دارد.

حداقل چیزی که عاید شما می شود این است که او متعمدانه سعی در تغییر صدای خود دارد. اوج قاطعیت و اقتدار و سربازی امام زمان را، یا نهایتِ درایتِ پاسداری از انقلاب را باید از سخنان همین نفر پشت سری دریافت: ” یا زیپِ تو می کشی، یا هم ترتیب خودتو می دیم هم ترتیب زن و بچه تو!”

راستی برمن ببخشایید که جناب شما را به جای خود نشاندم و این یک جمله ی نامبارک را برشما باریدم. شما کجا و ما کجا؟ شما خوشبختانه از لمسِ یک چنین هول و هراسِ هماره ای که مردمان ما با آن به همزیستیِ ناگزیر مبتلا شده اند مبرّایید. نه کسی جرأت می کند به دیوار بلند حریم جناب شما دست بساید، و نه کسی را یارای این است که تجسمِ ابرازِ یک چنین سخنِ سخیفی را رو به شما درذهنِ خود بپروراند. با این همه، مرا چاره ای جز سکوت در آن بهتِ ناچاری نبود. مرد پشت سری که به فرو بردنِ تیزی سخن خود احتیاجِ مبرم داشت، باردیگر همان خط و نشان بی ادبانه اش را تکرار کرد: ” شنیدی چی گفتم؟ یا زیپِ تو می کشی یا هم ترتیب خودتو می دیم هم ترتیب زن و بچه تو! “

من درپاسخ به او چه باید می گفتم؟ شما بفرمایید! می گفتم: چشم؟ من زیپم را می کشم، شما نیزکاری به من و به زن و بچه ام نداشته باشید؟ و لابد آن دو نیز از اتومبیل من پیاده می شدند و می رفتند و مرا با عهدی که با آنان بسته بودم، و با هول و هراس آن ملاقات  ناگهانی تنها می گذاردند؟  اما نه، اوضاع جور دیگری پیش رفت. من هنوز در حیرتم چه شد که این جمله از دهانم بیرون جست:” من آنقدر ادب و شعور دارم که با زن و بچه ی  کسی کاری نداشته باشم. اما فعلا این منم که ترتیب همه ی شما را     داده ام.”

آن دو با تهدید به این که: ما بلدیم چطور پودرت کنیم و بلدیم چگونه داغ به دل تو و زن و بچه ات بنشانیم و توی صدتا سایتِ خبری وغیرخبری آبرو برایت نگذاریم، از خودروی من پیاده شدند و رفتند تا از فیض نماز جماعت اداره ی آسمانیِ خود بی نصیب نمانند. این واقعه را از این روی برای جناب شما بازگفتم تا اگر فردا روزی مرا پودر کردند و داغ مرا به دلِ خانواده ام، و داغ آنان را بردل من نشاندند و در یکصد سایت فراگیرشان مرا به خاک انداختند، هم شما و هم مردم ما شاهد باشید که در این مُلک، پاداش خیرخواهی و امربه معروف و نهی از منکر، چه گزاف و چه چشمگیراست.

واما آغاز سخن:

چرا نگویم: این روزها، تلخ ترین روزهای عمرشماست؟ وچرا نگویم: سالهای آرام و پرازاختیار شما سپری شد و رفت؟ درجوارما اما، حوزه ی اختیار فردی چون “امیرِ قطر”، هم همه ی کشور یک وجبی اوست و هم همه ی دنیای فراخ. او اکنون به هرکجا که بخواهد سفر می کند و با هرکشوری که بخواهد می آمیزد. چرا؟ چون دراین دنیای پرتلاطم، اندازه ومقدارِ خود را فهم کرده و سفره ای بقدر همان اندازه ی  ناچیز خود گسترانیده است. امروز همان وسعتِ ناچیز او آنچنان قدروقیمت یافته است که هواپیماهای قطری باید آسمان حقارتِ ما را درنوردند و مغرورانه ما و شما را به اسم مسافر جابجا کنند. نمی دانم آیا این را شنیده اید: کشورقطر، درست درهمان سالی تأسیس شد که ” ایران ایرِ” ما تاسیس شد؟!

برخلاف امیر قطر که اگر پای به هرکجای دنیا گذارد، همگان برای او و برای دلارهای نفتی اش آغوش می گشایند،  حوزه ی اختیارما و شما حتی درهمین داخل کشورمان به چالش گراییده است. چه برسد به این که ما را به مراوده با افغانستان و تاجیکستان و چند کشوراینچنینی محدود کرده اند.

من در حیرتم چرا جناب شما نمی توانید از کشور خود پای بیرون بگذارید؟ وچرا حتی نمی توانید برای بجای آوردنِ مناسک حج به عربستان سفرکنید؟ شاید به این دلیل که هم در داخل و هم در خارج، چهره عبوس و تند ما وشما افزون تر از چهره ی متبسم وفهیمانه ی ما به باور مردمان جهان راه یافته است! و بازبه این دلیل که درجمهوری اسلامی ایران، هیچ امری استحقاقِ ثبات ندارد الا این که امضای ثباتش را از بیت حضرت  شما دریافت کرده باشد.

این “هیچ” ی که من برآن تأکید می ورزم، یک قاعده ی نفوذ ناپذیر نیست.  پس چه بهترکه بگویم: از استثنائات که بگذریم، تنها دو دسته از هرتصمیم و تحرکی درجمهوری اسلامی ایران، ثبات دارند. یک: هرآنچه که امضای ثباتش را از بیت رهبری دریافت کرده باشد، و دو:  دزدی از اموال و اعتماد و اعتقاد مردم توسط مسئولین، و به تبعِ مسئولین: خودِ مردم از همدیگر. این دو شجره ای که ریشه ی ارتزاقشان یکی است، همان است که ما را درهدر دادن و ضایع کردن هزار هزار استعداد بخاک افتاده دراین   مُلک ، متبحر ساخته است.

یک زمانی ما رو به آمریکا شعارمی دادیم: “به بمب های اتم خود می نازی؟ ما ایرانیان هریک بمب اتمیم”. ودر توضیح این شعار خود می فرمودیم: ” درایران – برخلاف آمریکا – حکومت نه برجسم ها که بردل های مردمان استواراست”. و رجز می خواندیم: “حکومتی که پایه های استحکام خود را بردل مردمانش محکم کند، فرو ریختنی نیست”. این رجزها نه از آن روی پوک و بی پشتوانه بود که ما هم طرفِ خود را نمی شناختیم و هم دستمان از توش و توان نظامی تهی بود، بل از این روی که: ما سال به سال  بر همان دل های مردمانِ بی پناهِ خنجر کشیدیم و یک به یک آنان را از خود متنفر و دور ساختیم. رجزهای پوکِ ما بیشتربه عربده های آن پهلوان سیلی خورده می مانست که هیبت پهلوانی اش، بلافاصله درآنسوی عربده هایش تمام می شد.

رهبرگرامی،

من، همچنان از باب ادب و دوستی و خیرخواهی تلاش می کنم  منصفانه ترین راهکار خروجمان را از هزارتوی بُحران هایی که گرفتار آن شده ایم، تقدیم جناب شما کنم. عصاره ی این راهکار، این است که من کاسه ای و جامی را به نیابت از شما به درخانه ی یک یک ایرانیان می برم تا آنان به تناسبِ عُلقه ای که به ما و شما و نظام دارند، چیزی در آن فرو بریزند. سرآخر، من این جام لبریز از نوشیدنی را برای شما باز می آورم. به این شرط که شما نیز بی تأمل شربت این جام را سربکشید. اگرچه در او شهد باشد یا شوکران. شوکران نوشیِ بزرگان که تنها برای دفنِ در کتاب های تاریخی نیست. درهمین نزدیکی ها، حضرت امام نیز برای به دربُردنِ کشوراز بلایی که برسرمردمان ما پرپر می زد آن را نوشید. پس چرا شما ننوشید؟

شما از همان بدو انقلاب، و بویژه از همان بدو رهبری، عزتِ ما ایرانیان را در دشمنی با آمریکا تعریف  فرمودید. وآنچنان براین دشمنی تأکید ورزیدید که گویا حیات ما با ابراز دشمنی با آمریکا معنا می گیرد و مرگ ما در مراوده با او. هرسفیر و کاردار و مسئولی اگر از چند صد متری یک آمریکایی عبور می کرد و تنه اش به او می سایید، با غوغایی غریب و آشوبی مفتضحانه از گردونه ی اعتبار به دور انداخته می شد. چرا که در تعریف جناب شما، به گناه نابخشودنیِ همنشینی با این عقرب جراره مبتلا شده بود و باید از حریم ما به دور می افتاد.

این برجِ بلندِ دشمن جویی و آمریکا ستیزیِ ما و شما، آنقدر افراخته و پرآوازه بود که هرکُنشِ نادرستِ ما را به ضربِ توجیه خود مجاب می کرد. که یعنی اگر ما در داخل به خطایی دست می بریم و زیر گوش کسی می زنیم و هست و نیستش را به باد می سپریم، یا اگر قانون را به شوخی می گیریم و ثروت ملی را همچو ارث پدری بالا می کشیم، برما حَرَجی نیست. چرا؟ چون در حال ستیز با آمریکا هستیم و در مسیر ستیز با آمریکا، بروزِ این خُرده خطاها بدیهی و البته قابل اغماض است.

ایکاش در ستیز با آمریکا بقدر سالهای بی خبریِ خود صادق بودیم. و به موازات تربیت مردم در شعارگویی و شعارخواری و مرگ برآمریکاهایی که مثل اکسیژن به ریه های مردم فرو می فشردیم، به تحکیم پایه های لرزان اقتصاد کشور، وترمیم آشفتگی های فرهنگی، و به مدیریتِ اوضاع نابسامان اجتماعی مان همت می کردیم. ای عزیز، زمان گذشت و ما با لباسی ژنده برهمان برج بلند شعارپراکنی جا ماندیم. با جامعه ای که هیچ نسبتی با آن همه هیاهو و شعار و خط ونشان بین المللی  نداشته و ندارد. قبول بفرمایید که ما و شما راه را به خطا طی کرده ایم. پرچم دشمنی با آمریکا تنها فایده ای که برای ما و شما داشته و دارد، درهمان کوفتن برسرمخالفان و منتقدان خودمان است. که: خاموش! ما  درحال جنگ با آمریکاییم! از باب نمونه به این سخن خام و تکراری وزیر اطلاعات خودمان که اخیراً درقم و درارتباط با انتخابات اسفندماه آتی افاضه فرموده اند، توجه بفرمایید: «احیای مجدد فتنه برنامه جدی آمریکا علیه ایران است.» می دانید کارکرد همین یک جمله ی کوتاه در چیست؟ یعنی: هرکه به ابروی بالای چشم ما اشاره کند، آمریکایی است و ما خوب می دانیم با آنها چه بکنیم!

اگر پا به پای این نوشته با من همراه شوید، به رازِ پوکی این شعارها اشاره خواهم کرد. می دانم به مرحوم “جلال آل احمد” علاقه ی وافری دارید. او را نویسنده و روشنفکری سرآمد و اُسوِه می پندارید. ما نیز در امتداد شیفتگی جناب شما به این نویسنده ی گرانقدر و در تجلیل از او، بزرگراهی را به اسم جلال آل احمد نام گذارده ایم. سردرِمدارس و کتابخانه ها و اماکن فرهنگی بسیاری را به نام او آذین  بسته ایم. در یک نشست پر هیاهو به اسم جلال آل احمد، نویسندگان دولتی ما سالانه به انتخاب کتاب های برتر می نشینند. و کارهای بسیاری از این دست. اما چرا نگویم: نام جلال آل احمد بعنوان یک    نویسنده ی مقبولِ جمهوری اسلامی، از آن روی برکشیده می شود که وی در اواخر عمر، آری دراواخرعمر، ودر چند اثر پایانی اش، به حس وحال دینی و به روحانیان  روی خوش نشان داده است؟

من شخصاً به شیوه ی نگارش این نویسنده ی خوب، وبه نگاه تیز و صریح و کاوشگرانه ی او بسیار علاقه مندم. جلال آل احمد الحق در میان نویسندگان معاصرما، صاحب وجاهت و جایگاه ویژه ای است. وصادقانه می گویم: ما وشما در برکشیدنِ او، دچار افراط نشده ایم. منتها در این گزینش گری ناشیانه و البته متعمدانه، ازیک تارموی او آویخته ایم و از چهل گیسِ دیگران روی برتافته ایم. ای عزیز، خود شما بهتر از هرکسی می دانید: جلال آل احمد تنها در اواخر عمر خود، به گرایش دینی ما گوشه ی چشمی نشان داد. و درهمه ی سالهای جوانی و میانسالی، بلحاظ شخصی و فردی، نویسنده ای بی دین و لامذهب و مشروب خور و بی قید بود. ما عجبا به جلال آل احمد که می رسیم به همان اواخر عمر او بسنده می کنیم و سال های معلق بودن او را در دوره های جوانی و میان سالی اش، به خصلت کاوشگرانه ی او ربط می دهیم و از سرِ خطاهای او در می گذریم!

من اگر بخواهم یک انتخاب خوب جمهوری اسلامی را برگزینم، همین برگزیدن جلال آل احمد را نمونه می آورم. منتها با این ادلّه که: جلال آل احمد در جوانی و میانسالی هرچه بوده و هرچه کرده، به خودش، آری به شخصِ خودش مربوط بوده. به ما چه که او در خلوتش چه می کرده؟ مهم پایان کار اوست. اما متاسفانه این انتخابِ خوب، در همین جلال آل احمد متوقف ماند. و ما بلافاصله پس از انقلاب، به محض تماشای یک خطای مختصر از جوانان و زنان و مردانمان، آنها را از پشت میز درس و از دانشگاه و از کوچه پس کوچه های اجتماع، و درست از میانِ کشاکشِ کسب تجربه، بیرون  کشیدیم و به دلایلی که با روح قرآن و با طریقِ انسانیت مغایراست، به زندانشان انداختیم.

من با اطمینان می گویم اگر جلال آل احمد در زمان ما بود و برای فهمیدن و تجربه کردن و برگزیدن بهترین ها، به همان راهی می رفت که رفته بود، و مثلا از دین برمی گشت و می رفت و کمونیست می شد تا بعدها  هوشمندانه تر به مسلمانی بازآید، یا در نوشته های آوارگونش برمفاسد جاریِ ما انگشت می نهاد، حتماً به دست خود ما دودمانش به باد می رفت و ما تلسکوپِ افشاگرانه ی خود را برهمان مسائل شخصی اش تنظیم می کردیم و آبرویش را برطبقِ  بی آبرویان می نهادیم. چه برسد به این که  خبردار شویم جلال آل احمد برای فهمیدن و تجربه کردن دو بار به اسراییل سفر کرده است و در کتاب “سفربه عزراییل”، موشه دایان و امثال او را در ردیف پیامبران بنی اسراییل وبلکه برتر از آنها اسم برده است. که در این صورت ما ابتدا پوستش را می دریدیم و سپس باقیمانده اش را تا خود جهنم فرو می تپاندیم.

من در زندان دو الفِ سپاه، با جوانی هم بند بودم که اتفاقاً زندگی اش مثل زندگی جلال بود. درنوشته های جوانی اش هم به نعل زده بود و هم به میخ. برای کسب تجربه، به کارهایی دست برده بود که به گرد پای کارهای جلال نمی رسید. ما اما با او چه کرده بودیم؟ او را از میانه ی راه کسب تجربه، گرفته بودیم و بعد از ماهها انفرادی و تهدید و فشارهای ویرانگرِ روانی، تلاش کرده بودیم از او جاسوسی چند جانبه بسازیم. بلافاصله درهمان چند ماه نخست برایش حکم اعدام صادر فرموده بودیم ولابد به اسم این که او جاسوس است و عمله ی دستگاه استکباری، او را از بدیهی ترین حقوق انسانی اش باز داشته بودیم. کمی که گذشته بود، دستگیرمان شده بود که نخیر، او جاسوس نیست و ما باید سروته این حکم اعدام را یکجوری به هم آوردیم. با چه؟ با نوشته های سالهای دور او. گشته بودیم و یک الفاظی در نوشته های دور او پیدا کرده بودیم تا چیزی در مجاورت اعدام برای او دست و پا کنیم. من کاری به سستیِ این احکام عهد عتیق ندارم، بلکه روی سخنم به این است که چرا ما مسیر تجربه کردن را به روی زنان و مردان و بویژه به روی جوانمان بسته ایم؟ و چرا برای برقراری خودمان، از خود خدا در تعریف دین او جلو زده ایم؟

همین اکنون، چه بسیار زنان و مردانی که می خواسته اند بعدها جلال آل احمد سرزمینشان شوند، زندانیِ  بد فهمی ما هستند و به حکم های خنده داری چون تبلیغ علیه نظام و اقدام علیه امنیت ملی و توهین به سران نظام و احکامی اینچنینی، گرفتار ماهها و سال ها حبس بی دلیل اند. باردیگر شما را دعوت می کنم به مطالعه ی احکام  بُهت آوری که ما برای هنرمند نام آشنایی چون جعفر پناهی تحکم فرموده ایم!

رهبرگرامی،

من کاری به سرنوشت صدام و قذافی و رهبرانی همانند این دو ندارم، بلکه می گویم: رهبران لجوج و کج فهم و دیرفهمی چون صدام و قذافی، گرچه خود با خفت به دَرَک واصل شدند و ذخایر کشورشان را به تاراج اشقیا سپردند، اما همزمان مردمشان را، آری مردمشان را، درچشم مردمان جهان، حقیرو سرشکسته کردند. شما که قصد تحقیر و سرشکستگیِ ایرانیان ندارید؟ اگر می فرمایید: ” نخیر، قصد من فرا بردنِ شوکت و شأن و بهروزیِ مردمان ایران است”، می گویم: اگرهم قصد شما این بوده باشد، امروز، آری همین امروز، به برکت جمهوری اسلامی، یکی از حقیرترین مردمان جهان ما ایرانیان هستیم. اگر این ادعای مرا باور ندارید و نمی خواهید به حال و روز جاریِ مردم بنگرید، یک نگاهی به آمارهای جهانی بیاندازید تا بدانید جمهوری اسلامی ایران حتی از نظر اخلاقی درکجای جدول بداخلاقان و تربیت ناشدگان و ورشکستگان تاریخ لمیده است.

ما و شما هرچه توانستیم شعار پوک سردادیم و بی خیالِ مناسبات جاریِ دنیا، به همه پشت کردیم تا در خفا و بناگاه شعبده ای به اسم قدرت اتمی برآوریم و بُهت دنیا را برانگیزیم و دیگران را در برابر یک عمل انجام شده قرار دهیم و بشویم : یک قدرت اتمی! بله، این شدنی بود و هست. بفرض که ما همین اکنون به خیلِ کشورهای اتمیِ دنیا پیوسته ایم و سری میان سرها درآورده ایم. آیا نباید دراین روند کاذب و سطحی، به تعارض ویرانگری که بدان مبتلا شده ایم بیندیشیم؟  کدام تعارض؟ “از دست دادن وحدت ملی”! نکند با این تفسیرنادرست خود را بفریبیم که: اگر ما به انشقاق داخلی دچار شده ایم و بخش وسیعی از مردم خود را از دست داده ایم، باکی نیست،  پول بی زبان نفت که هست، این خلأ را با پول نفت و قدرتِ ناشی از دستیابی به انرژی اتمی پرمی کنیم!

رهبرگرامی،

شما نیک تر از همه ی ما به اوضاع اسفبار این روزهای کشورمان واقفید.  این اوضاع اسفبار یک واقعیت بی تردید است. و نه یک سیاه نمایی مغرضانه. ما: ورشکسته ایم ای عزیز. دستمان از آرزوها و آرمانهای انقلاب تهی ست. افق پیش روی ما تیره و تاراست. نه تنها تحریم ها، که هجومی از جهل های آذین یافته ما را محاصره کرده اند. اگر اکنون دهان گشوده ی تحریمها ما را بدهکار خود کنند، جهالت این روزهای ما، مدت هاست که ما را بدهکار نسل های بعدی مان کرده است.

چه کسی گفته ما مالکِ دار و ندار این سرزمینیم؟ که مرتب از کیسه ی دارایی های روبه اتمام مردم و نسل های بعدی خویش، برداریم و به دیگران ببخشیم و برای هرچه که خود می پسندیم خرج کنیم و جز خسارت و افسوس به آن کیسه ی تهی شده بازنگردانیم؟ نسل های بعدی ما بی بروبرگشت از ما مطالبه ی حق خویش را خواهند کرد. ما از همین امروز ، سخت بدهکارآنانیم. آخرچرا باید نسل های بعدی ما بدهکار خسارتهایی باشند که ما با ندانم کاری های امروزینِ خویش آن ها را ببار آورده ایم؟

بیایید و جام زهری را که من برای شما تدارک دیده ام سربکشید و مردمان این سرزمین رها مانده را از سرگشتگی، و از غارت اغنیا ونوکیسه ها و پاسداران اسلحه به دست به در ببرید. جام زهرمن آمیخته ای از این عصاره هاست:

یک: قدر و اندازه ی خود را بدانیم و رسماً به سازمان های بین المللی اعلام کنیم از این پس ما به همه ی تعهدات معقول و منطبق با منافع ملی مان  پایبندیم. تعهداتی که سایر کشورها آن را امضا کرده اند و هرگز نیز نگران فروپاشی خود نیستند.

دو: داستان دستیابی به انرژی هسته ای را بنحوی آبرومند و با بهره مندی از ظرفیت های معمول جهانی به سرانجام برسانیم. اگر قرار باشد به ما حمله کنند و نابودمان کنند، دانش نیم بند هسته ای به داد ما نخواهد رسید. پایه های برقراری ما اگر بر دل و فهم و همراهی مردمانمان جوش خورده باشد، هیچ قدرتی و هیچ بمبی ما را فرو نمی پاشد.

سه: سپاه را در ارتش ادغام کنیم و ارتش کشور را از این ریخت نامناسبی که از او پرداخته ایم به درآوریم. اگر این برای جناب شما مقدور نیست، حداقل از ورود سپاهیان به مواضع پولی و سیاسی و اطلاعاتی کشورجلوگیری کنید. اتکای شما به سپاهیان، برای شما اطمینان، و برای آنان حاشیه ی امن ایجاد کرده است. این حاشیه ی امن، آنچنان بلایی برسرمقدرات کشور آورده است که مگر جناب شما با سرکشیدن این جام زهر و با مجاهده ای به یاد ماندنی، بتوانید سرسپاهیان را از سفره ی بلعیدن اموال مردم پس بکشید.

چهار: یک نگاهی به جهان اطراف مان بیاندازیم. آخر چرا باید وهابی های عربستان سعودی به مردم معترض خود اجازه ی اعتراض بدهند و ما اما لجوجانه و البته ناشیانه، همه ی راههای نقد و اعتراض را که حق قانونی مردمان ماست، از آنان دریغ کنیم؟ این همه ترس از فریاد اعتراض مردم، اولین تعبیر بایسته اش، نابحق بودن خود ماست. به مردم اجازه بدهیم اعتراض کنند. فریاد بکشند. ما را با صراحت نقد کنند. اصلاً اجازه بدهیم خواستار سرنگونی ما باشند. مردم اگر  امروز اجازه ی فریاد و اعتراض پیدا نکنند، فردا چشم به راه مجوز از دیوار بتنی وزارت کشور نخواهند ماند. اگر آنها امروز با ما به مسالمت سخن می گویند، فردا جور دیگر سخن خواهند گفت. آزادی را به صدا و سیما وسایر رسانه ها بازگردانید. اجازه بدهید مردم همه ی حرف های درگلو مانده ی خود را برسر ما و شما فرو بریزند. حرفشان که تمامی گرفت، حالا به میانه ی میدان بروید و به مردم بگویید: من همه حرف های شما را شنیدم و به تأسی از علی (ع) و به تأسی از دنیای عقل، آینده ی کشور را به تصمیم  خود شما وامی نهم. اگر مرا بخواهید، می مانم و این باقیِ عمر را به جبران مافات می پردازم. وگرنه، این شما و این هرچه که اراده ی آن دارید.

پنج: با سازمان های بین المللی وارد گفتگو شویم و برای بازآوردن آبروی از دست رفته ی ایرانیان و حذف تحریم های جهانی همه ی همت خود را بکار بگیریم. خط قرمزهای بین المللی را رعایت کنیم. آنقدر از خود حسن نیت – ونه عجز- نشان بدهیم تا مجامع جهانی و مردمان جهان صداقت ما را باور کنند. دراین مجامع جهانی که عمدتاً تحت سیطره ی آمریکا و قدرت های برتر جهان اند، هنوز آنقدر انصاف و شرافت هست که بشود سرفرازی ایرانیان را از زیر دست وپایشان بیرون کشید.

شش: با آزادی بی قید وشرط زندانیان سیاسی و دلجویی از آنان و از خانواده های آنان، فضا را برای انتخاباتی پرشور و بدور از حساسیت های امنیتی فراهم کنید و مجلس و دولت و دستگاه قضایی و شورای نگهبان و نظارت استصوابی و پاسداری از انقلاب را به عرصه ی “بازتعریف” هدایت فرمایید. در حقارتِ رفتارما  و بد اخلاقیِ ممتدِ ما همین بس که ما  پاکمردی چون مهندس “محمد توسلی” را قریب به یک ماه درزندان نگاه داشته ایم و یک خبرمختصر به خانواده اش نداده ایم که او کجا زندانی است و اساساً آیا زنده است یا مرده!؟ مهندس محمد توسلی، هموست که هم  درسالهای پیش از انقلاب به زندان شقاوتِ شاه رفته، و هم بارها در سالهای پس از انقلاب به زندان اسلامیِ ما. همو که هم اکنون داماد فهیم و فرهیخته اش مهندس فرید طاهری و دختر بی گناهش لیلا توسلی زندانی عصبیت ما هستند. ما با این همه لجاجت و کینه توزی به کجای آداب مسلمانی چشم دوخته ایم؟

رهبرگرامی،

از سخن تلخ من مرنجید. ما را چاره ای جز این صراحت نیست. می دانم سرکشیدنِ عصاره ی این شش منظرِ حیاتی برای جناب شما تلخ است. بسیار تلخ. با این همه من با اطمینان می گویم اگر شما شربت این جام را سربکشید – با هرنتیجه ای که برشما فرو بارد – نام مبارکتان در امتداد نامِ نیکمردانِ بزرگِ تاریخ جای خواهد گرفت و خدای خوب با تبسم به شما و به شرافتِ رفتار شما خواهد نگریست. یاعلی!

بدرود تا جمعه ی آینده

با احترام و ادب: محمد نوری زاد / چهارم آذر ماه سال نود

منبع: وب‌سایت محمد نوری‌زاد

* قبول می فرمایید اگر این مردم شریف را ارج و بهایی بود، اعتراض ها و پرسش هایشان به هیچ گرفته نمی شد و بُغض شان نیز به چوب و چماق قوای تحت امر شما سپرده نمی شد.

* جناب شما بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار، آری بسیار، با سایر مردم ایران تفاوت دارید. و این، اولین حقّ الناسی است که ما ایرانیان از جناب شما طلبکاریم.

*  آیا منصب های کلیدی کشور از چنگ بی عرضه ها و پوک مغزان به در خواهد رفت؟ آیا کسی برای مردم و خواست ها و افکارشان تره خُرد خواهد کرد و مثلا به مردم گزارش خواهد داد که چه مقدار از پولشان صرف بقای بشاراسد قاتل گردیده و می گردد؟

* من راز بی اعتنایی به این مردم شریف را، وتیرگیِ مستمرِسرنوشت آنان را در سیاهیِ” نفت ” می بینم. آری، بزرگانی که دستشان به پولِ نفتِ این مردم گشوده است و بی اجازه ی آنان هرچقدر که بخواهند برمی دارند،… همین دست هایی که بی اجازه ی مردم در جیب مردم فرومی رود.

“به نام خدایی که می پرسد”

سلام به محضر رهبرگرامی حضرت آیت الله خامنه ای

می دانم به موسیقی علاقه مندید. پس، از اطرافیانتان بخواهید همزمان با مطالعه ی این نامه، مثنوی “آتش در نیستان” با صدای آسمانی استاد شهرام ناظری را برای شما پخش کنند. این مثنوی، به رازهای پنهانِ این روزهای ما و شما اشاره دارد. با شنودن این تصنیف استغنایی، به سخن ما و خواسته های ما و دردهای ما نزدیک تر خواهید شد. و به راز این که چرا آتش بجان نی ها می افتد و خشک و ترشان را می سوزاند و به خاکسترشان بَدَل می کند واقف تر خواهید شد: یک شب آتش در نیستانی فُتاد/ سوخت چون شمعی که برجانی فتاد……

واما آغاز سخن:

مسئول، یعنی کسی که مسئولیت کاری را پذیرفته است و بابت آن نیز مورد سئوال واقع می شود. شما اما بیست و سه سال است که درهیچ نشست خبری شرکت نجسته اید و با اعتنا به مسئولیت ها و اختیارات فروانی که مردم و قانون و خدا به جناب شما تفویض کرده اند، به هیچیک از پرسش های صریح ایرانیان و خارجیان پاسخ نگفته اید. وحال آنکه جامِ جامعه ی ما لبریز از پرسش های بی واهمه ای است که هریک تیزی برنده ای با خود دارند و بی اعتنا به سکوت ما و شما به ایجاد جراحت در روانِ مردم ما مشغولند.

مجلس خبرگان رهبری نیز که یک اجتماع بی خاصیت بوده است، هرگز به سمت و سوی سئوال از رهبری روی نبرده و نمی خواهد برای یکبارهم که شده، به خدا و قرآن که نه، به مردم ایران و جهان نشان بدهد: دریک نظام اسلامی می شود از صغیر و کبیرِ مسئولان پرسش نمود. وپیش از صغیرو کبیر مسئولان، از شخص رهبر!

نمی دانم اخیراً به سخنانِ تبسم برانگیزِ رییس قوه ی قضاییه آیا توجه فرموده اید یا نه؟ برادرِ ایشان در مقام ریاست مجلس به کنایه از ” لات بازی های سیاسی ” رییس جمهورگفت، و خود ایشان برای رییس جمهور خط و نشان کشید و فرمود: زبان درکام بکشید وگرنه پرونده هایتان را برای مردم شریفمان باز خواهم گفت!؟

من شخصا درتحلیل این سخن، بیش از آنکه حتی کنجکاو آن پرونده های کذایی باشم – که لابد برای دفنِ در تاریخ کنارشان گذارده اند – معطوفِ این واژه ی ” مردمِ شریف” ی هستم که همگان از حساب بانکیِ آن سود می برند اما در این میان یکی صدا در نمی دهد: ای بزرگان قوم، این جنازه، مدت هاست بو گرفته، دفنش کنید!

ظاهراً مُشت این جنازه ی شریف، هنوز که هنوز است کارایی دارد. طوری که خود حضرت شما نیز در اشاره به شلتاق آمریکا و اسراییل، به ضربتِ محکمِ آن اشاره فرمودید.

رییس جمهور نامتعادل ما نیز آنجا که خبراز افشای اسناد خود می پراکنَد، باز به سراغ “مردم شریف” می رود و براین جنازه ی بو گرفته چوب می زند.

این “مردم شریف”، که هرکس به تناسب حال، حالی از او بازمی ستاند، سال هاست که کارآیی و استخوان بندی شخصیتی اش را از دست داده و تنها نقش وخاصیتش در نمایشی که ما از ایران و ایرانی به صحنه آورده ایم، سیاهی لشگری است که شهامت یک “چرا” ی ساده را نیز از او واستانده ایم.

قبول می فرمایید اگر این مردم شریف را ارج و بهایی بود، اعتراض ها و پرسش هایشان به هیچ گرفته نمی شد و بُغض شان نیز به چوب و چماق قوای تحت امر شما سپرده نمی شد. من راز بی اعتنایی به این مردم شریف را، وتیرگیِ مستمرِسرنوشت آنان را در سیاهیِ” نفت ” می بینم. آری، بزرگانی که دستشان به پولِ نفتِ این مردم گشوده است و بی اجازه ی آنان هرچقدر که بخواهند برمی دارند، احتیاجی به خود مردم ندارند. علت این که در این سرزمین فلک زده، افکار عمومی به هیچ گرفته می شود، هیچ نیست الا همین دست هایی که بی اجازه ی مردم در جیب مردم فرومی رود.

رهبرگرامی،

درغیابِ شما که پاسخگوی پرسش های فراوان و سرگردانِ این مردم شریف نیستید، چندی پیش من خود دست به کار شدم و نوشته ای برای جناب آقای سید محمد خاتمی فرستادم ودر آن هفت پرسش از هزار پرسش سرگردان جامعه را پیش روی وی نشاندم.

دلیل این که چرا از میان همگانِ این سرزمین، من جناب ایشان را مخاطب پرسش های خود قرارداده ام، به افق های مطلوبی بازمی گردد که وی به ترسیم آنها توفیق یافته است. چرانگویم که ما آمیختگیِ ادب و سیاست و انصاف و درستی و روحانیت را به جناب ایشان مدیونیم؟ …..شعله تا سرگرم کارِخویش شد، هرنِی یی شمع مزار خویش شد…..

خلاصه زمان گذشت و چشم انتظاریِ من برای دریافت پاسخ از آقای خاتمی بجایی نرسید. به دیدارشان رفتم. محکم در آمد که: آقای نوری زاد، من به سئوال های شما جواب نمی دهم. پرسیدم چرا؟ گفت: من نمی خواهم داخل قضایایی شوم که تبعاتی داشته باشد. مثلا بحث نظری فقه وحاکمیت فقیهان، که یکی از پرسش های شما بدان مربوط است، مرا به حوزه ی حساس صنف روحانیان داخل می کند. دراین حوزه تا دلت بخواهد اختلاف است و انشقاق.

نخواستم بگویم: شما اگر پاسخ ندهید، این پرسش ها در میان مردم هستند وبه حیات خود ادامه می دهند، اما گفتم: شما چه بخواهید و چه نخواهید، در میان مردم پرسش های تند تری دهان به دهان می شود وپاسخ نگفتن بدانها، بساطِ برقراری ما را برخواهد چید و ما را به گودال انزوا و فروپاشی درخواهد انداخت. این را قبول کرد. که: بله، پرسش های تند تری در میان مردم رواج دارد و پاسخ نگفتن به آنها کار عاقلانه ای نیست!

وقتی از محضرجناب خاتمی بیرون می آمدم، زنجیرِ سنگینِ فحش های رکیک آقای شریعتمداری کیهان را دیدم که برپای اراده ی وی قفل بسته است. همان فحش هایی که آقای شریعتمداری – بزعم خود – به نیابت از جناب شما برسراین مرد بزرگ باریده ومی بارد. به این قفل کیهانی، نگرانی از میکروفن ها و دوربین های مخفیِ حتی داخل دستشویی های ساختمان ایشان را، و نیزهراس از چشم های مراقب مامورانی که سپاه و اطلاعات به اسم محافظ به ایشان تحکم فرموده اند اضافه فرمایید.

رهبرگرامی،

انتشار این پرسش ها نه از آن روی است که پاسخ نگفتنِ آقای خاتمی را به ضعف و هراس او تعبیرکنم. بل از این روی که همه ی ما و به ویژه جناب شما بدانیم در هریک از این پرسش ها حنجره ها و پتانسیل هایی نعره می کشند که اگر صدایشان را نشنویم، تیزی همان پرسش های بی پاسخ، حیات و بقای ما را نشانه خواهد رفت.

اما آیا مثلا ” فقه “ی که من دراین پرسش ها بدان اشاره کرده ام، یک بحث نظری است؟ یا مبحثی دقیقاً حقوقی – اجتماعی؟ همان مبحثی که ما امروزه به آفت های هزار باره ی آن مبتلا شده ایم و راه گریزی نیز از آسیب های جاریِ آن نمی یابیم. از محضر جناب شما تقاضا دارم اگر مقدورتان بود و شما را حوصله ای برای پاسخگویی به پرسش های بی جواب مردم، دست به قلم ببرید و به برخی از این پرسش ها پاسخ بگویید.

من عین همان نوشته ای را که برای آقای خاتمی ارسال کرده ام، برای حضرتعالی نیزمنتشر می کنم. این هفت پرسش، تنها سایه ای از پرسش های توفانیِ این روزهای سرزمین ماست:

سلام جناب خاتمی

پرسش های هفتگانه ی من، شمارگان مختصری از پرسش های بسیار و سرگردان جامعه ی مفلوک ما است. من به چشم خود دیده ام جماعت سرخورده ای را که به هزار امید به دیدار شما می شتابند و همان سرخوردگی ها را به تعارف با شما در میان می گذارند و درهوای متانت شما نفسی تازه می کنند و به جای نخستِ فلک زدگیِ خویش باز می روند. آن سوتر از این گفتاگفت های تکراری و تمام نشدنی، سینه های سرخ مردمی است که با همان هزار امید رو به شما می نشینند و به شعارها و به صحبت های متداول شما گوشِ دل می سپرند و درتب و تاب یک گویش بی ملاحظه درخود مچاله می شوند. من از باب رهایی از شرمی که بی دلیل از همه ی ما آویخته، نه همه ی آن پرسش ها را، که معدودی از آنها را با خود شما در میان می گذارم تا مگر پاسخ های صریح و شفاف شما، راه را برای عبوراز سایر پرسش ها وا کند. اگر در چند وچون پرسش های من، صراحت، به جای نرمش و ملایمت نشسته است، پیشاپیش از شما پوزش می طلبم. گرچه خود می دانم در شنودنِ عربده های وقیحِ بسیجی نماها، و ناسزاهای کیهانیِ این چند سال اخیر، مهارت یافته اید.

یک :

شما در غیاب مهندس میرحسین موسوی، شخصیت شماره ی یک جریانی هستید که خواهان مطالبات خاصی است. جریانی که ظاهرا آزادی را با همه ی ظرافت های آن، و قانون را با همه محکمات آن، و انصاف و داد را با همه ی آغوش گشوده اش می خواسته و می خواهد. پرسش این که : شما مگربه دنبال چه بودید که تحمل نشدید؟ واکنون با اعتنا به پیشامدهای این دوسال اخیر، به دنبال چه هستید؟ قرار بود شما با روی کار آمدن چه بکنید که حاکمیت خود را در معرض فروپاشی دید و دست به کارهایی زد که تلخی آن باهزارمن عسل، ولکه های تباهیِ آن با هزارجراحی زدوده نخواهد شد؟

دو:

حاکمیت در این دوسال، کمترین توجهی به شخصِ شما وخواست های هرازگاهِ شما نکرده است. بلکه بالعکس، تا توانسته، پای شما را و سایرینی را که با شمایند، به ریسمان بیگانگان بسته و عده ای را که منتسب به شمایند، دستگیر و زندانی کرده است. آیا اگردرآینده نیز توجهی به خواست های شما نشود و راه برای هرگونه سربرآوردنِ شمایان بسته گردد، سربه کجا خواهید کوفت؟ واساسا چه خواهید کرد؟

سه :

مشکلات جاری کشور، تنها نه از آن روی است که رییس جمهورها و دولت های ما قابلیت اداره ی کشور را، و اهلیت برطرف سازی موانع پیش روی را نداشته و ندارند، و نه به این دلیل که مجلسیان ما به مذلت اطاعت بی چون وچرا در افتاده اند و شآنِ نمایندگی خود را با بُزدلی های مشمئز کننده ی خویش به حقارتی تاریخی دچارساخته اند، و نه به این خاطر که دستگاه قضایی ما مته به مغزعدالت و انصاف فرو می بَرَد و پوست از تن آداب داد گستری می دَرَد، بل به این دلیل که بر این مُلک، تفکرِ ناشی از فقاهتِ فربه، وفقاهتِ میان تهیِ منفک از درد و داغ مردم حاکم است. فقاهتی که با همه ی پویایی و عرض و طول و دارایی اش، از درک واقعیت ها وحساسیت های داخلی و بین المللی عاجز است و برای بسیاری از مختصات جامعه، طرح وبرنامه و جایگزینی ندارد و ناگزیر روی به بایدها و نبایدها و حلال است و حرام است های منجمد تاریخی می برد و راه تنفس نسل ها را برمی بندد.

با اعتنا به این مهم، خود شما با همان لباسی که برتن دارید و بسیار نیز برازنده ی جناب شماست، درهمین گردونه ی حجة الاسلامی صاحب وجاهت اید. با فرض این محال که همه ی اختیارات کشور را دو دستی تقدیم شما کنند و دست شما را برای هر تغییر و اصلاحِ دلخواه وا بگذارند، با این بن بست های پشتاپشتِ فقاهتی چه خواهید کرد؟ مگر یک حجة الاسلام می تواند آن سوتر از دایره ی فقهی که می خواهد با بلندگوی “حلال است و حرام است” با مردمان متعجب دنیا دیالوگ برقرار کند، به حیثیات حتمیِ بشری بیاندیشد؟ یک نگاهی به فاصله ی نجومی میان این سال های کشور بختک زده ی ما با دیگرانی چون کره ی جنوبی ومالزی و همین امارات و ترکیه ی همجوارمان بیندازید!

ما از فقه بخاطر قرن ها کارآیی اش در آراستگیِ فکریِ پدران و مادرانمان تشکرمی کنیم. اکنون آیا وقت آن نرسیده است که فقاهت، برای نفس کشیدن و زنده ماندن، پنجره ها و دروازه های تازه ای را به روی خود بگشاید و از همزیستی با سایر نحله های فکری و اجتماعی نهراسد؟

چهار:

برای برون رفت از مخمصه هایی که گرفتار آنیم، پیشنهاد داده اید که دو سوی ماجراهای اخیر، چه حاکمیت، وچه آنانی که به هرشکل آسیب دیده اند، از حق خود گذشت کنند و مطالبات خود را نادیده بگیرند تا دعوایی اگر هست خاتمه پذیرد. یعنی حاکمیت، زندانیان حادثه های اخیر را آزاد سازد و از دستگیری وزندانی کردن خاطیان – به گمانِ خود – گذشت کند، و آسیب دیدگان نیز خون فرزندان وماهها حبسِ بی دلیلِ عزیزانشان را نادیده بگیرند. پرسش من با عملی شدن این آرزوی سطحی ، شکل می گیرد. این که : روز بعد ازاین گذشت دوجانبه، آیا چگونه خواهد بود؟ اگر یک جوانِ باز آمده از زندان، مجددا ازدزدی های جاری شخص رییس دولت و معاون اولش بگوید و بنویسد و دردانشگاهِ خود همین ها را برملا کند، باز آیا گرفتار داغ ودرفش خواهد شد یا نه؟

بعد از این گذشت دوجانبه آیا دستگاه قضایی، به چهره ی انصاف و عدل خواهد نگریست یا همچنان لباس مضحکه برتن عدالت خواهد پوشاند؟ یا نمایندگان مجلس به یاد عهدی که با مردم و خدای خویش بسته اند خواهند افتاد و ازهیچ کس فرمان نخواهند پذیرفت و از احدالناسی نیز نخواهند هراسید؟ آیا آقایان جنتی وخاتمی و علم الهدی، با فهم، و با لبخند آشتی خواهند کرد؟ آیا سپاه، ازلقمه های چرب وشیرینی که بلعیده و می بلعد دست خواهد شست؟ آیا مراجع و امامان جمعه و روحانیانِ دخالت گر، برای نخستین بارهم که شده مسئولیت دخالت های ویرانگرخود را خواهند پذیرفت؟ آیا منصب های کلیدی کشور از چنگ بی عرضه ها و پوک مغزان به در خواهد رفت؟ آیا کسی برای مردم و خواست ها و افکارشان تره خُرد خواهد کرد و مثلا به مردم گزارش خواهد داد که چه مقدار از پولشان صرف بقای بشاراسد قاتل گردیده و می گردد؟

پنج :

شما دراعتراض به حبس آقایان موسوی و کروبی وهمسرانشان، هراز گاه به پراندن یکی دوشعاربدون پشتوانه بسنده کرده اید. آنان داخل زندان اند و شما درزندانی دیگر. بیرون مانده اید که چه؟ بیایید و درخواست کنید تا شما را به جایگاه والای حبس داخل کنند تا سهم شما در این معرکه ی تلخکامی، طعمی از ” درکنار مردم بودن” باشد. منظور من از این مردم، حداقل بیست میلیون نفری است که خود و خانواده هایشان به رویه های جاری حاکمیت “نه” گفته اند و شخصیتشان به دمِ دستی ترین وجه ممکن چوب خورده و تحقیر شده است.

پرسش پنجم من این است :چرا شما در زندان نیستید؟ ظاهراَ با آن همه نسبت جاسوسی و براندازی و فحش های وقیح کیهانی، شما برای زندانی شدن اولویت داشته اید. حاکمیت، درشما چه دیده که بیرون ماندن شما را به صلاح خود دانسته است؟ بیرون مانده اید تا این بیست میلیون نفر سرگشته را رهبری کنید؟ تا جنبش سبز که نه، تا اصلاحات مالوفِ تان بدون سرنباشد؟ تا برای برآمدن و برکرسی نشستن خود و دوستانتان، مردم را به صحنه آورید؟ آیا مواضع نرم شما به این خاطر نیست که در بیرون بمانید و به گمان خود این آشفتگی ها را سامان دهید؟ آیا کشتن جوانان مردم و ضرب و شتم وحشیانه ی مردم ودستگیری ها و حبس های توام با شکنجه و تهدید و رعب و وحشت، شما را به وادی ترس درنیانداخته است؟ تاهمان گونه بگویید و موضع بگیرید که حاکمیت خواهان آن است؟

شش :

انتخابات در پیش است. حاکمیت احتمالا برای تنها نماندن خود، به شما بها خواهد داد. واحتمالا بسیاری از زندانیان سیاسی را آزاد خواهد کرد. واحتمالا وعده های خنده دارخواهد داد. واحتمالا تنگناهای عهد قجریِ خود را از اطراف آقایان موسوی وکروبی و همسرانشان برخواهد چید. تا مگر مردمان قهرکرده را بار دیگر برسرسفره ی نظامی که سرتاسر قامتش به آلودگی های رنگارنگ مزین شده، ترغیب کند.

شما نیز احتمالاً بارواج همین وعده های خنده دار- همانها که جزیی از کلِ خواسته های مردم است – به صحنه ی انتخابات بازخواهید رفت. و مردم را برای حضوری دوباره به صحنه دعوت خواهید فرمود. پرسش من این است: چه تضمینی برای صحت انتخاباتی که برسر خود کارآزمودگانی چون شیخ احمد جنتی دارد؟ اگر دوستان شما به مجلس راه یافتند، درآن مجلسِ گِل گرفته، قراراست برکدام حقوق متلاشی شده ی مردم اصرار ورزند؟ مثلا دوستان شما در مجلس، این توانایی و این بضاعت را دارند که سپاه را از اسکله های قاچاق و هزار هزار فرصتی که فروبلعیده، به پادگانها باز بَرَند؟

هفت :

حاکمیت ما برای بقای بشار اسد قاتل، هزینه ی فراوانی متحمل شده است. از این پس نیز متحمل خواهد شد. به چین و روسیه، پول و وعده و امتیازات هنگفتی خواهد پرداخت تا مگردرشورای امنیت سازمان ملل، هوای رژیم رفتنی بشار اسد را داشته باشند. داستان حمایت بی دریغ ما از بشار اسد، کاملا به قمار انرژی هسته ای خودمان شبیه است. قماری که از جیب ما میلیاردها دلار بدر بُرد و برای ما جز تحقیر و ورشکستگی هیچ نگذاشت.

عجبا که این روزها رییس جمهور نامتعادل ما و قلچماقانِ شعارگوی هسته ای ما، سکوت اختیارکرده اند و دیگراز حقوق مضمحل شده ی هسته ای ما سخن نمی گویند و مردم عوام ما را به تکرار شعارهای طنز خود تحریک نمی کنند.

ما به همین خاطر، و به دلیل بی کفایتی های مستمر مسئولانمان، به آغوش تحریم های بین المللی درافتاده ایم. تحریم هایی که ما با سماجتی به بزرگی بلاهت، از آنان عبور می کنیم و مثل یک جاهل کتک خورده، به صورت کبود خود اشاره می کنیم و به همه می گوییم : “چنان محکم با صورتم به مشتش کوفتم که صورت خودم کبود شد”. این تحریم ها، سرمایه های این مردم بختک زده را به تاراج می برند و روز به روز ما را به تنگناهای بین المللی در می اندازند. پرسش پایانی من این است : به فرض، شما رییس جمهور، شما رییس مجلس، شما همه ی مجلس، با داستان بشار اسد و لبنان و حزب الله و اسراییل و داستان انرژی هسته ای وتحریم ها چه می کنید؟

با امتنان و سپاس :محمد نوری زاد پانزدهم شهریور سال نود

رهبرگرامی

این هفت پرسش، گرچه روی سخن با جناب خاتمی دارند اما مصرانه از ما و شما نیز پاسخ می طلبند. مباد از این روی که: ” وقتی خود مردم برای ما، جز بوقت رآی دادن و جز برای دمِ توپ صاحب شآن ومنزلتی نیستند، ما را چه به پرسش هایشان؟ “، همچنان شنودنِ ابهام ها و پرسش ها و خواست هایشان را به هیچ بگیریم؟

شما را به خدایی که بدو ایمان دارید، به ما بفرمایید: چرا مردمِ ما نباید این خاصیت و این ارزش و این وجاهت را داشته باشند که از شما بپرسند: چرا؟ اساساً مگردلیلِ برپایی و برقراریِ مجلس خبرگان، همین پرسش از رهبری نبوده ونیست؟ اگربله، پس با اعتنا به کدامین آموزه ی انسانی و شیعی وقانونی، تا کنون یک نماینده، یک بار، آری یک بار، شهامت این را نیافته است که از شما بابت این همه مسئولیتی که به عهده دارید، یک ” چرا ” ی مختصر بپرسد؟

از همان سنین جوانی برزبانِ ما و شما نشانده اند: “پیش از آنکه به حساب شما رسیدگی کنند، خود به حسابِ خودتان رسیدگی کنید”. ستونِ محوریِ این سخن، بر”حقّ الناس” استوار است. یعنی آهای مردم، بگردید و هرکجا رشته ای ازحقوق تباه شده یافتید که یک سرش خود شمایید و سردیگرش دیگران، درهمین فرصت باقی مانده و پیش از ورود به عرصه ی حساب و کتاب، به واکاویِ و اعاده ی این حقوق تباه شده همت کنید. که اگربه طلبکاریِ مردم اعتنا نکنید، عدلِ جاریِ خدا، هم دنیایتان را و هم آخرتتان را برسرتان خواهد کوفت.

من صمیمانه و البته قاطعانه با صدای بلند اعلام می کنم: ” رهبرا، ما حقوق تباه شده بسیار داریم. بیایید و پیش از کوچ به دیاری که چهارستونش برعدلِ حتمیِ خدا بنا شده، به طلبِ ما رسیدگی کنید. که اگر از طلب ها و پرسش های ما رو بگردانید وما را طبق شرع و عرف و قانون همین جمهوری اسلامی راضی و توجیه نکنید، ما مردمان این زمانیِ ایران، وحتماً نسل های آینده ی این سرزمین، وزنِ سنگینِ طلبکاری خود را بر ترازوی سنت های حتمیِ هستی خواهیم نهاد. و شما نیک تر از همه ی ما می دانید که این وزن سنگینی که ما برشانه ی سنت های حتمی هستی می نهیم، با جناب شما چه خواهد کرد!

…..اکنون مثنوی آتش در نیستان، با غریوِ پرسوزِ خواننده ی خوب ما، وخاکستری که از نی های پرادعا ومیان تهی بجای مانده، پایان یافته است. درشیراز از اتومبیلِ خود پیاده می شوم و به دیدار مردی می روم که یکی از چند منبر زنده ی این کشور پهناور متعلق به اوست.جناب آیت الله سید علی محمد دستغیب. سپاهیان و بسیجیان و طلاب کفن پوشی که به پای تمامی منبرها و تریبون ها قفل بسته اند، خانه ی این پیرمرد را به سنگ بستند تا مگر این منبر زنده را نیز به جمع هزار هزار منبر افسرده و مرده وخاک برسرِ کشورمان بیفزایند. هنوزآثار سیاهیِ آتش و رنگ و ننگ در اطراف ساختمان محقر او هویداست. پیش می روم و برگونه های آزادگیِ او بوسه می زنم. و از وی بخاطر این که برای روفتنِ تاریکی، خود را به اشتعال انداخته و این تنها چراغ انسانی و ایمانی را دراین سوی سرزمینمان روشن نگاه داشته تشکر می کنم.

ساعتی بعد در کنار مزار حضرت حافظ ایستاده ام. به نیت این که پایان کار ما بکجا خواهد انجامید دست به تفآل می برم و دیوان شورانگیز او را می گشایم. شوراین غزل به جانم می دود: درازل پرتو حسنت زتجلی دم زد/ عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد……..تا جایی که می سراید: مدعی خواست که آید به تماشا گه راز/ دست غیب آمد و برسینه ی نامحرم زد. شباهنگام بود که من به راز این سخن حضرت حافظ پی بردم و دانستم او چرا در قرن های دور، واژه ی ” دست غیب “ را در این غزل بی نظیر خود جای داده است.

واما سخن پایانی من،

نه طبق قوانین کشورهای فهیم دنیا، و نه حتی طبق قوانین کشورهای همجوارما، که طبق قانون جمهوری اسلامی خودمان ایران، شخص رهبر، بلحاظ فردی و حقوقی، هیچ تفاوتی، آری هیچ تفاوتی، آری هیچ تفاوتی، با سایر مردم ندارد. شوربختانه اما آن سوتر از قانونی که در این مُلک به شوخی بَدَل شده، جناب شما بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار، آری بسیار، با سایر مردم ایران تفاوت دارید. و این، اولین حقّ الناسی است که ما ایرانیان از جناب شما طلبکاریم. آیا پیش از آنکه به حسابتان رسیدگی کنند، به حساب خودتان رسیدگی خواهید فرمود؟

بدرود تا جمعه ی آینده

با احترام و ادب: محمد نوری زاد جمعه بیست و هفتم آبان سال نود

با شرمندگی می گویم: ای عزیز، فریب این فربگان فرو مایه را نخوریم. نقاب اینان را اگر پس بزنیم می توانیم به چهره ی واقعی شان راه یابیم: چهره ی دزدان اموال مردم و قاچاقچیان کارکشته. با ریسمان اینان اگر به چاه جنگ داخل شویم، درنیمه راه، ما و شما را وا می نهند و با پولهای بالا کشیده به هرکجا گریز می کنند. اینان کجا و همت ها و باکری ها و خوبان سپاه کجا؟ چربی مال حرام از اینان، حرامیانی برآورده که حاضرند برای منافع شخصی شان به هر رفتار غیرانسانی دست بزنند.

فایل صوتی با کیفیت بالا(۱۲۸kb , 22mb)  لینک مستقیم ۱

لینک مستقیم ۲

دانلود متن کامل

به نام خدایی که دزدان را دوست ندارد

دزدان اطلاعات و دزدان سپاه

سلام به رهبر گرامی ما حضرت آیت الله خامنه ای

من با اجازه ی حضرتعالی تا روز انتخابات – اسفند ماه آتی – هفته ای یک نامه برای شما خواهم نوشت. گرچه خود می دانم این نامه ها آنجا بها دارند که توسط حضرت شما مورد اعتنا قرار گیرند. نیز این را می دانم که بهای واقعی این نامه های به هیچ گرفته شده، ثبت در سینه ی مردم ما و تارکِ تاریکِ تاریخِ این مرز و بوم است. اگر موافق باشید من برای هرنامه ای که برای شما می نگارم، یک عنوان خاص اختیار می کنم تا  نوشته ام از همان عنوان اصلی روح بگیرد. عنوان نامه ی دهم خود را ” دزدان اطلاعات و دزدان سپاه” نهاده ام. شاید به این دلیل که: قرار بود این دو دستگاه اسلامی و شیعی، جلوی دزدی ها را بگیرند نه این که خود بدان روی برند.

رهبرگرامی،

مرا در این قحطستان بزرگِ آرزوهای انقلاب، درمیان پاسداران  و بسیجیان، دوستانی است بس بزرگ که من جانم را فدای آنان می کنم. دوستانی که با ادب اند، فهیم اند، انسان اند، مردمی اند، واز شرمِ رنج های جاریِ مردم، روزی هزار بار می میرند و زنده می شوند. پاسداران و بسیجیانی که پاک اند، شریف اند، از مال دنیا به مختصری قناعت کرده اند، نه دزدند، ونه با دزدان داخل سپاه، شریک و همراه اند، بل بخاطر اعتراض های فراوان و فروخورده شان، اغلب منزوی و درحال دق کردن اند.

با اطمینان می گویم که در اطلاعات نیز، انسان های درستکار و فهیم و پاک فراوانند. عزیزانی که از کج رفتاری های همکارانشان می گدازند. مثلا ماموری که بازجوی اصلی و دیو صفتِ مرا کمک می کرد و دستیار او بود، همینگونه بود. انسان و با ادب. یکی دیگر که از من می خواست به او” دکتر” بگویم نیز با ادب و متفاوت بود. با این همه اما اراده ی این دو دستگاه نظامی و اطلاعاتی، بیش از آنکه در دست درستکاران باشد، دردست دیگرانی است که من بنا دارم در این نامه به تراشه ای از رفتار آنان اشاره کنم.

دریغ که جناب شما و خانواده ی محترمتان از آن روی که در محافظت شدید قوای امنیتی به سرمی برید، از برکات جاریِ برادران سپاه و سربازان گمنام امام زمان برخوردار نیستید. واین بی بهره گی شاید ما و شما را در دو سوی یک زندگیِ  نا متجانس نشانده است. مثلا درخانه ی شما ” شنود “ی درکار نیست تا اگر با تلفن از حال و روز دوستی و آشنایی و همسر شهیدی جویا می شوید، فردای همان روز، همان صحبت صمیمی را برای شما سند کنند و شما را در تنگنای  یک معامله ی ناخواسته قراردهند.

ویا درخانه ی شما دوربینی کار نگذاشته اند تا خصوصی ترین رفتار شما را، آنگاه که دستی به سرهمسر خویش می کشید یا از شنودن لطیفه ای غش غش می خندید یا چیزی می خورید و چیزی دود می کنید و چیزی را جابجا می کنید، همان ها را فیلم کنند و برای رسیدن به حاجت های سخیفشان، شما را به انتشار آن فیلم ها تهدید کنند.

یا شما درهمان خانه ی ساده ی خود – که من به سادگی اش ایمان دارم – خیالتان از بابت فرزندانتان آسوده است که صبح اگر بیرون می روند، حتما شامگاه همان روز به خانه باز می گردند. ومثلا درمیانه ی راه، همسر و دخترجوان شما را به زندان اوین فرا نمی خوانند تا پنج ساعت تمام، به اسم “پاره ای توضیحات”، خصوصی ترین مسائل خانوادگی را با همسرشما، و مسائل رختخوابی را با دختر شما درمیان بگذارند. درست همان کاری که سربازان گمنام امام زمان و برادران سپاهی با همسرمن و با دخترجوان من کرده اند. محض اطلاع جناب شما بگویم: معمول براین است که این مامورانِ شیعی ما، مخفیانه گفتگوهای خود با مطلعین و متهمین را ضبط می کنند. دستور فرمایید گفتگوی ضبط شده ی بازجوی هیولای مرا با دختر جوانم برای شما پخش کنند تا خود با دو گوش مبارکتان سخنان این هیولای جنسی و روانی را بشنوید تا به نمونه ای از برکاتِ جاریِ امثال او وقوف یابید.

رهبرگرامی،

درفهم من، دزدان اطلاعات و دزدان سپاه، دردو وجهِ همجوار قابل تعریف  اند. وقتی می گوییم : دزدان بانک یا دزدان اتومبیل، کنایه از آن قسم دزدانی داریم که در ربودنِ پول های بانک یا سرقت اتومبیل متبحرند. در دزدان اطلاعات و دزدان سپاه، قصدِ نخستِ من اشاره به دزدانی است که اطلاعات و سپاه کشورمان را زیر بغل زده و دزدیده اند. وگرنه با اعتنا به مختصاتی که ما از اطلاعات و سپاه در نظام دینیِ خویش تعریف کرده ایم،  این دو، سراپا درستی و هوشمندی و دوراندیشی و سرشار از خصلت های ناب انسانی و ایمانی اند و نمی توانند و نباید به انواع زشتی ها آلوده باشند و دست به غارتِ حیثیت و اموال مردم ببرند.

پس حتما یک جماعتی، چه از بیرون و چه از داخل، این دو دستگاه شایسته را دزدیده اند و آنها را به ریخت مطلوب خود آراسته اند. مثل همین کاری که آقای احمدی نژاد با جنازه ی وزارت اطلاعات کرد و درآن دوسه ماه سرپرستی اش، دست به اعماق واسرار این وزارتخانه برد و برای روزهای مبادای خود، اسناد و مدارکِ دلخواه را یکجا در چمدان مخصوصش ریخت و آن ها را به یک جای امن بُرد.

احمدی نژاد نیک می دانست  فضاحت های  سیاسی و پولی او خواه ناخواه آشکار خواهد شد.  و نیک تر می دانست اگر دستش از سند و مدرک تهی باشد، جماعت اشقیا جِرواجِرش می کنند و هرتکه اش را به یک برهوتِ پرت  پرتاب می کنند.

احمدی نژاد تاریخ مصرف داشت. این را خودش خوب می دانست. او می دانست که ما او را برکشیده ایم تا با اعتنا به روان نامتعادلش، برتابوت اصلاح طلبان میخ بکوبد. او باید از این ماموریت تکرار نشدنی، بار می بست و گودال شخصیت متزلزلش را با کیسه های بی زبان پولِ مردم پُر می کرد. کیسه هایی که می توانست  به قَدَرقدرتیِ اومنجر شود.

نیزاو می دانست تاریخ مصرفش به زودی  سرخواهد رسید و در یکی از سفرهای مکرراستانی به تیرغیبی ازپا درمی آید. ونیز می دانست رقیبِ صاحب سبک او در شگردِ خود کارآمد است و فی الفور از جنازه ی او هزار مجلس روضه و تجلیل برمی سازد و برای فرزند برومند سمنانیان گنبد و بارگاهی برمی افرازد. پس وی چه باید می کرد؟ من که می گویم: باید به او حق داد. شاید اگر ما نیز جای او بودیم، همین دزدی از وزارت اطلاعات را کم هزینه تر از سایر گزینه ها می یافتیم.

اسناد به غارت رفته از وزارت اطلاعات، گردنِ احمدی نژاد را دربزنگاه مرگ، از زیر تیغه ی گیوتین ما به در بُرد و بازی باخته را به نفع او رقم زد. اکنون، برگ های برنده  در دست اوست. او علیه هرکس که شما از او اسم ببرید سند دارد. از رییس مجلس و خاندان او گرفته  تا جنابان رضایی و قالیباف و یک به یک نمایندگان آلوده ی مجلس و آیت الله های صاحب نام و آقا زادگان خوش بر و روی و سرشناس.

برای احمدی نژاد، قدرو قیمتِ اسرار و اسناد برداشته شده از وزارت اطلاعات، همسنگ تریلیاردها پول و فرصتی است که او و اطرافیانش دراین مدت از هرکجای این مملکتِ بی بزرگتر بالا کشیده اند. اکنون این اوست که  با همین اسناد ربوده شده، انگشت صغیر و کبیر ما و شما را به زیر پتکِ زیرکیِ خود برده است. حالا دیگرفلان شخصیت برجسته ی کشور یا  فلان آیت الله پرطمطراق یا فلان آیت الله زاده ی پرنفوذ مگر می توانند به او چپ نگاه کنند؟ چپ نگاهش کنند، حیثیت آلوده و دروغین شان را با فشار یک دکمه برملا می کند. که: “اگر بنا بر غرق شدن من است، چرا همگی با هم غرق نشویم”؟

رهبرگرامی،

این کلاه گشاد، درست آن زمانی به سر برجستگان ما و ماموران بظاهر تیز هوش وزارت اطلاعات رفت،  که آنان با لذت و کیفوری، مستغرقِ شنودِ مکالماتِ خصوصیِ مردم بودند و خط قرمزهای امنیتی کشور را تا حدّ مسخره ی شرکت چند جوان در یک مجلس دعای کمیل تنزل داده بودند.

تجسم این که ماموران اطلاعاتی و سپاهی یک نظام شیعی، مانند دزدان و نابکاران، به حریم خصوصی مردم سرفرو برده باشند و همانند انسانهایی که از حداقل مراتب انسانی بی بهره اند، خصوصی ترین مکالمات روزمره خانواده ها را شنود و سند کنند و از لذت استماعِ مستمرِصحبتِ یک مرد با همسرش یا دو نفر که هفت پشت با هم غریبه اند، در پوست نگنجند، وتجسم این که همینان اموال بی زبان مردم را بدزدند و برای اقرار گرفتن از یک متهم، او را با ناسزاهای رکیک و چندش آور بنوازند و خود متهم را با شیوه های تلخ و ناگفتنی  بزنند و شکنجه کنند، و بالاتر از همه ی اینها، آدم بکشند،  بله آدم بکشند، تجسم یک چنین دنائت آشکار، ناممکنی است که در این دیارِ فلک زده، امکان و مظهریت یافته است.

آری، نه همه، اما جماعتی از ماموران وزارت اطلاعات ما، و جماعتی از پاسداران ما که اختیارات کلی این دودستگاه با آنان است، اینگونه اند. ما زحمت و درستی و درستکاری کارکنان و ماموران مومن و انسانِ این دو دستگاه را قدر می دانیم و همیشه ی خدا از آنان امتنان داریم. اما آنچه که من دراین نوشته بدان اعتنا بسته ام، حرامیان و دزدان سرِ گردنه ی اطلاعات و سپاهند. کسانی که اکسیژن خود را با شنود مکالمات  کاملا خصوصی مردم و با فرو شدن به حریم مطلق زندگیِ مردم فراهم می آورند. اینان متهم را در ورطه ای از هول و هراس، به سلول های تنگ انفرادی می افکنند و در همان ورطه،  او را به  گودالِ اقرار گیریِ هایی که با  تهدید و فحش و ارعاب و ضرب و شتمی سخت توفنده همراه است  فرو می اندازند.

این رویه ی متداول دستگاه اطلاعاتی و اخیرا سپاهی ما، از آن روی باور کردنی نیست که در نظام شیعی ما، فروشدن به  نکبت های اینچنینی، یک بی تعریف بزرگ، و اساسا  گناهی نابخشودنی است. گرچه بازجوی کودنِ من برای پاکسازی دستگاه خود از دنائت بازجویانی که برسر همسر سعید امامی فضاحت و اشمئزاز باریده بودند، گفت: آنها نفوذی خاتمی در وزارت اطلاعات بودند، اما آن سوتر از این سخن طنزِ بازجویِ بی سواد و بی ادب من، می شود با مرور آن فضاحت و اشمئزاز، به روان آلوده، و به بیماری های جنسی، وبه استعداد دستگاه اطلاعاتی ما در برآوردنِ یک چنین هیولاهایی یقین کرد. متاسفانه سپاه نیز از این نکبت مستمردور نماند و به آغوش هرزگی های سیاسی و اقتصادی و امنیتی فروشد و آنهمه اعتبار و سابقه و ارزش های نورانی اش را تباه ساخت، و با همه ی امیدهایی که برانگیخته بود، در زیر بغل دزدانِ صاحب شِگرد جا گرفت و به فهرست دزدان و دزدیده شدگان تاریخ سرزمین ما پیوست.

رهبرگرامی،

از دهان مبارک خود شما شنیدیم که روزی روزگاری به یک مرجع صاحب نام خبربردند: یک روحانی دزدی کرده و مردم او را دستگیر کرده اند. گفت: نگویید یک روحانی دزدی کرده، بل بگویید یک دزد به لباس روحانیت فرو شده و دزدی کرده. این حکایت، همان است که بعدها دستمایه ساخت فیلم “مارمولک” شد و از جانب آدمها و دستگاههای ذی نفوذ تحمل نشد. بله، درمورد سپاه  نیز معتقدم جماعتی، چه از داخل و چه از خارج، به لباس سپاهی و غیرسپاهی درآمدند و با ورود به تشکیلات این یادگارغبار گرفته ی سالهای انقلاب و جنگ، هویت ناب و بی بدیل آن را از بدنه اش جدا کردند و پوسته ی آن را در چمدان شخصیِ خود فشردند و این چمدان پراز اسلحه و اختیار را به دارایی های مطلق خود افزودند.

مگر می توان تجسم کرد که سپاهیان جبهه دیده و شهید دیده ی ما، از هزار اسکله ی بی نشان، شب و روز، مشغول قاچاق انواع کالاهایی باشند که مثلا رُژ لبِ بانوان یکی از آنها باشد؟  یا همین سپاه، آنچنان غلیظ، با مسائل اقتصادی و سیاسی و اطلاعاتی و امنیتی دربیامیزد که گویا اساسا ورود به  این حوزه های ممنوعه، جزیی از شاکله ی حتمی و هویتی او بوده است؟

این از معنا و وجه نخستِ دزدان اطلاعات و سپاه. وجه و معنای دیگر، به دزدی های رایج این دو دستگاه مربوط است. که البته روح این دو دزدی، یکی است و تنافری درمیانشان به چشم نمی خورد. دستگاههای اطلاعاتی و سپاهی ما که باید درهر تحرک و تصمیم و بیانیه شان، روح ظریف و حساس و شایستگی ها و بایستگی های شیعی و انسانی شان متجلی باشد، به آنچنان تناقضی ازعهد اولیه ی خویش درافتاده اند که دست هفتاد دستگاه پلید و کافر و خدا نشناس را از پشت بسته اند.  جوری که دزدان اطلاعات و دزدان سپاه، آن سوتر از دزدی های تریلیاردی شان، از اموالِ معمولِ مردمی که به اسم متهم  بازداشتشان می کنند نیز چشم برنمی گردانند.

همین اکنون، هزاران وسیله و ابزار و حتی هزاران دستگاه کامپیوتر خانگی و حرفه ای و هزاران آلبوم خصوصی و اثاثیه ی بی ربط مردم توسط دزدان اطلاعات و دزدان سپاه از خانه ها و دفاتر و انبارهای خانگی مردم برداشته و برده شده است و تاکنون بدانها باز گردانده نشده است.

طنزی که از آن ادا و اطوار قانون، و لابد مسلمانی مستفاد می شود این است که دزدان اطلاعات، به هنگام برداشتن اموال مردم، یک صورتجلسه ی سوری از لوازمِ برداشته شده تنظیم می کنند و از افراد حاضر در خانه یا محل کار می خواهند پای آن صورتجلسه ی دروغین را امضا کنند. صورتجلسه ای که یک نسخه  و یک برگ بیش نیست و دزدان اطلاعات جلوی چشمِ بُهت زده ی اهل خانه، آن یک نسخه را نیز با خود می برند.

دزدان سپاه اما ادا و اطوار مسلمانی خود را کامل تر کرده اند. این صورتجلسه را در دونسخه تنظیم می کنند و یک نسخه اش را به اهل خانه می دهند. صورتجلسه ای که هیچ اعتبار قانونی ندارد. وشما که مالباخته ی این معرکه اید، نه نام و نشانی از سپاه در برگه ی صورتجلسه می بینید و نه محل مراجعه ای و نه تلفنی برای پیگیری. از این دهشتناک تر وقتی است که لاشخورهای اطلاعات، درغیاب خانواده، آری درغیاب خانواده، آری در غیاب خانواده، به خانه ی متهم سیاسی داخل می شوند و هرآنچه را که سیرشان کند برمی دارند و می برند و هیچ رد و نشانه ای نیز بجز اموال ربوده شده، والبته میکروفن های سوزنیِ شنود، از خود بجای نمی گذارند. اطمینان دارم سخن این کمترین را باور خواهید فرمود. چرا که در قاموس مسلمانیِ ما، مسئول بالا دست هرتشکیلات نیز، درقبال اعمال نیک و بد کارکنان و مامورانِ آن دستگاه مسئول است.

داستان غمبار این دزدی ها و نامسلمانی ها درباره ی خود من نیز رخ داده است. دزدان اطلاعات بیش از دوسال است که چهار دستگاه کامپیوتر و آلبوم هایی از عکس های خانوادگی و کاملا خصوصی و لوازم دیگر مرا از خانه و محل کارم برداشته و برده اند و تا کنون پیگیری های من برای بازپس گرفتن آنها  بجایی نرسیده است. از دزدان سپاه بگویم: همانگونه که در نامه ی نهم برای جناب شما نوشتم، در خلوت و درسکوت خبری، برای آگاهی شخص شما، فیلمنامه ای از هرزگی های اطلاعات و سپاه و دستگاه قضایی پدید آوردم با نام ” محرمانه برای رهبرم”. و همان را با هزینه ی شخصی ام ساختم. درهشتادمین روز فیلمبرداری، دزدان سپاه به خلوت من داخل شدند و همه ی ابزار کاری و حرفه ای مرا، و آثار دیگری را که به خیال خامشان سند مجرمیت من بود، بارکردند و بردند.

اینجا نیز پیگیری های من برای بازپس گیری ابزار کارم بجایی نرسیده است. خنده دار این که به یکی از کارکنانِ دزدستانِ بزرگِ سپاه که با من تماس گرفته بود گفتم : دوست عزیز، وجهِ ریالیِ اجاره ی وسایلی که از من برداشته اید و برده اید روزانه یکصد هزار تومان است. وبه او گفتم: شما هرچه از کامپیوترو حافظه ی “هارد”های من می خواهید بردارید و خود این دستگاهها  را به من بازگردانید. که او مثل آدم های منگ به من گفت : عجب، ما فکر می کردیم این وسایل مال خودتان است. فکر نمی کردیم این ها را اجاره کرده باشید!

رهبرگرامی،

ماموران ما و شما در اطلاعات و سپاه،  که رفت و آمدها و تلفن های من و خانواده ام را تحت نظر اسلامیِ خود دارند، حتما شنود کرده و می دانند: بعد از انتشار نامه ی نهم، درمحله ی جماران تهران، رابطِ ایرانیِ یکی از کمپانی های معروف و شناخته شده ی فیلمسازی آمریکا، با من ملاقات کرد و مبلغ پنج میلیون دلار برای فیلم “محرمانه برای رهبرم” و مبلغ پانصد هزار دلار برای فیلمنامه اش  پیشنهاد داد. می دانید به او چه گفتم؟  گفتم: ” سپاس از پیشنهادتان، ما اما هدیه ای را که به کسی تقدیم کرده ایم، به هزار برابر قیمتش به دیگری نمی فروشیم. به او گفتم: من این فیلم را به نیت رهبرم ساخته ام و جز به او به احدالناسی نخواهم داد”.

من به زودی این فیلم را به همراه نامه ها برای جناب شما ارسال می کنم. آن را مشاهده بفرمایید تا بدانید هیولاهای وزارت اطلاعات و سپاه تا کجاهای مرز حیوانیّت پیش می دوند، و همزمان، همه ی فضاحت های جاریِ خود را به اسم خودِ شما، آری به اسم خود شما سکه می زنند.

دریغ که جناب شما را از طعم زندگی ما  نصیبی نیست. زندگی در ورطه ی شنودِ نامحرمانِ اطلاعات و سپاه، زندگی با مراقبانی که اندرونی شما را نیزمی کاوند، زندگی در گودال بیم وهول وهراس، زندگی با صحبت های درگوشی، و گوشی های مخفی شده در یخچال، رفت و آمدهای تحت نظر، آه، چه می  گویم؟ شما در رختخواب ودرکنار همسرتان غنوده اید، با این احساس که برادران گمنام و سپاهی ما به شما زل زده اند. راستی به ما می فرمایید ما با ظهورِاین انقلاب، به سمت کدامین مقصود خیز برداشته بودیم؟

بگذریم، متاسفانه در هروله ای که دزدان اطلاعات و دزدان سپاه مشغول آنند، وجه سومی نیز بر دزدی های آنان مترتب است. اینان، آن سوتر از دزدی اموال مردم، به یک دزدی رنج آور وخفت بار دیگر نیز دست برده اند که اگر دزدی اموال مردم را بشود به یک جوری مصالحه و جبران کرد، مرمت و بازآفرینیِ این دزدی اخیر با هزار ترفند ارضی و سماوی ممکن نیست. وآن: دزدی از اعتماد مردم است ودزدی از باورها و اعتقاد مردم. دراین میان، بدیهی است که نه اعتماد مردم را، ونه آن اسلام جِرواجِرنگون بخت را می توان به جایگاه اولیه اش باز بُرد.

اگر موافق باشید در حضور حضرت شما با خودِ این دزدان صاحب شگرد صحبت کنم. که: ای دزدان اطلاعات و ای دزدان سپاه، اموالی را که از زندگی مردم و از فرصت های خاص و از نفت دارو و مخابرات و اسکله های قاچاق و معدن و هزار جنس جوراجور و از هزار هزار پیمان  بدون مناقصه برداشته وبرمی دارید، گوارای وجودتان.  بردارید و بخورید و خوش باشید. اما شما را بخدا که نه، شما را به آن آرمان های سرنگون سالهای خوب عاشقی سوگند، بیایید و این ته مانده ی اعتقاد و اعتماد مردم را بیش از این مخراشید. اجازه بدهید یک ذره از اسلام و خدا و اخلاق ونور و اینجور چیزها برای نسل های بعدی ما بماند تا کورسویی از آن به روانِ خراش خورده ی مردم ما بتابد. بیایید و این یک تقاضای عاجزانه ی ما را اجابت فرمایید. اگر که هنوز باوری از خدا و پیغمبر و قرآن و شهید که نه، رطوبتی از انسانیت و آزادگی در شما باقی ست!

رهبرگرامی،

این روزها آمریکا و اسراییل و متحدان اروپایی شان  فرصتی یافته اند تا یکبار برای همیشه از شرّ ما خلاص شوند. آنان از احتمال یک برخورد نظامی با ما سخن می گویند. همان کاری که با صدام و قذافی کردند. هرچه باشد ما نیز مثل عراق و لیبی از جهل و از نفت سرشاریم و زمستان های سرد این روزها طمع گردنکشان بین المللی را برانگیخته است. هزینه ای می کنند و چند تا بمب و راکت می اندازند و با جابجا کردن آدمها، دست روی چاههای نفت ما می گذارند. کاسبی از این بالاتر؟ همان کاری که با عراق کردند. وهمان کاری که با لیبی می کنند.

»رمباد با اعتنا به همین پاسداران و اطرافیانی که من گوشه ای از خصوصیات آنان را برای آگاهی جناب شما ترسیم کردم، ما و شما تحریک شویم و برطبل جنگ بکوبیم و خود و مردم خود را به چالشی دراندازیم که ورود آن با ما باشد و خروجش اما با دیگران؟ دیگرانی که اتفاقا برای درهم پیچیدن طومار ما سالهاست چشم به راه یک چنین فرصتی هستند. مباد شعارهای پوک این جماعت در جناب شما شوری پدید آورد و ما وشما را برای برای برون رفت از اوضاع درهم پیچِ داخلی، دست بدامان جنگی کند که دود پایانش از همین اکنون درچشم ماست؟

اکنون ما و شما در داخل کشور به تنگنای معترضان، و دزدهای تریلیاردی دولتمردان، و آلودگی مجلسیان، و فَشَل شدن دستگاه قضایی مبتلاییم. واین یعنی ” تعطیلی روند کلی مملکت”. ورود به یک جنگ ناگهانی می تواند تا مدتی صدای معترضان ما را فرو بنشاند و برای ما و همین پاسداران و مامورانِ طرفدارِ ما فرصتی اضطراری پدید آورد تا هرسری را که به دیدنش متمایل نیستند به ساطور انتقام بسپرند و یک چند روزی نفس به راحت بکشند.

با شرمندگی می گویم: ای عزیز، فریب این فربگان فرو مایه را نخوریم. نقاب اینان را اگر پس بزنیم می توانیم به چهره ی واقعی شان راه یابیم: چهره ی دزدان اموال مردم و قاچاقچیان کارکشته. با ریسمان اینان اگر به چاه جنگ داخل شویم، درنیمه راه، ما و شما را وا می نهند و با پولهای بالا کشیده به هرکجا گریز می کنند. اینان کجا و همت ها و باکری ها و خوبان سپاه کجا؟ چربی مال حرام از اینان، حرامیانی برآورده که حاضرند برای منافع شخصی شان به هر رفتار غیرانسانی دست بزنند.

دوستانه بگویم که اینان، بقدر یک سال نوری با پاسداران سالهای عاشقی فاصله دارند. اگر درآن دفاع هشت ساله ما توانستیم تا خود خورشید سفر کنیم و سهمِ نورِ خود را از آسمان خدا ابتیاع کنیم، این به مدد مردانِ آسمانی سپاه، و جوانان و پیران پاکنهاد و برومند بسیج، و ارتشیان مومن و میهن دوست آن سالها بود. امروز همه ی آنان یا رفته اند یا منزوی اند یا از دست همین بظاهرپاسدارانِ مال مردم خور و قاچاقچی درحال دق کردن اند.  آن سوتر از اینان، مردم نیز آن مردم سابق نیستند. مردمان افسرده و پریشان و پراکنده ی امروز کجا و عاشقان و بهم پیوستگان دیروز کجا؟ بیایید و بجای تکیه به سلاح و پول و پاسداران فربه از مال حرام، به خدا و به مردم تکیه کنید. نوراینجاست. برکت اینجاست. و عاقبت بخیری نیز. والسلام

با احترام: محمد نوری زاد – هفدهم آبان ماه سال نود

رهبر جمهوری اسلامی برای مهار کردن رئیس جمهور کنونی و مدیریت روسای جمهور آینده از امکاناتی برخوردار است که از تغییر قانون اساسی کم هزینه تر است

پیش اندیشی، طراحی و تدارک سناریوهای احتمالی برای گذار از بحران جانشینی رهبر جمهوری اسلامی از چند سال پیش و با سفرهای مکرر آیت‌الله علی خامنه ای به قم و رایزنی او با روحانیون با نفوذ آغاز شد.

فرج سرکوهی: سخنان اخیر رهبر جمهوری اسلامی در باره تغییر شیوه انتخاب رئیس جمهور «در آینده ای احتمالا دور» نشان داد که تلاش برای آماده کردن ذهنیت جامعه برای برخی تحولات آینده نیز از هم اکنون آغاز شده است.

مدیریت موفق گذار از رهبر درگذشته به رهبر جایگزین از چالش های مهم ساختارهائی است که به رهبری فردی متکی بوده و بدون جانشین مناسب و جایگزینی سریع با بحران سیاسی روبرو خواهند شد.

غیبت جایگزین مناسب برای رهبر کنونی از دشوارترین چالش های آینده «احتمالا دور یا احتمالا نزدیک» جمهوری اسلامی است و شاخصه های رهبر آینده، که از شاخصه های آیت الله خامنه ای برخوردار نخواهد بود، تغییراتی را در قانون اساسی ناگزیر می کند.

تغییر قانون اساسی برای همگن کردن آن با رهبر جایگزین به دوران گذار از رهبری آیت‌الله خمینی به رهبری آیت‌الله خامنه ای نیز رخ داد، برخی مواد مربوط به شرایط رهبری به سود آقای خامنه ای تغییر کرد.

حذف رئیس جمهور به سود رهبر یا حل مشکلی مهم تر؟

اغلب تحلیلگران سخنان رهبر ایران را در باره تغییر شیوه گزینش رئیس جمهور از انتخاب با رای مستقیم مردم به انتخاب از طریق مجلس، که محدود شدن اختیارات رئیس جمهور و احیاء مقام نخست وزیر منتخب مجلس را در پی دارد، بر بستر مخالفت های آشکار آقای احمدی نژاد با خواست های رهبر، افزایش قدرت رهبر و حذف مخالفت های احتمالی روسای جمهور در برابر او تعبیر کرده و به قید معنادار «احتمالا» در ترکیب «آینده احتمالا دور» در سخنان آیت الله خامنه ای و به عمر کوتاه دوران باقی مانده ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد و تضعیف پردامنه او در ماه های اخیر بی توجه ماندند.

علاوه بر این رهبر کنونی جمهوری اسلامی برای مهار کردن رئیس جمهور کنونی و مدیریت روسای جمهور آینده از امکاناتی برخوردار است که از تغییر قانون اساسی کم هزینه تر بوده و نیاز به تحولی چنین مهم و پرهزینه را منتفی می کنند.

ایستادگی رئیس جمهور کنونی در برابر رهبر و اکثریت اصولگرای مجلس در موارد گوناگون، که تا حد مخالفت آشکار با فرمان های حکومتی رهبر بالا گرفت، بحرانی سیاسی را در ساختار قدرت پدید آورد اما چالش رئیس جمهور با رهبر و مجلس پدیده ای تازه نیست و از نخستین سال های جمهوری اسلامی، به دوران رهبری آیت الله خمینی و ریاست جمهوری ابوالحسن بنی صدر آغاز شد و در سی سال گذشته با شدت و ضعف متفاوت ادامه یافت.

این چالش مداوم نموداری آشکار از تضاد بین جمهوریت و ولایت فقیه در قانون اساسی است و وجهی از تضاد بین انتخاب مستقیم رئیس جمهور با رای اکثریت و اختیارات محدود این مقام را در قانون اساسی منعکس می کند.

رئیس جمهور رئیس قوه مجریه و تنها مقام اجرائی است که با رای اکثریت مردم در بستر مبارزه انتخاباتی محدود به صافی شورای نگهبان انتخاب می شود اما اختیارات این مقام در قانون اساسی محدود است.

حق قانونی ولایت فقیه در تعیین خطوط کلی سیاست های داخلی و خارجی و امنیت ملی، رئیس قوه مجریه را، دست کم در خطوط کلی، به مجری منویات رهبر تقلیل داده و اجرای برنامه ها و وعده های انتخاباتی او را به تصویب رهبر مشروط می کند.

مدیریت بحران و کاهش تضاد

هر دو رهبر جمهوری اسلامی، آیت الله خمینی و آیت الله خامنه ای، تا کنون بحران سیاسی برآمده از چالش بین رئیس جمهور و رهبر را، که در تضاد قانون اساسی نیز ریشه دارد، به خوبی و به سود افزایش قدرت رهبر مدیریت کرده اند.

نخستین رهبر جمهوری اسلامی بر پشتوانه کاریزما، هژمونی و محبوبیت خود در میان مردم، به اتکاء نفوذ معنوی و سیاسی خود در بافت روحانیت و بدنه هواداران نظام و با تکیه بر اختیارات گسترده رهبر در قانون اساسی و جایگزین او آیت الله خامنه ای با تکیه بر اختیارات قانونی و نفوذ یا سلطه خود بر نهادهای امنیتی، نظامی و تبلیغاتی، روسای جمهور را به شیوه های گوناگون، از برکناری تا تضعیف، مهار و مدیریت کرده اند.

در بحران اخیر نیز رئیس جمهور به شدت تضعیف شده، تیغ احکام حکومتی و سوال و استیضاح مجلس را تا پایان دوران ریاست جمهوری بر فراز سر داشته و از عمر ریاست او بیش از حدود یک سال و نیم نمانده است.

نخستین رهبر جمهوری اسلامی بر پشتوانه کاریزما، هژمونی و محبوبیت خود در میان مردم، به اتکاء نفوذ معنوی و سیاسی خود در بافت روحانیت و بدنه هواداران نظام و با تکیه بر اختیارات گسترده رهبر در قانون اساسی روسای جمهوری را مدیریت کرد

اما جانشین آقای خامنه ای از قدرت و نفوذ دو رهبر پیش از خود محروم است و از هر جناح و گرایشی، دست کم در نخستین سال های رهبری خود، رهبری ضعیف بوده و در برابر رئیس جمهوری که مستقیم و با رای بالای مردم انتخاب می شود، ناچار از عقب نشینی خواهد شد.

چنین تحولی از منظر روحانیت حکومتی به معنای مسلط شدن غیرروحانیون بر قدرت اجرائی و تکرار تجربه کنار گذاشتن تدریجی روحانیت در مشروطه است. پیشگیری از این آینده نامطلوب از انگیزه های اصلی تغییر قانون اساسی و تضعیف مقام ریاست جمهوری است.

غیبت جانشین مناسب برای رهبری، چالش دشوار

حذف آیت الله منتظری از سمت قائم مقامی رهبر در آخرین ماه های حیات آیت‌الله خمینی می توانست به بحران جایگزینی منجر شود اما یافتن جایگزین مناسب برای آیت الله خمینی در آن روزگار دشوار نبود چرا که روحانیون قدرتمند حلقه نزدیکان او، با بهره مندی از هاله نزدیکی به آیت الله خمینی، جای خالی آقای منتظری را پر می کردند.

آیت الله خامنه ای نه فقط نماینده آیت الله خمینی در نهادهای نظامی و امنیتی که از معماران این نهادها بود و بسیاری از رهبران کنونی این نهادها، که از نسل دوم برخاسته اند، برکشیدگان او هستند.

آیت الله خامنه ای خطیبی زبردست بود. سابقه ریاست جمهوری داشت و از شهرت عمومی در میان مردم برخوردار بود و در پرتو همراهی با محمد حسینی بهشتی، اولین رییس دیوان عالی کشور پس از انقلاب اسلامی، ارتباطاتی با روحانیون محافظه کار پیدا کرده بود.

روحانیت محافظه کار به او گرایش داشت و برخی مواضع او حمایت لایه های معتدل روحانیت را نیز جلب می کرد.

آیت الله خامنه ای در میان مردم به فساد اقتصادی متهم نبود و بیش از این همه هاله تعلق به روحانیون نزدیک به آیت الله خمینی را بر سر داشته و از حمایت او برخوردار بود.

از نسل روحانیون بهره‌مند از هاله نزدیکی به آیت الله خمینی نامزد مناسبی برای جایگزینی بر جای نمانده است.

از آن حلقه برخی مغضوب و طرد شدند، بسیاری درگذشتند و باقی مانده پا به پیری و کهنسالی نهاده اند.

حذف آیت الله منتظری از سمت قائم مقامی رهبر در آخرین ماه های حیات آیت الله خمینی می توانست به بحران جایگزینی منجر شود

از آن نسل، اکبر هاشمی رفسنجانی مسن تر از آیت الله خامنه ای است، به فساد اقتصادی و پراگماتیزم معطوف به قدرت و ثروت شهره است، سابقه اجرائی ۸ ساله به دوران ریاست جمهوری محبوبیت او را در میان مردم و به ویژه در میان توده های هوادار نظام به شدت کاهش داده و چند شکست انتخاباتی را در کارنامه خود ثبت کرده است.

موضع گیری های آقای رفسنجانی در حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری، نهادهای نظامی و امنیتی را در مقابل او قرار داد.

دیگر روحانیون برجای مانده آن حلقه و نسل همچون محمد یزدی، محمدرضا مهدوی کنی و عبدالله جوادی آملی کهنسال هستند.

مراجع تقلید زنده از تجربه اجرائی و مدیریت کشور بهره مند نبوده و انتخاب هر یک می تواند با مخالفت رقبای دیگر مواجه شود. برخی از آنان تمایلی به پوشیدن کسوت رهبری ندارند و شبکه های قدرت در ایران آنها را شایسته رهبری سیاسی نمی دانند.

برخی می گویند محمدتقی مصباح یزدی سودای جایگزینی رهبر را در سر دارد.

چند سال پیش هم نام محمود هاشمی شاهرودی، رئیس سابق قوه قضائیه به عنوان جایگزین احتمالی مطرح شد.

برخی اصلاح طلبان مذهبی در حسن خمینی ، نوه آیت الله خمینی، به چشم نامزدی مناسب برای جانشینی رهبر می نگرند.

تعلق به خانواده خمینی برای رهبر آینده امتیاز بزرگی است اما حسن خمینی هنوز به عنوان فقیه و مجتهد شناخته نشده، تجربه مدیریت سیاسی نداشته، محبوبیت او در میان مردم در هیچ انتخاباتی، ریاست جمهوری یا نماینده خبرگان، سنجیده نشده و موضع گیری های او به سود اصلاح طلبان مذهبی خشم اصول گرایان و نارضایتی برخی روحانیون محافظه کار را تا حد جلوگیری از سخنرانی او در مراسم یابود آیت الله خمینی بر انگیخته است.

حذف رئیس جمهور یا راه حلی برای بحران جانشینی

با مسن تر شدن آیت الله خامنه ای یا درگذشت ناگهانی او انتخاب رهبر آینده به اقدامی اجبار بدل خواهد شد.

اما رهبر آینده، برخلاف آقای خامنه ای، از هاله نزدیکی به آیت الله خمینی و از محبوبیت و مقبولیت عمومی برخوردار نیست.

آقای خامنه ای از معماران نظام بود و پیش از رهبری از نفوذ فراوان در نهادهای امنیتی و نظامی برخوردار بود اما رهبر آینده وارث نهادهائی است که ساخته و پرداخته و شکل گرفته اند و او، دست کم در سال های اول رهبری خود، باید خود را با آنان تطبیق دهد.

رهبر آینده از هر گرایش، جناح و مکتبی، رهبری ضعیف خواهد بود و به دوران او کفه موزانه فعلی ولایت و جمهوریت به زیان ولایت تغییر خواهد یافت مگر آن که آن سوی معادله، رئیس جمهور، نیز در صفت ضعف با رهبر شریک شود.

اگر رئیس جمهور، به شیوه برخی جمهوری ها چون جمهوری آلمان، فقط بالاترین مقام تشریفاتی کشور بوده و مجلس او را انتخاب کند، اگر اختیارات اجرائی کنونی رئیس جمهور در قانون اساسی به شیوه آلمان یا ایران دهه ۶۰، به نخست وزیر منتخب مجلس واگذار شود، جمهوریت نظام حفظ شده، مجلس و شورای نگهبان قدرت بیشتری می گیرند.

غیبت احزاب سیاسی، شبکه روحانیت و سپاه و بسیج را به عوامل پرنفوذ در انتخاب نمایندگان مجلس بدل کرده است. این عوامل در کنار فرماندهی رهبر بر نهادهای نظامی و امنیتی و حق او در انتخاب ۶ فقیه عضو شورای نگهبان، تعادل را به سود رهبر آینده و روحانیت حفظ کرده ضعف او را تا حدی جبران می کنند.

در این تغییرات رئیس جمهور ضعیف در برابر رهبر ضعیف قرار خواهد گرفت و موازنه قدرت به تعادل دلخواه آیت الله خامنه ای رسیده و به گفته او، نظام با «تغییر و نو کردن ساز و کارهای کنونی خود جوان» می شود.

پیش اندیشی ها برای مدیریت بحران جانشینی از دوراندیشی خبر می دهد اما تحولات پرشتاب جهان کنونی و تحولات عمیق در جامعه ایران در این پیش اندیشی ها به حساب نیامده اند حال آن که مولفه ها و عواملی از این دست می توانند هر پیش اندیشی حکومتی را ناکام کنند.

آيا مي‌دانيد آقاي احمدي‌نژاد 340 هزار ميليارد تومان را از درآمد هاي نفتي بر باد داده است؟ (بانک مرکزي – وزارت نفت – روزنامه سرمايه 17/12/87 و 06/03/88)

آيا مي‌دانيد که در طول تاريخ 4000 ساله ايران هيچوقت اين ثروت براي ايران بوجود نيامده بود؟

آيا مي‌دانيد که در جنگ 8 ساله؛ سالانه بطور متوسط 125 ميليارد دلار خسارت به کشور وارد شد،اما عملکرد احمدي‌نژاد باعث شد سالانه 188 ميليارد دلار خسارت به کشور زده شود؟(جدول متن ثروت هاي ملي بر باد رفته در همين مطالب عملکرد اقتصادي)

آيا مي‌دانيد خسارت دولت احمدي‌نژاد در اقتصاد، حدود 75 درصد جنگ 8ساله با صدام بوده و خسارت هاي اجتماعي، علمي و معنوي و فرهنگي و سياسي آن قابل محاسبه نيست؟(جدول متن ثروت هاي ملي بر باد رفته در همين مطالب عملکرد اقتصادي)

آيا مي‌دانيد که خسارت اقتصادي احمدي‌نژاد آنقدر زياد است که به هر خانواده ايراني بيش از 5/1 کيلوگرم طلا مي رسيد؟ (مقاله فرصت سوزي ها و خسارات اقتصادي احمدي‌نژاد)

آيا مي‌دانيد که لايحه چند همسري را دولت احمدي‌نژاد به مجلس تقديم کرده بود تا بصورت قانون درآيد؟ (سايت مجلس)

آيا مي‌دانيد که ساخت پالايشگاه هاي نفت در دولت احمدي‌نژاد، سالانه 5/1 درصد پيشرفت داشته و با اين حساب 67 سال طول مي کشد تا ساخته شوند؟(روزنامه سرمايه 14/02/88)

آيا مي‌دانيد که دارندگان سهام عدالت بابت قسط هاي دو سال 86 و 87 حدود 200 هزار تومان به دولت بدهکارند، اما دولت براي جمع آوري راي، 80 هزار تومان سود آنها را پرداخت مي کند و پس از به قدرت رسيدن، اقساط را دريافت خواهد کرد؟ (روزنامه سرمايه يکي از شماره هاي ارديبهشت)

آيا مي‌دانيد به علت اينکه شرکت هاي زيان ده را به شرکت هاي سهام عدالت داده اند، سهام عدالت فاقد سود بوده، اما دولت براي عوامفريبي سودي پرداخت مي کند؟ (روزنامه سرمايه يکي از شماره هاي ارديبهشت)

آيا مي‌دانيد که در بازارهاي خريد و فروش سهام، سهام عدالت پانصد هزار توماني را حتي به 500 تومان نمي خرند؟(برويد امتحان کنيد)

آيا مي‌دانيد که گراني لجام گسيخته در جامعه، که نتيجه سياست هاي mاقتصادي احمدي‌نژاد است باعث شده، ارزش حقوق 700 هزار توماني امروز مانند حقوق 200 هزار توماني سال 84 باشد؟

آيا مي‌دانيد طبق آمار بانک جهاني، فساد در دستگاههاي دولتي ايران در طي 4 سال دولت احمدي‌نژاد 65 رتبه اضافه شده و به 141 در بين 194 کشور دنيا رسيده است؟(صندوق بين المللي پول – روزنامه سرمايه 06/02/88)

آيا مي‌دانيد که اعتبار گذرنامه ايراني در بين 194 کشور جهان به رتبه 193 رسيده و فقط يک کشور وضع بدتري نسبت به ما دارد؟(صندوق بين المللي پول – روزنامه سرمايه 06/02/88)

آيا مي‌دانيد عملکرد احمدي‌نژاد در بانک هاي کشور، آنها را به پرتگاه ورشکستگي کشانده و آيا مي‌دانيد که ورشکستگي بانکها در هر کشوري از خطر جنگ بالاتر است؟ (دنياي اقتصاد 03/12/87 و روزنامه سرمايه 06/02/88)

آيا مي‌دانيد که امارات و قطر از ميدان هاي گازي مشترک سالانه بيش ازدوازده هزار ميليارد تومان گاز بيشتر برداشت مي کنند و عدم سرمايه گذاري ايران در دولت نهم منجر به اين شده که همسايگان شمالي و جنوبي منابع و ثروت مردم ايران را به يغما ببرند و همچنين اهميت اين موضوع کمتر از واگذاري خاک ايران به بيگانگان نيست؟ (وزارت نفت – روزنامه سرمايه 21/02 و 10/02/88)

آيا مي‌دانيد عملکرد تنش زاي سياست خارجي احمدي‌نژاد باعث شده :

1- کالاهاي وارداتي 42 هزار ميليارد تومان گران خريداري شود .

2- تحريمهاي بين المللي امکان تکميل طرح هاي نفت و گاز و پتروشيمي و ساير صنايع را غير ممکن مي سازد .

3- باجهاي فراواني در نفت و گاز و انرژي اتمي و حتي در زمينه حقوق ايران در درياي خزر به روسيه داده شود .

4- امکان انتخاب ايران براي عقد قرارداد با شرکت هاي معتبر و مهم نفت و گاز دنيا از دست برود و بجاي آن شرکت هاي دست چندم چيني و روسي و حتي ويتنامي و اندونزيايي با تکنولوژي عقب افتاده جايگزين آنها شود.

5- طرح ها و کارخانه هاي جديد ايجاد نشود و مسير رشد و توسعه کشور بسته شود .

6- و صدها فرصت ثروت و درآمد و ميليون ها شغل از دست برود؟ (بانک مرکزي – بانک جهاني – روزنامه سرمايه 02/03/88)

آيا مي‌دانيد سياست خارجي احمدي‌نژاد با کشور هايي در ارتباط است (جزاير قمر) که دولت آنها حتي پول بليط هواپيما ندارد و با خرج ايران به کشور ما مي آيند؟

آيا مي‌دانيد احمدي‌نژاد در سفر به کنيا (کشور آفريقايي) پيشنهاد داده که ايران حاضر است نفت را با 30 درصد تخفيف بفروشد؟ (اکو نوميست شماره هاي مربوط به اسفند ماه 87)

آيا مي‌دانيد يک رئيس جمهور در دنيا به عنوان دکور و نماد يک ملت و کشور مطرح است و لحن صحبت و برخوردهاي آقاي احمدي‌نژاد باعث شده نگاه جهاني به ايران، يک نگاه منفي و نامناسب باشد؟

آيا مي‌دانيد که بسياري از کارخانه هايي که احمدي‌نژاد در دو سال اول رياست جمهوري خود افتتاح کرد بين 63 تا 95 درصد آنها در زمان خاتمي ساخته شده بودند؟ (روزنامه سرمايه 29/02/88)

آيا مي‌دانيد پروژه ماهواره ايراني اميد در دولت هاي قبلي شروع شده بود و عمده کار آن را دولت خاتمي انجام داده بود؟

آيا مي‌دانيد که تعدادي از پروژه ها و طرح ها و کارخانه ها در زمان خاتمي به بهره برداري رسيده و آن زمان افتتاح شده بود ، اما وزراي احمدي‌نژاد دوباره آنها را افتتاح مي کنند؟ (روزنامه سرمايه 29/02/88)

آيا مي‌دانيد که دولت احمدي‌نژاد شروع حفاري و ساخت تونل البرز را در راه آهن اصفهان – شيراز با نشان دادن تونل ديگري، به عنوان اتمام و بهره برداري به ملت گزارش داد و ملت را فريفت؟ (اعتماد 10/02/88)

آيا مي‌دانيد که در دولت احمدي‌نژاد سالانه کمتر از 50 کيلومتر راه آهن ساخته شده است؟ (اعتماد 10/02/88)

آيا مي‌دانيد هزاران ميليارد تومان از درآمد هاي نفتي به خزانه واريز نشده و مشخص نيست که چه شده است؟ (روزنامه سرمايه 01/02/88 و ديوان محاسبات)

آيا مي‌دانيد که براي صادرات ميوه ايران، هواپيمايي عوارض سنگيني مي گيرد، اما براي واردات ميوه عوارض پايين؛ و نتيجه اين امر آن شده که ميوه هاي خارجي باعث ورشکستگي باغداران و کشاورزان شود؟ (روزنامه سرمايه 14/02 و 29/01/88)

آيا مي‌دانيد که سياست هاي دولت احمدي‌نژاد، سال 1387 با 5 ميليون تن واردات يکي از بزرگترين وارد کنندگان گندم جهان شده ايم؟ (روزنامه سرمايه 14/02 و 29/01/88)

آيا مي‌دانيد که در دولت احمدي‌نژاد در طي حدوداً چهار سال فقط 2100 واحد مسکن مهر ساخته شده (يعني سالانه 525 واحد) و با اين روند براي رفع مشکل مسکن مردم و جوانان بيش از ده هزار سال زمان لازم است، اين در حالي است که تاريخ ايران از زمان هخامنشيان تا به حال 2500 سال بيشتر نيست؟ (سايت مسکن مهر – وبلاگ مهندس عبدالعلي زاده – و يکي از شماره هاي ارديبهشت روزنامه سرمايه)

آيا مي‌دانيد به اعتراف مسئولان دولت و نظر کارشناسان طرح هايي مانند مسکن مهر، بنگاههاي زود بازده، اشتغال سريع و سهام عدالت همگي طرح هاي شکست خورده اند و تقريباً هيچ نفعي براي ملت نداشته و دولت با تبليغات فراوان از طريق تلويزيون و راديو توانسته نظر مردم را جلب کند؟ (روزنامه سرمايه 28/02/88)

آيا مي‌دانيد در معاونت برنامه ريزي و نظارت رئيس جمهور با راه اندازي دوره هاي چند ماهه به تعدادي از همکاران دولتي، مدرک فوق ليسانس داده مي شود . اين در حالي است که در دانشگاهها براي گرفتن مدرک فوق ليسانس بايستي حدود دو سال وقت صرف کرد؟ (روزنامه سرمايه 20/02/88)

آيا مي‌دانيد که صدها ميليارد براي راه اندازي گشت هاي ارشاد توسط احمدي‌نژاد اختصاص داده شده، اين در حالي است که احمدي‌نژاد قبل از رياست جمهوري خود حجاب زنان و دختران و تيپ پسران را مشکل نمي دانست؟ (قانون بودجه 86 و87)

آيا مي‌دانيد که ايران از نظر تورم و گراني چهارمين کشور دنياست؟(بانک جهاني – روزنامه سرمايه17/02/88)

آيا مي‌دانيد با ثروتي که احمدي‌نژاد بر باد داد و فرصت سوزي هايي که کرد، مي شد :

1- همه ايرانيان داراي شغلي با حقوق مناسب بشوند .

2- هيچ کس بي خانه نباشد و همه خانه دار شوند .

3- بيش از نصف مناطق خشک و صحرايي ايران را باغ و جنگل و مزرعه کرد .

4- درآمد هر خانواده ايراني را در سال به بيش از 40 ميليون تومان رساند .

5- ايران را براي هميشه از فقر و بي کاري و عقب ماندگي نجات داد . (تحليل مربوط به مطالب با ثروتي که احمدي‌نژاد بر باد داد چه کارهايي ممکن بود؟)

آيا مي‌دانيد که در دولت احمدي‌نژاد علي رغم اينکه درآمدهاي سالانه 4 برابر درآمد سالانه خاتمي بود، بودجه تحقيقات علمي 5/4 برابر کاهش يافته است؟ (قانون بودجه 86 و87)

آيا مي‌دانيد در هر جامعه اي هر چه تحقيقات علمي بيشتر باشد، ثروت و درآمد مردم آن کشور نيز بيشتر مي شود؟ مثلاً 26 درصد تحقيقات علمي دنيا در آمريکا انجام مي شود و حدود 27 درصد از ثروت توليدي سالانه در جهان متعلق به آمريکاست . (بانک جهاني – گزارش سازمان ملل متحد)

آيا مي‌دانيد که دولت احمدي‌نژاد استادان توانمند و نامدار و با تجربه را در دانشگاهها باز نشسته مي کند؟ (اخبار مختلف چند سال اخير)

آيا مي‌دانيد سازمان مديريت و برنامه ريزي در هر کشوري، مغز برنامه ريزي براي پيشرفت آن کشور است، و آقاي احمدي‌نژاد آن سازمان را منحل کرد؟

آيا مي‌دانيد دولت احمدي‌نژاد با کنار گذاشتن برنامه توسعه چهارم، که بسيار برنامه پيشرفته و علمي بود، امکان ايجاد 560 هزار ميليارد تومان درآمد براي کشور و مردم را از بين برد؟ (برنامه توسعه چهارم)

آيا مي‌دانيد بر اساس گزارش رسمي ديوان محاسبات کشور (وابسته به مجلس همفکر دولت) در بودجه سال 1386، 54 درصد تخلف توسط دولت احمدي‌نژاد صورت گرفته و رقم تخلفات در آن سال به 66 هزار ميليارد تومان مي رسد؟ (گزارش ديوان محاسبات مجلس – روزنامه سرمايه 24/01/88)

آيا مي‌دانيد که در بودجه سال 1385 دولت 2000 مورد تخلف داشته است و عمده اين تخلفات مربوط به وزارت نفت بوده، يعني پولدار ترين وزارتخانه؟(گزارش ديوان محاسبات مجلس – روزنامه سرمايه 24/01/88 و

23/11/87 و 21/11/87)

آيا مي‌دانيد به هنگام قرائت گزارش ديوان محاسبات در مورد تخلفات دولت، در مجلس، به علت کثرت تخلفات انجام شده تعدادي از طرفداران احمدي‌نژاد سعي در جلو گيري از خواندن تخلفات مي کردند؟ (روزنامه سرمايه 19/12/87)

آيا مي‌دانيد که دولت احمدي‌نژاد بخشي از بودجه عمراني را صرف کارهايي مانند ساخت باشگاه ورزشي و امثال آن کرد تا راي جوانان را براي مرحله دوم رياست جمهوري خود جذب کند؟(روزنامه سرمايه 010/02/88 – گزارش ديوان محاسبات مجلس)

آيا مي‌دانيد دولت بودجه وزراتخانه هاي خود را حد اقل 80 درصد افزايش داده اما بودجه سازمان هايي مثل بازرسي، مجلس و غيره را که گزارش تخلفات دولت را داده اند حدوداً 50 درصد کاهش داده است؟ (روزنامه سرمايه 19/12 و 21/11/87)

آيا مي‌دانيد بر اساس گزارش ديوان محاسبات مجلس، يعني اصلي ترين و رسمي ترين نهاد نظارتي کشور، دولت احمدي‌نژاد متخلف ترين دولت ايراني در زمينه بودجه، از نظر تعداد و مبلغ بوده و روزانه 7 تخلف بودجه اي در دولت صورت گرفته است ؟ (گزارش ديوان محاسبات مجلس – روزنامه سرمايه 01/02/88)

آيا مي‌دانيد در دولت احمدي‌نژاد بيش از 2000 ميليارد تومان شکر وارد کشور شد و اين مقدار شکر براي 10 سال مصرف ايران کفايت مي کرد، و با عث تعطيلي کارخانجات شکر و بيکاري صدها هزار نفر کشاورز چغندر کار و کارگران کارخانجات شده است؟ (روزنامه سرمايه 05/02/88)

اسناد و مدارک رسیده به دست ندای سبز آزادی نشان می دهد که علت مرگ مشکوک فاطمه باقریان نژاد، دختر نماینده مردم کازرون در مجالس سوم و ششم، قتل بر اثر مسمومیت ناشی از « خوراندن قرص برنج » به وی بوده است.

اسناد کالبد شکافی

بر اساس گزارش کالبد شکافی پزشکی قانونی و محتویات پرونده قتل فاطمه باقریان نژاد که اسناد آن را ندای سبز آزادی برای نخستین بار منتشر می کند، قتل دختر نماینده پیشین مردم کازرون در مجلس شورای اسلامی با خوراندن قرص برنج به او ، پس از ضرب و شتم وی اتفاق افتاده است.

ندای سبز آزادی در حالی این اسناد را منتشر می کند که پس از گذشت بیش از چهل روز از زمان قتل دختر این نماینده پیشین مجلس، خانواده وی هیچ پاسخی از مراجع و مقامات قضایی و نیروی انتظامی درباره عاملین این جنایت، دریافت نکرده اند.

جنازه خانم فاطمه باقری‌نژادیان‌فرد، بنا به شواهد موجود، در هشتمین روز مردادماه سال جاری، یک روز پس از تشییع جنازه عزت الله سحابی، در اطراف شهر ری پیدا شد.

شواهد موجود نشان می دهد که خانم باقری نژادیان قصد شرکت در مراسم تشییع  دبیر کل ائتلاف نیروهای ملی مذهبی را داشته که در بین راه توسط افرادی که هنوز هویت آنان مشخص نیست ربوده شده است.

آثار ضرب و شتم

بر اساس گزارش پزشکی قانونی کهریزک در همان زمان آثار ضرب و شتم بر روی بدن تنها دختر نماینده پیشین کازرون در مجلس مشهود بوده است که در گزارش اخیر از کالبد شکافی این بخش از پرونده حذف گردیده.

در همان زمان بیش از  ۱۰۰ نماینده مجلس ایران طی نامه‌ای به همراه تعدادی از نمایندگان اصلاح‌طلب پیشین مجلس ایران به آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌ دولت دهم، آیت‌الله صادق لاریجانی، رئیس قوه قضائیه و علی لاریجانی، رئیس مجلس از قتل فاطمه باقری‌نژادیان‌فرد، ابراز «تأسف و نگرانی» کردند و خواستار رسیدگی به این موضوع شدند که البته هنوز هیچ پاسخی از طرف روسای قوای مقننه و مجریه و دیگر مقامات عالی نظام به این درخواست داده نشده است.

در متن این نامه آمده بود « فاجعۀ جانگداز و جنایت هولناک قتل فاطمه باقری نژادیان فرد، دانشجوی مهندسی صنایع دانشگاه علم صنعت و فرزند دلبند برادرمان محمدباقر باقری نژادیان فرد، نماینده ادوار مجلس، که در روز پنجشنبه ششم امرداد ماه رخ داد، زنگ خطر و هشدار بزرگی است برای مسئولان کشور، که هر چه زودتر برای جلوگیری از سیر صعودی و افزایش جرم و جنایت و ناامنی در کشور عزیزمان فکری کنند و کاری شایسته انجام دهند.»

این گروه از نمایندگان ادوار مجلس، با اشاره و رویکرد به حوادث چند سال اخیر در کشور، خاطرنشان کرده اند “این جنایت وحشتناک، نه اولین و نه آخرین خواهد بود، بلکه نشان از افزایش فقر، نا امنی، جرم و جنایت در کشور دارد، که برای تمامی فرزندان انقلاب جای نگرانی دارد.”

یکی از همراهان سبز

محمدباقر باقری‌نژادیان‌فرد در هنگام انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۳۸۸ از هواداران میرحسین موسوی بود و در تجمعات پس از انتخابات برای اعتراض به تقلبات گسترده رخ داده در اعلام نتایج حضور داشت.

این نماینده اصلاح طلب مجالس سوم و ششم همان زمان به یک تارنمای محلی در شهرستان کازرون گفته بود که دخترش ساعت هفت صبح روز پنج‌شنبه ششم مرداد ۱۳۹۰ به قصد «هواخوری» از منزل خارج شده و پس از ۲۴ ساعت که خانواده ی وی در جستجوی دختر ۲۸ ساله خود بودند، جسد او حدود ساعت هفت صبح جمعه هفتم مرداد در کوه‌های اطراف شهر ری پیدا شده است.

درباره قتل خانم باقری نژادیان مدارک و مستندات قابل توجهی در اختیار ندای سبز آزادی قرار دارد که در صورت عدم توجه مسئولین مربوطه بزودی منتشر خواهد شد.

آقای احمدی نژاد در این سخنرانی می گوید: « شخص آقای جهرمی زنگ زده به رئیس شعبه گفته این وام را بدهید، چون از دفتر رئیس جمهور پیگیری می کنند. به دروغ منظورش دفتر جای دیگری بود. ولی گفته دفتر رئیس جمهور، چون که نمی توانسته اسم آنجا را ببرد بی دینی و بی تقوایی اینقدر؟ »

به عقیده ناظران این سخنان احمدی نژاد متوجه بیت رهبری است که محمد جهرمی در  آن عضویت دارد.

رئیس دولت دهم در ادامه سخنانش گفته است: « به ما می گویند انحرافی، از اول گفتیم که این ها را قبول نداریم و این شیوه مدیریتی را قبول نداریم و آمده ایم این شیوه مدیریت را عوض کنیم، پایش هم ایستادیم تا الان. تازه شما فهمیدی که با فلان آقا خط ما جداست؟ خوب معلوم است که جداست، اگر می خواستیم جدا نباشیم که کاندید نمی شدیم. مردم به همان آقا رای می دادند، از روز اول گفتم آمده ام تا حلقه های بسته مدیریتی را بشکنم. من تنها کسی بودم که گفتم مشکلات کشور به علت انحراف از خط امام است و باید برگردیم به این اصول و در عمل پایش ایستاده ایم. »

احمدی نژاد در ادامه بدون آنکه نامی از محسنی اژه ای وزیر سابق اطلاعات که در آخرین روزهای دولت نهم از سمت خود استعفا داد، به میان آورد گفته است: « [ او ]باید جدا می شد و خدا را شکر که جدا شد. می دانید که من افتخار می کنم که امروز عده ای علیه من حرف می زنند. فکر می کنند ما ناراحت می شویم. به خدا من خوشحال می شوم و می گویم خدایا شکرت که معلوم شد من با این ها نیستم خدایا شاهد باش که من با اینها نیستم. خیال می کند من ناراحت می شوم و یا صندلی را چسبیده ام و حالا اگر به ظاهر به خطر افتاد ناراحت شوم. نه! والله من در دلم جشن است که به من فحش می دهند خدایا شکرت که مشخص شد ما با این ها نیستیم. »

رئیس دولت دهم برای نخستین بار درباره اتهام رمالی موضعگیری کرده و گفته است که « اول گفتند این ها رمال و جادوگر و غیره هستند. ولی در آخر معلوم شد جن گیرها و رمال ها و … با همه سیاسیون ارتباط دارند جز با ما. خوب پس کو این همه گرفتید، رمال و جادوگر و گفتید با دولت ارتباط دارند؟ خوب کجا هستند؟ چطور شد و صدایش به یکباره خوابید! این همه تهمت زدند و در آخر گفتند که “این ها وابسته به بیگانه هستند.»

احمدی نژاد همچنین در این نشست گفته است: « آن آقایی [ منظور هاشمی رفسنجانی ] که از اول مقابل ما بود، ۱۰ بار از طریق پسرش پیغام داد که ما با تو کاری نداریم، تو چرا خودت را سپر قرار دادی و نمی‌گذاری ما آن بالایی را بزنیم؟ گفتم ما یک تار موی آن بالایی را با هزارن مثل شما عوض نمی‌کنیم. من با اعتقاد آمده‌ام. »
رئیس کابینه دهم بدون اشاره مستقیم به دیوان محاسبات کشور که دولت را متهم به برداشت یک میلیارد دلاری کرده بود در این نشست گفته است: « گفت یک میلیارد دلار دولت برده، الان خودت فهمیدی اینگونه نیست، کمیسیون اصل نود و قاضی فهمیده که نبرده، جرات نداری اعلام کنی و الان که نزدیک انتخابات است باز می‌گویی ۱۲ میلیارد. خوب است من هم بگویم الان تو کدام خانه نشسته‌ای؟ بگم از پول… کجا خرج کردی؟ »
او بدون اشاره به نام فرد خاصی همچنین گفته است « آقایی که در زمان شهرداری به من چندین بار پیغام فرستاده که فلان برج را بده به پسر من و ما ندادیم؛ خوب الان علیه ما حرف می‌زند.»
وی در ادامه در حمایت از رئیس دفتر و اصلی ترین یار فکری اش گفته است: « آقای مشایی خدایی دارد که از او دفاع خواهد کرد و من شک ندارم آنچنان دفاع خواهد کرد که در تاریخ ثبت بشود. چون که بعد از انقلاب به مظلومیت آقای مشایی نداشتیم، فقط شهید بهشتی بود. »

محمد دهقان٬ عضو هیات رئیسه مجلس می‌گوید دفتر علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی سال گذشته به یک تیم تخصصی از حقوق‌دانان دستور داده ایرادات قانون اساسی که باید مورد بازنگری قرار گیرد را مورد بررسی قرار دهند.

با این خبر به نظر می رسد، تلاش رهبر جمهوری اسلامی برای حذف انتخابات ریاست جمهوری نه از ماه گذشته که آن را درجریان سفر به کرمانشاه، علنی اعلام کرد بلکه از سال گذشته آغاز شده و مقدامات آن نیز فراهم شده است.
آقای دهقان روز دوشنبه (۱۶ آبان) در گفتگو با خبرگزاری فارس٬ اعلام کرده این تیم تاکنون «اقدام به بررسی ده‌ها مورد از موارد قانون اساسی برای بازبینی و بازنگری نموده و یکسری از ایرادات را مشخص کرده است.»
این نماینده مجلس گفته‌های آیت الله خامنه‌ای در کرمانشاه مبنی بر احتمال تغییر نظام ریاستی به پارلمانی را ناشی از بررسی‌های این تیم حقوقی عنوان کرده است.

انتخابات و  قدرت
“دیگربان” در این باره نوشته است: گروهی از نمایندگان مجلس و نزدیکان به رهبر جمهوری اسلامی گفته‌اند احتمال دارد این تغییرات پیش از زمان برگزاری انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۲ به اجرا گذاشته شده و پست ریاست جمهوری حذف شود.
این دسته از محافظه‌کاران می‌گویند علت طرح موضوع تغییر در ساختار نظام سیاسی ایستادگی محمود احمدی‌نژاد در مقابل مصوبات مجلس و دستورات رهبر جمهوری اسلامی است.
با این حال مخالفان این طرح معتقدند هدف رهبری از اجرای این طرح، کنترل کامل قدرت در کشور است.

بنابر اصل ۱۷۷ قانون اساسی که در سال ۱۳۶۸ و در زمان بازنگری قانون اساسی به این قانون اضافه شد، رهبر جمهوری اسلامی می تواند پس از مشورت با مجمع تشخیص مصلحت نظام، موارد اصلاح قانون اساسی را به شورای بازنگری قانون اساسی پیشنهاد کند.

شورای بازنگری قانون اساسی از اعضای شورای نگهبان، روسای سه قوه، اعضای ثابت مجمع تشخیص مصلحت، پنج عضو از اعضای مجلس خبرگان رهبری، ده نفر به انتخاب رهبر، سه نفر از اعضای هیات وزیران، سه نفر از قوه قضائیه، ده نفر از نمایندگان مجلس و سه نفر از دانشگاهیان تشکیل شده است.
بنابر این اصل، مصوبات شورای بازنگری « پس از تائید وامضای مقام رهبری باید از طریق مراجعه به آراء عمومی، به تصویب اکثریت مطلق شرکت کنندگان در همه پرسی برسد. »

مخالفتها

موضوع بازنگری قانون اساسیی در حالی از سوی آیت الله خامنه ای در مهرماه گذشته مطرح شد که برخی از چهره های ارشد جمهوری اسلامی مخالفت خود را با اجرای آن اعلام کرده اند.

رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام از جمله شخصیت هایی است که مخالف حذف پست ریاست جمهوری از قانون اساسی است.

هاشمی رفسنجانی با اشاره به اینکه طبق قانون اساسی، جمهوریت و اسلامیت دو رکن غیرقابل تغییر نظام جمهوری اسلامی هستند، گفته بود: « البته رهبری این موضوع را به آینده دور که ممکن است قابل بررسی باشد، محول کردند، چون تحقق محتمل این کار مستلزم تغییر در قانون اساسی آن هم با سازوکار خود و تغییر در جمهوریت نظام است، در غیر این صورت تضعیف بخش جمهوریت نظام خلاف قانون اساسی است و قدرت انتخاب مردم محدود و محصور می‌گردد که قطعاً این مهم مدنظر رهبری نبوده است. »

برای نخستین بار

طرح تغییر رئیس جمهور به نخست وزیر برای نخستین بار در سی امین روز شهریور ماه گذشته توسط “حمیدرضا کاتوزیان”نماینده تهران در مجلس شورای اسلامی مطرح شد.

این نماینده مجلس شورای اسلامی در گفتگو با رسانه ها گفته بود: «اخیرا نظریه‌ای بین صاحب نظران سیاسی مطرح شده است، مبنی بر اینکه کشور ما با توجه به اینکه از نعمت ولایت فقیه و رهبر معظم انقلاب برخوردار است نیازی به وجود رییس جمهور در کشور نیست.»

حمیدرضا کاتوزیان در ادامه خواستار تغییر نظام سیاسی کشور از ریاستی به پارلمانی شده بود و اضافه کرده بود:« کشور می‌تواند به عنوان عالیترین مقام اجرایی نخست وزیر داشته باشد که توسط مجلس انتخاب شود.»

مخالفت شورای نگهبان

اظهارات آقای کاتوزیان اما به سرعت با واکنش شورای نگهبان روبرو شد و سخنگوی شورای نگهبان در واکنش به طرح موضوع احیای نخست وزیری و جایگزینی آن به جای ریاست جمهوری گفت که چنین کاری نیازمند اصلاح قانون اساسی است و با مصوبه مجلس امکان‌پذیر نیست.

عباسعلی کدخدایی دو هفته پس از اظهارات این نماینده مجلس در پاسخ به سئوال خبرنگاری که در خصوص بررسی طرح جایگزینی نخست وزیری به جای ریاست جمهوری در مجلس پرسیده بود گفت: «گاهی در مجامع علمی صحبت هایی مطرح می شود اما این مورد از مواردی است که نیازمند اصلاح قانون اساسی است، فکر نمی کنم با مصوبه مجلس بتوان اصلاحی در مورد آن انجام داد.»

بن بست مشروعیت

به عقیده برخی از ناظران سیاسی تلاش رهبری درباره تغییر نظام سیاسی کشور را می توان به منزله به بن بست رسیدن حاکمیت فعلی ایران در مواجه با روشها و رویکردهای مردم سالار و دموکراتیک قلمداد کرد.

این عده از صاحب نظران معتقدند، تلاش آیت الله خامنه ای برای حذف ریاست جمهوری نشانه بارزی از بروز بحران مشروعیت در جمهوری اسلامی و در نتیجه رویگردانی عالی ترین مقام سیاسی کشور از تن دادن به رای و انتخاب مردم است.

* احمدی نژاد به عنوان رئیس دولت پرونده ای زیر بغل دارد که ناگفته هایی از افراد به ویژه چند نماینده سرشناس مجلس در آن وجود دارد

* شنیده ها همچنین حاکیست که محمود احمدی نژاد در روز استیضاح وزیر اقتصاد از این نامه در حضور لاریجانی رئیس مجلس رونمایی کرده است. گویا خاوری در این نامه که احتمال انتشار قریب الوقوع آن هم وجود دارد زوایای پنهان رسوایی مالی اخیر را عیان کرده است، در این گزارش ۷۸ صفحه ای ریز انتقالات مالی و اسامی افراد و میزان سهم هر یک مشخص نیز شده است.

ماجرای یک استیضاح کشدار 

بنیامین صدر: از سال ۱۳۷۳ خورشیدی که تخلف واختلاس در نظام بانکی ایران به حوزه مطبوعات و نظارت عمومی کشیده شد و برای نخستین بار هفته نامه “پیام دانشجو” تیتر نا آشنای اختلاس ۱۲۳ میلیاردی را بر صفحه یک خود نشاند، اقدامات بانک های کشور و چهره های ذی نفوذ  و قدرتمند اقتصادی در کانون توجه افکار عمومی قرار گرفت. این اخبار که نخست با عنوان شنیده های تایید نشده در برخی نشریه های خاص منتشر می شد به فاصله کمی به داغترین عنوان صفحه نخست روزنامه ها تبدیل شد. داستان از این قرار بود که در بانک صادرات ایران اختلاسی به مبلغ ۱۲۳ میلیارد تومان صورت گرفته بود و آقای فاضل خداداد که متهم ردیف اول این پرونده نامیده شد توانسته بود با همکاری مرتضی رفیق دوست و برادر او محسن که در آن زمان ریاست بنیاد مستضعفان را بر عهده داشت این اختلاس را ترتیب دهد.

فاضل خداداد با نظر قاضی مفسد فی الارض شناخته شد و سرانجام در سحرگاه روز چهارشنبه یکم آذر ماه ۱۳۷۴ به عنوان تروریست اقتصادی به دار آویخته شد. این در حالی بود که به رغم تاکید وکلای خداداد مبنی بر مشارکت محسن رفیق دوست در این ماجرا، نه تنها هیچ اتهامی متوجه او نشد بلکه در سمت خود به عنوان رئیس بنیاد مستضعفان برای ۵ سال دیگر نیز ابقا شد. از وضعیت مرتضی رفیق دوست هم که در دادگاه به تحمل حبس محکوم شده بود، مدتهاست که خبر دقیقی منتشر نمی شود.

این تنها یک مشت بود نمونه خروار؛ تا جایی که به گفته دکتر فریبرز رئیس دانا، اقتصاد دان مقیم ایران، حدود یک سوم  در آمد تولید ناخالص ملی کشور به اقتصاد پنهان یا غیر رسمی تعلق دارد. وجه مشخص اقتصاد پنهان این است که مبادلات درونی آن قابل حسابرسی دقیق نیستند و با توجه به فقدان اصل پاسخگویی باید گفت که  این بخش از اقتصاد کشور بیشتر جولانگاه رانت خواران دولتی است. در این سطح است که شکل فساد دولتی عوض شده و از ارتشاء به رانت تبدیل می شود.

برای همین است که در ساختار اداری ایران می توان پنهانکاری و عدم شفافیت و فقدان حسابرسی دقیق و مستقل را رایج ترین شکل فساد دولتی تلقی کرد که در سال های اخیر به گسترش ارتشا و رانت خواری و رسوایی های بزرگ مالی همچون تخلف ناقابل ۳ هزار میلیارد تومانی در ساختار اداری- اقتصادی کشور منجر شده است.

با این توضیج باید گفت که اگرمدرک تحصیلی جعلی و سقوط پیاپی هواپیماها، گریبان دو وزیر معزول قبلی دولت احمدی نژاد یعنی مرحوم علی کردان و حمید بهبهانی را گرفت، این‌بار هم پرونده تخلف ناچیز سه هزار میلیاردی بود که گریبان سید شمس الدین حسینی را چسبید و به استیضاح کشاند.  هر چند حسینی با رای مخالف نمایندگان، به ویژه صحنه گردانی علی لاریجانی به عنوان رئیس مجلس مخالف استیضاح، وزیر اقتصاد باقی ماند و به این ترتیب بیستمین وزیر تاریخ جمهوری اسلامی بود که برای استیضاح به مجلس سفارشی فراخوانده شد!

این اتفاق در حالی رخ داد که با وجود دفاع جانانه بسیاری از نمایندگان از طرح استیضاح وزیر اقتصاد، کسی باور نمی‌کرد این طرح رای نیاورد و وزیر ورزشکار احمدی نژاد از این میدان نفس گیر پیروزمندانه بیرون بیاید.

اما چرا خلاف تصور، استیضاح با تلاش رئیس مجلس ناکام ماند و نمایندگان هم  به یکباره عقب نشینی کردند؟!

علی مطهری نماینده تهران و از حامیان سرسخت استیضاح در مجلس گفت که احمدی نژاد به عنوان رئیس دولت پرونده ای زیر بغل دارد که ناگفته هایی از افراد به ویژه چند نماینده سرشناس مجلس در آن وجود دارد. برخی منابع خبری غیر رسمی هم گزارش دادند که در پرونده زیر بغل احمدی نژاد، نامه ای منصوب به محمود رضا خاوری است و در آن به نقل از او نوشته شده“من برای شما ۶۴ میلیارد دلار پول به خارج از کشور انتقال دادم، من برای شما ۲۳ میلیارد دلار پولشویی کرده ام . دنبال من نیاید من رسوایتان میکنم.”

شنیده ها همچنین حاکیست که محمود احمدی نژاد در روز استیضاح وزیر اقتصاد از این نامه در حضور لاریجانی رئیس مجلس رونمایی کرده است.

گویا خاوری در این نامه که احتمال انتشار قریب الوقوع آن هم وجود دارد زوایای پنهان رسوایی مالی اخیر را عیان کرده است، در این گزارش ۷۸ صفحه ای ریز انتقالات مالی و اسامی افراد و میزان سهم هر یک مشخص نیز شده است.

جدای از ماجرای تهدید و دفاع با دست پر احمدی نژاد از عملکرد وزیر اقتصادش، نگاهی به ۱۹ مورد استیضاح پیشین دست کم از نظر آمار، ابقای حسینی باور پذیرتر می‌کند.

باید بدانیم که در ایران پس از انقلاب  استیضاح به یکی از پرقدرت ترین ابزارهای کنترل و فشار مجلس بر دولت ها تبدیل شد. به طوری که تا کنون و در هشت دوره مجلس شورای اسلامی ۲۰ استیضاح صورت گرفته که  از این تعداد استیضاح در دولت های ده گانه جمهوری اسلامی، تنها ۶ استیضاح به ثمر نشسته است. ایرج فاضل” وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی دولت پنجم(اکبر هاشمی رفسنجانی)، “عبدالله نوری” وزیر کشور کابینه دولت هفتم(محمد خاتمی) ، “احمد خرم” وزیر راه و ترابری دولت هشتم(خاتمی)، “علی کردان” وزیر کشور دولت نهم(احمدی نژاد) ، “حمید بهبهانی” وزیر راه و ترابری دولت دهم(احمدی نژاد)؛ وزرایی بودند که با رای موافق نمایندگان به طرح استیضاحشان از کار برکنار شدند. در این میان علی کردان با ۱۸۸ رای موافق استیضاح و ۴۵ رای مخالف استیضاح قاطع ترین برکناری را در طول تاریخ مجالس هشتگانه به خود اختصاص داد.

این موضوع جالب است که مجلس ششم و همسو با دولت اصلاحات با برگزاری چهار مراسم برای استیضاح وزرا، رکورددار بیشترین تعداد استیضاح در میان مجالس است و محمد خاتمی هم با ۷ بار حضور در مجلس اصلاحات در دفاع از وزرایش، در میان سایر روسای دولت رکورددار!

اما حالا در دولت مهرورز و عدالت محور محمود احمدی نژاد و از آن مهمتر در  سالی که مزین به نام “سال جهاد اقتصادی” است، چگونه داستان این جهاد اختلاسی و  رانت خواری اقتصادی و از آن مهمتر برخورد ضعیف مجلس، دل همه مردم را مکدر کرده، پرسشی است که به نظر می رسد پاسخی جز شرمندگی کار بدستان برای آن متصور نباشد

 در مرور اخبار حال، همه جا سخن از اختلاسهای مالی و فساد اقتصادی و غارت بیت المال است، و افشاگریهای مربوط به آن.

و در مرور خاطرات گذشته، بارها حمله به بیت و دفتر و حسینیه پدر، و ضبط و غارت آنچه موجود بوده را می بینم. و این خاطره تا چه اندازه جلب توجه می کند: تابستان ۱۳۸۰ است. نزدیک به ۴ سال است که پدر در حصری غیرقانونی به سر می برد. دفتر ایشان در اشغال سپاه پاسداران است. برادر اتاقی از خانه خود را به حل و فصل امور مقلدین و علاقه مندان پدر اختصاص داده است. آن را هم برنمی تابند و در تیر ماه ۱۳۸۰ آنچه را در آن اتاق است نیز تصرف، و درب اتاق را پلمب و مسدود می نمایند. برادر دیگرم سعید چند ماهی است که بازداشت شده است. اطلاع می دهند که خانواده می توانند با ایشان ملاقات داشته باشند. قبل از ملاقات، در اتاقی دیگر آقای محسنی اژه ای (رئیس دادگاه ویژه روحانیت) را می بینیم. برادرم احمد از ضبط اموال و اشیاء آن اتاق با ایشان سخن می گوید و این که پدر بسیار ناراحت است که چرا دیگر وجوهات شرعی را برده اند و دفتر ثبت وجوهات شرعی و نیز نماز و روزه استیجاری مردم را؛ می گوید: آقای محسنی، حتما شما اطلاع ندارید که حتی وجوه شرعی و دفتر ثبت نماز و روزه استیجاری را هم برده اند! و ایشان چه با افتخار پاسخ داد: ما اطلاع داریم؛ از تمامی آنچه تصرف شده اطلاع داریم.

من دانش آموخته زبان و ادبیات فارسی هستم. پس از مرور اخبار حال و خاطرات گذشته، سری هم به مجموعه اشعار بزرگان دیرین می زنم. سروده شاعر شیرین سخن خانم پروین اعتصامی حسن ختامی بر این نوشتار من می شود:

«برد دزدی را سوی قاضی عسس       خلق بسیاری روان از پیش و پس
گفت قاضی کاین خطاکاری چه بود؟       دزد گفت: از مردم آزاری چه سود
گفت: بدکردار را بد کیفر است       گفت: بدکار از منافق بهتر است
گفت: هان برگوی شغل خویشتن       گفت: هستم همچو قاضی راهزن
گفت: آن زرها که بردستی کجاست؟       گفت: در همیان تلبیس شماست
گفت: آن لعل بدخشانی چه شد؟       گفت: می دانیم و می دانی چه شد
گفت: پیش کیست آن روشن نگین؟       گفت: بیرون آر دست از آستین
دزدی پنهان و پیدا کار توست       مال دزدی جمله در انبار توست
تو قلم بر حکم داور می بری       من ز دیوار و تو از در می بری
حد به گردن داری و حد می زنی       گر یکی باید زدن، صد می زنی
می زنم گر من ره خلق، ای رفیق       در ره شرعی تو قطاع الطریق
می برم من جامه درویش عور       تو ربا و رشوه می گیری به زور
دست من بستی برای یک گلیم       خود گرفتی خانه از دست یتیم
من ربودم موزه و طشت و نمد       تو سیهدل مدرک و حکم و سند
دزد جاهل، گر یکی ابریق برد       دزد عارف، دفتر تحقیق برد
دیده های عقل گر بینا شوند       خودفروشان زودتر رسوا شوند
دزد زر بستند و دزد دین رهید       شحنه ما را دید و قاضی را ندید
من به راه خود ندیدم چاه را       تو بدیدی کج نکردی راه را
می زدی خود پشت پا بر راستی       راستی از دیگران می خواستی
دیگر ای گندم نمای جو فروش       با ردای عجب، عیب خود مپوش
چیره دستان می ربایند آنچه هست       می برند آنگه ز دزد کاه، دست
در دل ما حرص، آلایش فزود       نیت پاکان چرا آلوده بود
دزد اگر شب، گرم یغما کردن است       دزدی حکام، روز روشن است
حاجت ار ما را ز راه راست برد       دیو، قاضی را به هر جا خواست برد»

امید این که مرور حال و گذشته و دیرین پندی باشد برای همگان.

و امید این که پوینده راه حق و حقیقت باشیم.

غلامعلی رجایی:  این روزها حال و وضع خوبی ندارم. خواندن فرازهای تکان دهنده ای از شکوایه ها و درد دلها و تظلم خواهی های سید مصطفی تاجزاده و محمد نوری زاد در نامه هایی که به رهبری نوشتند و خوشبختانه یا متاسفانه آنها را برای اطلاع عموم منتشر کردند مرا بسیار متاثرتر از قبل کرد.

به گمان من این نامه ها و مقاله های از سرخیر خواهی و تظلم های بعضی که ستمی بر آنان رفته است به مثابه هشدارهایی هستند که قبل از وقوع زلزله باید جدی گرفته شوند. از این روشنتر نمی شود اعلام خطر کرد که راهی که می رویم و باید نرویم این نیست.

پیشتر هم گفته بودم احساس می کنم که چون حرفها زده شده و گفتنی ها گفته شده اند و در عین حال باز بعضی معتقدند همه چیز در کشور بر وفق مراد است! دیگر از دست این کلمات هم کاری ساخته نیست. مگر خدا عنایتی کند.

در مقاله قبل در چند سطر کوتاه با اشاره به حاکمیت فضای به شدت امنیتی کشور برای نمونه به این خبر- تکان دهنده – اشاره کرده و نوشتم:

سایت فرهنگ لغت نامه دهخدا که چند دهه مورد رجوع محققین داخل و خارج کشور است توسط مبادی ذی ربط فیلتر شده است.

اما به جای اینکه بعضی که مسبب، بانی و مجری این روشها هستند با دیدن این مطلب از خجالت و شرم آب شوند آب از آب تکان نخورد.

نظامی که لغتنامه دهخدا را مضر به حال جامعه می داند نمی تواند اسلامی باشد.

آیا وقت آن نرسیده کسانی که همه خوبیهای عالم را بخود بر می گردانند و داعیه آن را دارند که بیداری اسلامی یا بهار عربی و احتمالا جنبش وال استریت! و… از انقلاب شان سرچشمه گرفته سوگند به آنچه اعتقاد دارند که من نمی دانم، چرا نمی دانم! چیست! به خود آیند و از این روشها دست بردارند و بگذارند این باقی مانده آبرو برای نظامشان باقی بماند؟

الآن که این سطور را می نویسم چهره مظلومانه دانشجوی شهید عظیم اسدی مشکال که در نخستین روزهای فروردین ۵۷ در کنار من در اثر شدت شکنجه هایی که ماموران شاه به من و او وارد کردند با اینکه از درد به خود می پیچید ولی با غرور مقدسی که داشت حتی آه نگفت و به شهادت رسید در پیش رویم مجسم شده است.

چرا بعضی از من می خواهند دم فرو بندم و خون عظیم را نادیده بگیرم؟ عظیمی که فقط ۱۹ بهار را مهمان این خاک بود. این خونها برای چه به زمین ریخته شد؟ برای اینکه انتقاد از حاکم و حاکمیت سزای زندان داشته باشد؟ بعضی که بر اسب سرکش قدرت سوارند خود را بدون عیب و نقص بدانند؟ منتقدین خود را فتنه گر و وابسته و برانداز بخوانند و به زندان بیندازند؟ دادخواهی بیگناهان را نشنوند؟ یاران امام و انقلاب را به حاشیه برانند و خانه نشین کنند؟ به تاخت و تاز و ریشخند کسانی که در قضیه کهریزک در مجرمیتشان تردیدی باقی نمانده است رضا بدهند؟ راه و رسم و سیره امام را که بر سر سفره او نشسته اند نادیده بگیرند؟

ترس و رعب و تعقیب و تهدید و شنود و پرونده بازی و سند سازی و… را چنان در همه جا حاکم کنند تا بعضی که به حکم عقل و قانون وشرع انور و حتی اصول مسلم انسانی در نادرستی وضع موجود تردیدی ندارند با مشاهده عاقبت آنچه بر سر دیگر منتقدان رفته و می رود تنها امید به فرج الهی داشته باشند و صلاح و مصلحت را در دم فروبستنی ذلیلانه بدانند و ببینند؟

اینان از چه غافلند؟ قدرت خدا را دست کم گرفته اند یا از بازیهای روزگار خود را در امان می بینند که برای آه مظلومان هیچ ارزشی قائل نیستند؟

اینان مصداق همانند که شاعر در وصفشان گفته است:

چندین چراغ دارد و بی راهه می رود
بگذار تا بیفتد و بیند سزای خویش!

خدایا،

ما وجدان مان را مدتهاست از دست داده ایم. به ظلم بر دیگران چون به مانیست رضا داده ایم. با پذیرش وتمکین دربرابر ستمهایی که بر بندگانت رفته و می رود و بر خلاف مشیت توست بسیار پست شده ایم. بر ما مپسند این پستی و خواری را

تو می توانی ما را اصلاح کنی. دراین هنگامه ای که صدا به صدا نمی رسد تو صدای ما را برسان! ببین و شاهد باش که من اگر تمام نمی شوم اما کلمات من تمام شده اند!

• می گویند تو محبوب شده ای و نظرت درباره رییس جمهور بعدی موثر است ، می پرسم تبلیغات کرده ام یا کار؟ می گویند کار کرده ای ، می گویم آیا کار نکنم؟!
• همزمان هم می گویند انجمن حجتیه ای هستید هم بهایی! اینها که ضد هم هستند!
• اینها می خواستند تخریب ها را آبان ماه شروع کنند اما خدا خواست زودتر شروع کردند
• دولت را به ارتباط با رمالها متهم کردند ، آخرش معلوم شد رمالها با همه ارتباط دارند جز ما! کسانی کارهایشان را با رمالها هماهنگ می کنند که ادعای آخر خط سیاستمداری دارند!
• گفتم حالا که همه را گرفته اید و من می دانم که جراتش را ندارید بگویید اشتباه بود لااقل بگویید اتهامات به دولت وارد نبود
• معاون اول قوه قضائیه حرفی زد و همه رسانه ها زدند که منظور رحیمی بود و آنها هم تکذیب نکردند. رفتم خدمت رهبری و گفتم اگر یک ریالش ثابت شود می روم تلویزیون و عذرخواهی می کنم و کنار می روم اما نتوانستند
• گفتند مشایی چهار میلیارد دلار برده گفتم اسناد مالکیت و حسابهای بانکی که دست شماست اثبات کنید
• در ماجرای فساد بانکی اخیر اصل جرم و جعل اسناد در بانک صادرات بوده ، مدیر عامل بانک صادرات را وادار کردند روز جمعه مصاحبه بگذارد و بیندازد گردن دولت
• مدیر عامل بانک صادرات بعد از آنهمه ماجرا 12 تیرماه برای همین گروه اعتبار تصویب کرده است
• قائم مقام بانک مرکزی را دستگیر کرده اند که تو در نظارت کوتاهی می کردی برو زندان او گفته وظیفه من نظارت عالیه است ، اما به مدیر عامل بانک صادرات که می رسد می گویند به شعبه ربط دارد
• وقتی متوجه شدم که این گروه می خواهند بانک تاسیس کنند به رییس بانک مرکزی گفتم اینها حمایت غیرقانونی می شوند بررسی کن بعد هم مجوزشان لغو شد. می دانم چه کسانی پشت اینها هستند که جزو همان 50 – 60 درصد است
• فکر کردند چهار پنج نفر دور من هستند و آنها را زدند ، نفر بعدی هم ثمره هاشمی مظلوم است
• ابن سینا را به کفر متهم کردند با این دوبیت جوابشان را داد : کفر چو منی گزاف و آسان نبود/ محکمتر از ایمان من ایمان نبود/ در دهر چو من یکی و آنهم کافر/ پس در همه دهر یک مسلمان نبود. حالا حکایت ماست…
• اینها که ما را به ضدیت با ولایت فقیه متهم می کنند می شود حسابهای بانکی و تغییرات دارایی هایشان را اعلام کنند؟!
• تنظیم میکنم دارایی هایمان را اعلام کنیم و در روزنامه منتشر کنیم هرکس هرچه غیر از آن پیدا کرد مال خودش ، بشرطی که آنها هم اعلام کنند و هرکی هرچی غیر از آن پیدا کرد مال خودش!
• درد مردم و نارضایتی هایشان بخاطر کثافت کاریهای آنان است ، از پایین شهر پابرهنه به بالای شهر آمدند و میلیاردر شدند
• گفتم رابطه ما و ولی فقیه رابطه پدر و فرزندی است همانطور که پیامبر فرموده اند : انا و علی ابوا هذه الامه ، آمدند در اجتماع منیریه گفتند رابطه ما رابطه ارباب و رعیتی است ، به رهبری عزیز گفتم با وجود این دوستان نیازی به دشمن ندارید!
• آقایی که 9 صبح می آید و 2 بعد ظهر می رود و از سه شنبه هم نیست و به ویلا و باغ می رود …پایش را می اندازد روی هم و می گوید شما ضد ولایت فقیه هستید!
• کسی که سالی دوسه ماه مرخصی دارد و کیف و تفریحاتش هم سرجایش برقرار است و … چنین کسی اگر بگوید طرفدار ولایت فقیه است به ضرر ولایت فقیه است
• بسیاری از طرفداران دولت در سراسر کشور حقشان ضایع شد
• دشمنان دنبال فتنه جدیدند
• طرف شعور ندارد در تلویزیون می گوید پولشویی کرده اند! پولشویی تعریف دارد ، پولشویی پول ناشی از مواد مخدر است که خرج تروریسم می شود!
• دزد در زندان است نمی روند از او بپرسند حامی تو چه کسی بوده ، از قائم مقام بانک مرکزی می پرسند!
• عرض کردم اجازه بدهید اینها را با روش احمدی نژادی ظرف یک ماه بنشانم سرجایشان …
• اینها که سهل اند ، آمریکا و اروپا و … هم جمع شوند نمی توانند این دولت را زمین بزنند
• هرچه به ظهور نزدیک تر می شویم احتیاج ما هم به ولایت فقیه بیشتر می شود
• می رویم سفر استانی تا از زبان مردم جواب دشمن را بدهیم. حوادثی در پیش است و باید مردم در صحنه باشند تا جواب دشمن را بدهند
• هنوز اول عشق است ! تا روزی که امپراتوری آمریکا از کاخ سفید به زیر کشیده شود کار داریم هنوز!
• مسیر پر پیچ و خمی است و هوشمندی می خواهد
• حسینی وزیر اقتصاد قهرمان کشتی دانشجویان بوده ، قبل از استضیاح گفته بود رفتیم فینال یا اول می شویم یا دوم! گفتم هر اتفاقی بیفتد برنده ای حتی اگر بدنت زیر سم اسبها بیفتد
• یک آقایی که تندروی کرد و گفت بزرگترین خطر از صدر اسلام تا کنون و هفته بعد گفت اینها عددی نیستند ، پیغام داده بود که نگران شما هستم. پیغام دادم که این دولت را خدا بر سرکار آورده و اگر کسی در ذهنش این باشد که او دولت را آورده ، خدا حالش را می گیرد و به جایی می رساند که همه بفهمند او نبوده
• به خدا اگر ما را آخرین نفر صف مومنان هم به حساب بیاورند کلاهمان را به آسمان هفتم می اندازیم
• اگر این دولت نیم ساعت فرصت حرف زدن داشته باشد قیمت سوراخ موش بالا می رود!
• در انتخابات مجلس اگر مردم باور کنند که کسی طرفدار دولت است به او رای می دهند
• اسامی مفسدان را دادم گفتند سیاسی بوده ، در جلسه سران قوا گفتم سیاسی بوده؟! بروم جواب بدهم؟
• از قوه قضائیه خواستم 700 هکتاری که کسی در اطراف تهران تصرف کرده بگیرد و به بیت المال برگرداند. اگر هر متر مربع آن را صد هزار تومان حساب کنیم می شود 700000000000 تومان!
•  
• 8+7 را از هر طرف بخوانیم می شود 8+7 و فرقی ندارد!
• بیداری انسانی مگر بد است؟ اسلام امده انسان را بیدار کند. خدا یک دین بیشتر نفرستاده که همان اسلام است. موسی و عیسی هم حقیقتا مسلمان بودند
• در مصر 40 درصد مردم غیر مسلمانند ، چی بگوییم که آنها و مردم اروپا و آمریکا را هم در بر بگیرد؟
• به خدا ما از شما منحرفیم! مگر شما اصل اسلام هستید؟ من خبر دارم چه خبر است!
• روز پشیمانی نزدیک است که بیایید و بگویید اشتباه کرده اید و دولت چنین و چنان است
• متکی کاندیدای من برای وزارت خارجه نبود. پارسال که به سازمان ملل رفتیم ، سه چهار دیپلمات که با اعزامشان مخالف بودم پناهنده شدند، در جلسه ای که نمی توانم بگویم چه کسانی در آن جلسه بودند تصمیم گرفته شد که عوض شود. از زمانی که این تصمیم گرفته شد تا سه ماه پیدایش نمی کردیم و مدام در سفر بود. یک روز پیدا کردیم و ساعت ده شب جلسه ای تنظیم شد. گفتم دیگر از نظر من وزیر نیستی بیا معاون من و رییس سازمان انرژی اتمی شو. گفت میخواهم بروم سنگال ، گفتم از طرف من که ماموریتی نداری. با من هماهنگ نمی کرد و ماموریت می رفت. گفت میروم سنگال و دوشنبه اینجا هستم. گفتم دوشنبه غروب دفتر حکم را بزنند. دیر آمد به دفتر گفتم دست نگه دارند ، گفتند خبر در رسانه ها منتشر شده و دیگر نمی شود. مدیر کل دفتر وزارت خارجه گفت دوشنبه ملاقاتهای رسمی تمام شده بود و ایشان جلسات را تمدید کرده بود و حتی از آنجا با وزارت خارجه تماس گرفته و خواسته بود که سفر دیگری برایش هماهنگ کنند!
• نمی توانم بگویم چه کسی گفته بود ایشان را بردارید
• تمام پنج شش سال بار وزارت خارجه روی دوش من بود. از کارشناسان و متخصصان وزارت خارجه استفاده نمی کرد
• خراب می کنند و می گویند تو برو درستش کن. آن آقا در روزنامه اش می نویسد بحرین مال ایران است بروید بگیرید! بعد میگوید چرا دیپلماسی ضعیف است
• ناجوانمردانه می گویند اسم امام زمان (عج) را بر زبان می آورید تا ولایت فقیه را تضعیف کنید! پشتوانه ولایت فقیه امام زمان (عج) است. نقطه استحکام ولایت فقیه وجود مبارک امام زمان (عج) است. جز امام که پناهی در عالم وجود ندارد ، یار ما و یار رهبر عزیز ما امام زمان (عج) است. از انقلاب پرچم امام زمان (عج) را بردارید چیزی نمی ماند.
• آنکه طرفدار رهبری است ، عاشق امام زمان (عج) است و عاشق امام زمان (عج) هم طرفدار رهبری است.

نشست صمیمی حامیان گفتمان انقلاب اسلامی همزمان با اذان ظهر پایان یافت در حالی که احمدی نژاد تا ساعتی نمی توانست از حلقه پرشور حامیان خود خارج شود و با مهربانی و صمیمیت به درد دلهایشان گوش می داد. یکی از حامیان دکتر گفت : آقای دکتر استاندار به من سیلی زده و …!

یک نشریه اینترنتی مخالف جمهوری اسلامی در گزارشی خبری که به نقل از منابع موثق خود در مجلس منتشر کرده، مدعی شده است که محمود احمدی نژاد در دیدار نمایندگان مجلس باوی درباره ماجرای اختلاس سه هزار میلیارد تومانی، این پرونده را برنامه ای از پیش طراحی شده توسط سید مجتبی خامنه ای فرزند آیت الله خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی بر علیه دولت دهم دانسته است.

 یک منبع آگاه زوایای دیگری از مصاف دولت و مجلس را در این خصوص آشکار کرد و گفت از نظر احمدی نژاد، مجتبی خامنه ای پشت داستان اختلاس است.

این منبع آگاه با افشای بخشی از محتوای دیدارهفته پیش محمود احمدی نژاد با نمایندگان کمیسیون اصل نود مجلس و همچنین دیدار وی  با حسین فدایی عضو ارشد همین کمیسیون، به روز آنلاین گفته است « از دید احمدی نژاد این پرونده برای حدف وی ساخته شده است. »

پرونده برای زمین زدن احمدی نژاد

روز آنلاین در ادامه می نویسد: « در این دیدار محمود احمدی نژاد خطاب به حسین فدایی، دبیرکل جمعیت ایثارگران و عضو کمیسیون اصل نود مجلس گفته است: “این پرونده هم برای زمین زدن من تهیه شده است و برنامه اصلی این است که من را از سر راه بردارند.”

احمدی نژاد همچنین  گفت: « پشت این پرونده آقا مجتبی ( مجتبی خامنه ای فرزند با نفوذ آیت الله علی خامنه ای ) قرار دارد و او تصمیم گرفته از طریق این ماجرا کار من را یک سره کند. اما من کوتاه نمی آیم و حرف هایی دارم که به موقع با مردم در میان خواهم گذاشت. »

پرونده ها را وزیر می آورد

رئیس دولت دهم در دیداربا اعضای کمیسیون اصل نود نیز گفته است: «از اول هم می دانستم قرار است در این گزارش همه تقصیرها گردن من و نزدیکانم بیفتد، آمادگی آن را نیز داشتم. الان هم هیچ مانعی نمی بینم که شما بخواهید گزارش را قرائت کنید یا وزیر اقتصاد را استیضاح کنید. اما این را بدانید بنده خودم در جلسه استیضاح آقای حسینی شرکت خواهم کرد. به ایشان هم گفته ام شما پرونده های فساد آقایان را با خود بیاورید مجلس و جلوی من این پرونده ها را افشا کنید. من هم در وقت خودم به بخش دیگری از پرونده ها اشاره خواهم کرد و مطمئن باشید که اگر کسی برای باختن من بازی را طراحی کرده است ، نمی گذارم این بازی یک سر باخت باشد و حتما تبدیلش می کنم به دو سرباخت. »

بر اساس اطلاع این منبع آگاه پس از این جلسه بوده که با پیگیری احمدی نژاد ارتباط برخی مجلسی ها با پرونده افشا و در همین راستا فرزند محمد دهقان عضو هیات رئیسه مجلس نیز بازداشت شده است. همچنین علا الدین بروجردی رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس و فرزندش نیز به دستگاه قضایی احضار شده و مورد بازجویی قرار گرفته اند.  احتمال می رود وی و فرزندانش نیز در ارتباط با همدستی با اختلاس گران بازداشت شوند.

حذف نام مشایی و احمدی نژاد

این  گزارش حاکی است در گزارش کمیسیون اصل نود مجلس به صراحت به نقش احمدی نژاد و اسفندیار رحیم مشایی رئیس دفتر رئیس دولت اشاره شده بود که با تهدید احمدی نژاد، گزارش کمیسیون اصل نود تغییر یافت.

بر این اساس محمود احمدی نژاد رسوایی اخیر اختلاس سه هزار میلیارد تومانی در شبکه بانکی کشور را توطئه ای از سوی یاران آیت الله خامنه ای و در ادامه مناقشه چند ماه اخیر ریاست جمهوری و رهبرجمهوری اسلامی میداند.»

درخواست سید مجتبی از پدرش

برخی از رسانه های مخالف دولت طی روزهای گذشته از بالا گرفتن اختلافات بیت رهبر جمهوری اسلامی با محمود احمدی نژاد خبر داده اند.

به نوشته برخی رسانه های اصولگرای نزدیک به بیت رهبری، پس از قهر یازده روزه محمود احمدی نژاد به دلیل دخالت مستقیم آیت الله خامنه ای در امور دولت دهم، سید مجتبی خامنه ای از پدرش خواسته بود که برای عبرت دیگران هم که شده احمدی نژاد را از کار برکنار کند.

برای نخستین بار نام سید مجتبی خامنه ای و نقش او در پس پرده سیاست در ایران توسط مهدی کروبی از رهبران دربند جنبش سبز مطرح شد.

آقای کروبی در نامه تاریخی خود که در اعتراض به نتایج انتخابات دور نهم ریاست جمهوری برای رهبر جمهوری اسلامی نوشته بود، فرزندی وی مجتبی را به دخالت در انتخابات و جابجایی مهندسی شده آراء متهم کرد.

منابع غیر رسمی همان زمان در ایران گزارش کردند که آیت الله خامنه ای واکنش تندی درباره این نامه به مهدی کروبی دبیر در بند حزب اعتماد ملی داده است.

خبرنگاران سبز/ کار‌شناسان ایران سبز

بر اساس این گزارش آغاز همکاری‌های امنیتی و مخابراتی بین سپاه پاسداران به نمایندگی از سوی دفتر علی خامنه‌ای از یک سو و شرکت‌های چینی از سوی دیگر به سال ۱۹۹۸ باز می‌گردد که هیاتی از مقامهای نظامی و امنیتی کشور تحت سرپرستی آقای عسکراولادی به چین سفر کردند.

در این سال سپاه پاسداران به نمایندگی از سوی نیروهای امنیتی ایران از ۳ شرکت مخابراتی فعال خارجی در کشور یعنی اریکسون، تلکام و نوکیا خواسته بود تا همکاری امنیتی با حکومت را بپذیرند و دفا‌تر فنی ویژه‌ای را در اختیار نمایندگان سپاه پاسداران قراردهند و اطلاعات مورد نیاز مشترکان را نیز به سپاه پاسداران ارائه دهند. مذاکرات با این شرکت‌ها عملا نتیجه بخش نبود و نهایتا شرکت‌های مخابراتی چین موافقت خود را برای اجرای تمام خواسته‌های دولت ایران و آمادگی برای فرا‌تر رفتن از قرارداد اولیه اعلام کردند.

از سال ۲۰۰۰ میلادی نیز مناسبات امنیتی بین شبکه‌های مخابراتی ایران و بخش‌های مشابه امنیتی و فنی در چین تحت نظارت کمپانی هوآوی رسما آغاز شد که تا کنون نیز در چارچوب توسعه تکنولوژیکی و افزایش کارایی نیروهای امنیتی این همکاری ادامه دارد. طی این مدت بیش از ۱۰۰۰ نفر از نیروهای امنیتی ایران آموزش‌های لازم را برای ردیابی و کنترل تلفن‌های ثابت و سیار و نیز مکان یابی و شنودهای پیشرفته از طریق دوره‌های آموزشی توسط متخصصان چینی کسب کرده‌اند. بعلاوه طی دوسال گذشته چینی‌ها سیستمهای پیشرفته‌ای را به نیروهای امنیتی کشور تحویل داده‌اند که پیش از این صرفا توسط دولت‌های بریتانیا و آمریکا مورد استفاده قرار گرفته است. از جمله این امکانات تجهیزات فرکانس یابی در محیط پیرامونی تلفن همراه تحت کنترل برای کشف شماره تلفن‌های موبایل فعال در مجاورت آن، کشف فرکانس شبکه‌های ماهواره‌ای محیط تحت کنترل، و امکان تصویر برداری محیطی با بکار گیری کنترل از راه دور تعدادی از انواع موبایل و مواردی مانند آن است.

گزارش کار‌شناسان ایران سبز نشان می‌دهد در آخرین جلسه هماهنگی بین نیروهای امنیتی ایران در حوزه امور مخابراتی، تعداد فعالان سیاسی دستگیر شده با بهره گیری از این سیستم‌ها تاکنون بالغ بر ۷۲۰ نفر است. لازم به یاد آوری است که اسناد موجود نشان می‌دهد از سال ۲۰۰۴ میلادی تمامی همکاری‌های امنیتی مخابراتی با چینی‌ها تحت نظارت عالیه دفتر علی خامنه‌ای و با مسئولیت مستقیم مجتبی خامنه‌ای قرار گرفته و شرکت الکترونیکی زعیم نیز نمایندگی ویژه کنسرسیوم ایرانی را بر عهده دارد.

بر این اساس شرکت زعیم در حال حاضر علاوه بر نمایندگی سپاه پاسداران در چارچوب این قرارداد، حافظ سهم بیت رهبری و نیز سهم دفا‌تر تعدادی علماء از درآمدهای این قرارداد بشمار می‌رود. ۴۰ درصد از درآمدهای شرکت زعیم متعلق به بیت رهبری، ۱۵ درصد متعلق به دفترآیت الله احمد جنتی و ۲۰ درصد نیز متعلق به دفتر آیت الله مصباح یزدی و بقیه درآمد‌ها متعلق به سپاه پاسداران ایران است.
در سال ۲۰۰۵ شرکت‌های ایرانسل، همراه اول و پس از آن‌ها شرکت ارتباطات پاسارگاد نیز به همکاری در فعالیت‌های شرکت زعیم و پرداخت برخی از درآمدهای خود به حساب آن ملزم شدند.
در سال ۲۰۰۸ میلادی که شرکت نوکیا شکایتی را علیه دولت ایران مطرح کرده بود تا خسارات ناشی از فسخ قراردادهای فی مابین را مطالبه نماید، مجددا از سوی دولت ایران تشویق به همکاریهای امنیتی با شرکت زعیم شد تا علاوه بر مجوز فعالیت در بازار مخابراتی ایران همه مطالبات خود را باز پس گیرد. در خواستی که ظاهرا با مخالفت دوباره نوکیا مواجه شد. اگر چه بنا بر گزارش ها ، در برخی موارد شرکت های چینی تعدادی از سیستمهای بسیار پیشرفته را که خود در اختیار نداشته اند را پس از دریافت از شرکت های بزرگ غربی، بلافاصله به نیرهای امنیتی ایران تحویل داده اند.

در حال حاضرکمپانی هوآوی با همکاری سپاه پاسداران ایران در شهرهای تهران، شیراز، اصفهان، کرمانشاه، سنندج، تبریز، مشهد، قم، ارومیه، اهواز، زنجان و اراک، پایگاههای فعال فنی و امنیتی برقرار کرده است. این شرکت بعلاوه در شهرهای تهران و اصفهان و شیراز با همکاری شرکت زعیم، مراکز آموزشی و باز آموزی سیستمهای شنود و کنترل و حفاظت‌های امنیتی و شیوه‌های مدرن جاسوسی و ضد جاسوسی الکترونیکی در سطح ملی و بین المللی را تحت اختیار خود دارد. این بخش امنیتی اخیرا با کمک چینی‌ها توان استفاده از خدمات ماهواره‌ای را در کنترل و ردیابی سوژه‌های خود به دست آورده است.

به گزارش کار‌شناسان ایران سبز، سهم شرکت زعیم از حق العمل کاری چینی‌ها تا سال ۲۰۰۸ میلادی سالانه ۴۰۰ میلیون دلار بود که این رقم در سال ۲۰۰۹ به رقم ۶۰۰ میلیون دلار افزایش یافت. در‌‌ همان سال ۲۰۰۹ با هماهنگی دفتر علی خامنه‌ای و تایید مجتبی خامنه‌ای، صادرات و واردات کالاهای خاص الکترونیکی برای کاربردهای امنیتی – فنی و نظامی منحصرا در اختیار کمپانی هوآوی و با مشارکت شرکت زعیم قرار گرفت و به این منظور جهت معافیت مالیاتی و حذف کامل کنترل نهادهای نظارتی بر این شبکه، تعدادی از اسکله‌های آشکار و پنهان ایرانی رسما به این گروه واگذار گردید.
اسکله‌های دولاب، لارک، آبکوهی، یک بنی، جهلا، لاوان، باهنر طی دو سال گذشته و اسکله‌های طاهری، بولخیر و دلوار نیز از ابتدای سال جاری خورشیدی در اختیار فعالیت‌های مشترک سپاه پاسداران و شرکت‌های چینی قرار گرفته‌اند. لازم به ذکر است که اقدام به واگذاری این اسکله‌ها و حذف هر گونه نظارت و دخالت مرکز کنترل و بازرسی کشور بر این گونه مبادلات از جمله شروط طرف چینی برای توسعه فعالیت در ایران بود که مورد موافقت دفتر علی خامنه‌ای نیز قرار گرفته است.

در سالجاری و با بالا گرفتن فعالیت‌های مخابراتی و امنیتی بین ایران و چین، رقم قرارداد بین دو کشور به ۴ میلیارد و ۲۰۰ میلیون دلار افزایش یافته و پیش بینی می‌شود تا سال ۲۰۱۴ رقم این قرارداد به ۱۷ میلیارد دلار افزایش یابد. سهم حق العمل کاری کنسرسیوم زعیم نیز در سالجاری یک و نیم میلیارد دلار بود که تا سال ۲۰۱۴ به ۶ میلیارد دلار افزایش می‌یابد.

در حال حاضر کمپانی هوآوی به همراه خود ۵ شرکت بزرگ چینی مانند چاینا یونیکا و چاینا ساتلایت راهم به بازار مخابراتی ایران وارد کرده تا در جهت مقابله فنی و امنیتی با شبکه‌های ماهواره ایی، فرکانس‌های ارتباطی و هک کردن آدرس‌های اینترنتی یا نفوذ در شبکه‌های اینترنتی فعالیت کنند و تلاش نمایند تا شبکه‌هایی مانند او وو، اسکایپ و مانند آن‌ها را مورد هک قرار دهند. بعلاوه ردیابی شماره‌های رومینگ و کنترل صاحبان تلفن‌های همراه در بیرون مرز‌ها نیز از جمله فعالیت‌های در حال انجام شبکه‌های مخابرات چین در ایران محسوب می‌شوند.

نکته قابل توجه اینکه سپاه پاسداران ایران با همکاری شرکت‌های چینی در حال تاسیس دانشکده‌ای ویژه برای آموزش نیرهای سایبری – امنیتی در ایران است

آقای نوری زاد در این مصاحبه هشدار داد که “ما در مجاورت فروپاشی بزرگ و فاجعه ای بزرگ هستیم”.

آقای نوری زاد، مستند ساز، روزنامه نگار و نویسنده منتقد ایرانی است که پس از نوشتن سه نامه به رهبر جمهوری اسلامی، نامه ای نیز به رئیس قوه قضائیه نوشت و بازداشت شد. او به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام نظام، توهین به رهبری، رییس قوه قضاییه، رییس جمهور و امام جمعه مشهد، به سه سال و نیم حبس و 50 ضربه شلاق محکوم شد اما در زندان نیز به نوشتن نامه به رهبری ادامه داد.

این نویسنده و مستند ساز که اکنون آزاد است در نهمین نامه اش به آیت الله خامنه ای، با اشاره در پیش بودن انتخابات مجلس، نوشته: “ما که نمی خواهیم بعد از سی و سه سالی که شعار استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی سرداده ایم، هم استقلال را و هم آزادی را و هم جمهوری اسلامی را در خاک ببینیم؟ هیچ آیا از خود پرسیده اید با ریسمانی که چین و روسیه به گردن ما بسته اند، کدام استقلال؟ و با سانسور و زندان و ترسی که به جان جامعه درانداخته ایم، کدام آزادی؟ و با نکبتی که از معارف دینی افراشته ایم، کدام اسلام؟ ما و شما را چاره ای نیست مگر این که مردم خود را به بازی بگیریم و بدانها بها بدهیم. و این که در گام نخست، پاسدارانِ فربه از مالِ حرام را به جایگاه واقعی خود که پادگانها و مواقف نگاهبانی است، باز فرستیم. زندانیان سیاسی را و رقبای سیاسیِ خود را آزاد کنیم و از انتقاد نهراسیم و آن سوتر از خود و خویشانِ خود، برای دیگران نیز حق حیات قائل شویم”.

او اما در مصاحبه با “روز” تاکید کرده که فضای ایران به شدت امنیتی است و “مبادا روزی فرا رسد که برای تغییرات دیر باشد؛ مسئولان آمادگی تغییرات داشته باشند اما دیگر زمانش گذشته باشد.”

مصاحبه “روز” با محمد نوری زاد و همچنین آخرین نامه او به آیت آلله خامنه ای را در ذیل بخوانید.

 آقای نوری زاد، نهمین نامه شما به آیت الله خامنه ای منتشر شده آیا در این مدت هیچ پاسخی از او دریافت کرده اید؟

درباره این نامه ها مطلقا هیچ پاسخ و تماسی با من نبوده؛ ظاهرا من به یک شرافت و شانی از قلم رسیده ام که بنویسم و کاری به پاسخ نداشته باشم و کار خود را بکنم. چون گرچه روی سخن من با ایشان است ولی این مردم هستند که این نامه را می خوانند و قضاوت خواهند کرد، تاریخ قضاوت خواهد کرد و مهم ثبت چنین نامه هایی با چنین رویکرد خیرخواهی برای آیندگان است که بدانند در دوران خفقان و ترس که فضای امنیتی تندی حاکم بود کسانی با چنین ادبیاتی با رهبرشان صحبت میکردند و پاسخی نمی گرفتند. احساس میکنم که پاسخی هم دریافت نخواهم کرد، علت اش هم شاید این است که از موضعی می نویسم که بها دادن به آن برای بسیاری شاید کسر شان باشد. یک جایی صحبت از آشتی ملی در ایران کرده ام و آشتی ملی یعنی اینکه 50 درصد مردم را محق بدانیم و این پارامتر کمی نیست که 50 درصد برای مردم حق قائل شویم یعنی 50 قدم از 100 قدم خود عقب برویم.

در مورد نامه اول چه؟ وقتی اولین نامه را برای رهبر نوشتید به گمانم انتظار پاسخ از سوی او راداشتید و نگاهتان با امروز و نامه نهم تان متفاوت بوده، یعنی این ناامیدی امروز را آن موقع نداشتید.

بله. کاملا درست تشخیص دادید وقتی آن نامه را نوشتم می پنداشتم نامه ای که سراسر ادب و خیرخواهی است حداقلش یک عکس العمل، هرچند با مختصات ویژه، خواهد بود. ولی وقتی هیچ پاسخی نگرفتم و حتی از جانب اطرافیانی که نمی خواهم اسم ببرم، تهدید شدم نامه دوم را نوشتم و در این نامه دوست و دشمن را تعریف کردم.نامه سوم اما رویکردی عاطفی داشت و بیشتر احساسی بود و باز پاسخی نگرفتم. این همان مقطعی بود که با نگارش نامه به رئیس قوه قضائیه ـ یا تحت آن عنوان ـ زندان رفتم و نامه چهارم به رهبری را در زندان نوشتم و آشتی ملی را مطرح کردم. بعد در نامه پنجم به رهبری هشدار دادم که مراقب اطرافیانشان باشند و فتنه را در آستین خود ببینند نه در افرادی که با یک مختصاتی آمده اند و کار سیاسی کردند. در نامه ششم ایشان را به آن دنیا بردم و صحرای محشر و در نامه هفتم به اصطلاح بین ایران و امریکا به لحاظ فرهنگی و اجتماعی مقایسه کردم و از ایشان خواستم قضاوت کنند. در نامه هشتم هم به مقایسه زمان بعد از انقلاب با زمان شاه پرداختم و باز خواستم که خود قضاوت کنند. در نامه نهم فضای ترس و رعب و امنیتی که با مدیریت ایشان ایجاد شده مورد نظر بنده بوده. نامه اول در اصل خیلی پر از امید و همدلی بود ولی اینجا و در نامه نهم انگار آدمی هستم که سرمایه اش آسیب دیده و در یک گذرگاهی نشسته که شاید امید چندانی به آمدن وسیله ای که او را از این گذرگاه به جای امنی ببرد ندارد. در عین حال اما امید هم دارد. شما نمی دانید فضا در ایران چقدر امنیتی شده، بخصوص در عرصه سیاسی.شاید برای آدم هایی که کاری به هیچی نداشته باشند فضای خوبی است و مشکل چندانی نباشد اما به محض اینکه بخواهید سر بلند کنید و به اطرافتان نگاه کنید و بگویید کی برد چی شد و… فضا به شدن ناامن و امنیتی است.

 با این حال شما همچنان آیت الله خامنه ای را پدر خطاب میکنید. چرا؟ با توجه به وقایع دو سال گذشته و نه نامه بی پاسخ مانده و روندی که خود توضیح دادید، چرا همچنان ایت الله خامنه ای را پدر خطاب میکنید؟

ما در جامعه ای زندگی میکنیم که این جامعه فضائلی دارد که هنوز از این فضائل، نور ساتر می شود. باور ما بر این است که اگر ولایت فقیه تعریف درستی بشود، انسان های غربی هم بدان تمایل پیدا میکنند. ولایت فقیه انسانی که عاشق و فدایی مردم اش باشد، مشتاق افروختن پرچم آزادی باشد، عین یک انسان عادل پاکنهاد و دوستدار، رهایی مردم از آغوش جهل باشد و ذره ای خطا را در حیطه خود تحمل نکند، انصاف داشته باشد و عادل باشد و… یک چنین موردی با هر عنوانی، حال من بگویم ولایت فقیه و شما بگویید رئیس جمهور یا گاندی یا هر عنوانی که داشته باشد، در دسترس مان داشته باشیم. نمیخواهم بگویم ناامید هستم، من مطلقا خواهان کوچکترین گزندی برای مردم مان نیستم برای همین با مخاطب قرار دادن ایشان، هشدار میدهم همه چیز دارد از دست میرود و شما شخصیت محوری هستید و هنوز می توانید خیلی کارها بکنید و جلوگیری کنید. این رویکرد من است. من موافق تندی و تنش لجام گسیخته نیستم بلکه در افق نوشتار ادیبانه مبتنی بر ادب تاکید دارم اما روح مطلب رساننده این است که مسئولیت ها با کیست و چه کسی این همه آسیب های جامعه را امضا کرده. این گونه صحبت کردن را مثل ترمیم آسیب بزرگ میدانم؛اما طور دیگر صحبت کردن خیلی هزینه دارد و آسیب های بسیار بزرگی در جامعه پیش می آید؛ رویکرد حذفی.اگر ولایت فقیه را اکنون حذف کنید جنگ داخلی شروع می شود و آسیب های بزرگی به زندگی مردم وارد می شود. ما مطلقا قصد براندازی نداریم، قصد آشوب نداریم بلکه قصد تغییر و اصلاح داریم، دوستدار زیبایی هستیم و نمیخواهیم زشتی باشد.زشتی در جامعه از طرف هر کسی باشد منفورو مطرود ماست. خداوند زیباست و زیبایی را دوست دارد، این به این معنی است که انسان ها باید زیبا باشند و زیبایی را دوست داشته باشند. یعنی زشت نباشند و با زشتی ها مقابله کنند. ما می گوییم رئیس دولتی که درد است باید به هر شکل توسط دستگاه قضایی پایین کشیده شود. می گوییم وقتی ترس و رعب را حاکم کردید نمیانده های مجلس نمی توانند کار خود را بکنند و با ترس و لرز یکی استعفا میدهد و شرایط طوری می شود که بالاخره سئوال از رئیس جمهور مطرح شود اما الان هم ترس شان این است که با مدارکی که این آقا از وزارت اطلاعات برده چه خواهد گفت و چه خواهد کرد و.. شاید جلسه را غیر علنی کنند و… ما با اینها مشکل داریم و انگشت را به سوی دزدان در جامعه می بریم اما معتقدیم با همان دزد هم قانون باید برخورد کند.

 اما شما با همه تاکیدی که بر ادبیات محترمانه و مودبانه داشتید و دارید هرگز پاسخی نگرفتید جز زندان. آقای نوری زاد آینده را چطور می بینید؟فکر می کنید آینده آیت الله خامنه ای چه خواهد بود؛ با توجه به اینکه هیچ یک از انتقادات دلسوزانه شما پاسخی نگرفت و انتقادات دیگران نیز به همین شکل.

آینده تا جایی دست ماست و از جایی دیگر دست ما نیست.آینده خودش آرزوهایش را بر شانه های یک ملت تحمیل خواهد کرد. تا یک جایی ما می توانیم در ترسیم آینده سهم داشته باشیم و به چرخ ها بر روی محورشان، ثبات بدهیم. اما یک جایی این چرخ ها از محور بیرون میزند و واژگونی و سقوط پیش می آید. این سنت خداوند است که برای هرجامعه ای که ظلم باشد فروپاشی در پیش است. ما هم در مجاورت یک فروپاشی بزرگ و فاجعه بزرگ هستیم؛ من در مجاورت چنین فروپاشی و فاجعه ای مودبانه با رهبر صحبت میکنم و هنوز انتظار دارم ایشان افق های خونین و پر تنش و پر از خونریزی راببینند.اگر به این افق ها اهمیت ندهند، چه بخواهیم چه نخواهیم این آسیب ها و فروپاشی خواهد رسید. 8 ماه پیش هرگز کسی متصور نبود که قذافی به چنین روزی بیفتد. علت اش این است که نفرت ها تلنبار می شود و میرسد به اینجا. قذافی مگر کم اسلحه داشت؟ اما یک جایی رسید که دیگر اسلحه هم کارایی نداشت؛نتوانست در مقابل نفرت مردم کارایی داشته باشد. اینجا هم نفرت ها دارد تلنبار می شود و شان من این است که مردم را از ورود به حادثه و آسیبی عظیم و خونین و مسئولان را به این خطر بزرگ هشدار بدهم و بگویم بدون خونریزی هم می توانیم با اسیب های کمتر تغییرات ایجاد کنیم. مبادا روزی بیاید که مسئولان آمادگی ایجاد تغییرات را داشته باشند اما دیگر زمان آن گذشته باشد.

 یورش به منزل نوری زاد و توقیف فیلم ها و تجهیزات او

 آقای نوری زاد اما در نامه نهم اش به آیت الله خامنه ای تاکید کرده که شجاعت آیت الله خامنه ای این روزها جای خود را به پرخاش داده. او نوشته: “متاسفانه در این روزها، ما از شجاعتِ رهبرمان سراغی نمی بینیم. و آن سوتر، گاه ملاحظاتی را از وی دریافت می کنیم که شجاعتِ وی را به مخاطره و به حاشیه می رانند. آیا این جابجایی شجاعت و ملاحظه را به کیاست و درایت و درستیِ تشخیصِ وی ربط دهیم؟ یا که نه، این کهنسالی است که عارضه های خاصِ خود را برکشیده و بر زبان و قلمِ رهبرِ شجاعِ ما نشانده است؟ به گونه ای که او اکنون، نمی تواند دستور بازداشت و محاکمه ی دزدان صاحب نام داخل دولت را صادرکند. بلکه از آن سوی، راهِ دستگاهِ نیم بند قضا را نیز بر محاکمه ی آنان می بندد”.

این نویسنده خطاب به آیت الله خامنه ای تصریح کرده: “ما به امید رسیدن به وعده ها و آرزوهای انقلاب، مردم خود را زده ایم و کشته ایم و غارتشان کرده ایم و به تلخ ترین وجه ممکن، آنان را به آوارگی در سایر کشورها ناچار ساخته ایم و عرصه را بر شهروندان خود تنگ گرفته ایم و در مقابل، عرصه های بهره مندی خود و خویشان خود را فراخ و فراخ تر ساخته ایم. قبول می فرمایید که در سخنان این روزهای خود، هرچه بر امید و پیشرفت و شکوفایی و دست یابی به بند بندِ سندِ سستِ “چشم انداز” اصرار ورزیم، بذر سخن در باد افشانده ایم. چرا که همه ی ما به چشم خود دیده و می بینیم: در جهان فهم، نام جمهوری اسلامی ایران جزو تحقیرشدگان و فرودستان رقم خورده است و کسی ما را به بازی نمی گیرد و به دوستی نمی پسندد. انقلاب ما بسیار زود پیر شد و قامتش خمید. در این پیرِ فرسوده، هیچ نشاطی و امیدِ نشاطی نیست. این است تصویر کهنسالی ما و شما در آیینه ی واقع نمای من.”

او همچنین به فیلمی اشاره کرده که به طور محرمانه در حال ساخت آن برای ارائه به مقام رهبری بوده است؛ فیلمی درباره آنچه در زندان و بازجویی‌ها بر او گذشته است. آقای نوری زاد از یورش ماموران سپاه به منزلش و ربودن تجهیزات و فیلم های ضبط شده به این منظور خبر داده و با بیان اینکه “آنان اما مرا به قدر خود خام و ناپخته انگاشتند و ندانستند آنچه از من ربوده اند، تمامی فیلم های گرفته شده نیست و من نسخه ی بسیار کاملی از آن را با خود دارم” وعده داده است که فیلم مورد اشاره را تکمیل خواهد کرد و برای آیت‌الله خامنه‌ای خواهد فرستاد.

* اگر مطلوب آن‌ها علم و فناوری و توسعه و رفاه باشد، بی شک ما و شما به علت تورم و گرانی و بيکاری و رشد صفردرصدی اقتصادی و کاهش توليد ملی و … که همگی محصول مديريت ناکارآمد و بی کفايت کنونی است اگر در اين زمينه حرفی برای آن‌ها داشته باشيم اين است که نمونه کنونی ايران را الگوی خود قرار ندهند. و راهی که ما رفته‌ايم نروند. اما اگر مطلوب آن‌ها اخلاق و معنويت باشد، يعنی همان که پيام اصلی و وجه تمايز انقلاب ما از ديگر انقلاب‌های جهان بود، شما به عنوان رهبر جمهوری اسلامی در اين زمينه کدام دستاورد ملموس و عملی نظام را به آن‌ها ارائه خواهيد فرمود؟ دروغ و تظاهر و ريای مسؤولان کشور با مردم را و يا بررگترين فساد مالی تاريخ کشور را؟ و يا رعايت خلاف مروت و انسانيت مأموران و مسؤولان با شهروندان را؟

 سيدمصطفی تاج‌زاده عضو زندانی شورای مرکزی جبهه مشارکت ايران اسلامی با ارسال نامه‌ای سرگشاده به رهبر جمهوری اسلامی ايران نسبت محاکمه و تهديد همسرش به حکم زندان اعتراض کرد.

به گزارش پايگاه اطلاع رسانی نوروز متن کامل اين نامه به شرح زير است:

بسم الله الرحمن الرحيم

مقام محترم رهبری جمهوری اسلامی ايران

احتراماُ آن چه مرا به نوشتن اين نامه به شما ترغيب کرده است، نه گله و شکايت از ظلم و جنايتی است که بر من و دوستانم رفته است و نه اميد و انتظار به تغيير مواضع و ديدگاه‌های شما نسبت به امور کشور و نه هشدار نسبت به آينده کشور در مسير کنونی است، اين موارد را طی سال‌های اخير بسياری از بزرگانی که در هوشمندی و تجرب و صداقت ايشان ترديدی وجود ندارد مستقيم و غير مستقيم به عرض جنابعالی رسانده‌اند والبته نتيجه‌ای هم نگرفته‌اند. ما نيز پيمانی با خدای خود بسته‌ايم و راهی را با توکل او در پيش گرفته‌ايم و در اين راه خود را به او سپرده‌ايم و از احدی از بندگان خدا انتظار لطف و عنايت نداريم.

قصد من از اين نامه يادآوری اصول و ارزش‌هايی است که جزو بديهی ترين و مقدس ترين اصول نهضت ما تلقی می‌شد و امروز متأسفانه در سخن و عمل آشکارا نفی و نقض می‌شود.

انقلاب ما برای دنيای معاصر پيام پيشرفت و توسعه و علم و فناوری و حتی دموکراسی و آزادی بيان نداشت، چرا که در اين عرصه ها ديگران گام‌هايی بسيار بلند برداشته‌اند و تجاربی عظيم اندوخته‌اند که سرمايه ما و انقلاب ما بايد تلقی شود. آن چه اين انقلاب را از ساير انقلاب‌های جهان متمايز می‌ساخت پيام معنوی و اخلاق برای بشريت گرفتار آمده در زندگی مصرف زده و مادی امروز بود. و همين پيام و ويژگی بود که نظر دنيا را به انقلابی به نام دين به رهبری مردی روحانی جلب کرد. به گمان صرفنظر اين که از آغاز انقلاب چه در دهه اول و چه در دهه‌های بعدی تا چه انقلاب در تحقق اين پيام موفق بوده که البته جای نقد و بحث فراوانی است، مرحوم امام بيش از همه به اين ويژگی توجه داشت. ايشان در نامه به گورباچف او را به عبور از مارکسيسم به سوی آزادی و دموکراسی تشويق نکرد، آن راهی بود که لامحاله بشر امروز در آن حرکت می‌کند، قصد امام از آن نامه آن گونه که در ملاقات با ادوارد شوارد نادزه به وی متذکر شد، گشودن درهايی به سوی آسمان به روی آقای گورباچف بود. آن نامه تنها يک پيام داشت و آن اين بود که مشکل شما در پيروی از مارکسيسم قبل از ديکتاتوری و فراتر از محروميت از حقوق و آزادی‌های اساسی، ماديت زمينی و محروميت از اخلاق و معنويت آسمانی بود بنابراين با افتادن به دامان دنيای مادی و اسارت در زندگی مصرف زده و عاری از معنويت غرب سرمايه‌داری اشتباه گذشته را تکرار نکنيد.

حضرت آيت الله خامنه‌ای

امروز ملت‌های مسلمان منطقه يکی پس از ديگری عليه ظلم و استبداد و تحقير به پا خاسته‌اند و با سرنگونی ديکتاتور و فروپاشی نظام استبداد طالب تجربه دنيای جديد و زندگی بهتر هستند. اگر مطلوب آن‌ها علم و فناوری و توسعه و رفاه باشد، بی شک ما و شما به علت تورم و گرانی و بيکاری و رشد صفردرصدی اقتصادی و کاهش توليد ملی و … که همگی محصول مديريت ناکارآمد و بی کفايت کنونی است اگر در اين زمينه حرفی برای آن‌ها داشته باشيم اين است که نمونه کنونی ايران را الگوی خود قرار ندهند. و راهی که ما رفته‌ايم نروند. اما اگر مطلوب آن‌ها اخلاق و معنويت باشد، يعنی همان که پيام اصلی و وجه تمايز انقلاب ما از ديگر انقلاب‌های جهان بود، شما به عنوان رهبر جمهوری اسلامی در اين زمينه کدام دستاورد ملموس و عملی نظام را به آن‌ها ارائه خواهيد فرمود؟ دروغ و تظاهر و ريای مسؤولان کشور با مردم را و يا بررگترين فساد مالی تاريخ کشور را؟ و يا رعايت خلاف مروت و انسانيت مأموران و مسؤولان با شهروندان را؟

رهبر محترم جمهوری اسلامی ايران

ما تا پيش از اين خوانده و از منابر شنيده بوديم که حکومت و حاکم اسلامی مسؤوليت تأمين زندگی خانواده زندانيان را برعهده دارد. اگر چه اين مهم هيچ‌گاه در طول سال‌های انقلاب عملی نشد، اما متقابلاً نيز هرگز تصور نمی‌کرديم نظام اسلامی شهروندانی را به اتهام کمک مالی به خانواده‌های زندانيان سياسی دستگير و ماه‌ها درسلول‌های تاريک و نمور انفرادی تحت بدترين شرايط زندانی و به حبس‌های طويل المدت محکوم کند. ما نشينده بوديم و به مخيله مان هم خطور نمی‌کرد خانواده‌های زندانيان سياسی به خاطر برگزاری ميهمانی افطار مورد يورش مأموران حکومت قرار گيرند و امنيتشان تهديد شود و زن و فرزند ايشان بازداشت شوند. ماهرگز تصورش را هم نمی‌کرديم نظام اسلامی در اقدامی سازمانيافته تأکيد می‌کنم در اقدامی سازمانيافته و برنامه ريزی شده منتقدان و مخالفان خود را علاوه بر زندان از کار و شغلی که دارند اخراج کند تا خانواده‌ آن‌ها نيز به سزای فعاليت سياسی نان آورشان از حداقل تأمين اقتصادی و معيشتی محروم شوند. دادستان کل کشور به صراحت می‌گويد از تابعيت دوگانه آقای خاوری و زندگی خانواده وی در کانادا بی‌خبر بوده است. بی شک مأموران امنيتی نيز از اين امر بی‌خبر بوده‌اند.اما آنان از خصوصی‌ترين امور خانوادگی زندانيان سياسی اطلاع دارند و هم در آن دخالت می‌کنند تا آن جا که به نيت تقويت و خدمت به ولايت با تهديد ارعاب مانع ازدواج فرزندان آن‌ها می‌شوند. ما هرگز تصور هم نمی‌کرديم که وضعيت اخلاق و انسانيت در اين کشور به چنين ابتذالی کشيده شود که فرزندان به جرم تلاش پدران برای اعتلا و سربلندی کشور نه تنها از تحصيلات عالی و تحصيل در خارج کشور محروم شوند، بلکه زندگی خصوصی آينده آنان نيز به اراده بازجويان و مأموران امنيتی رقم بخورد. ماهرگز در خواب هم نمی‌ديديم که شرافت و انسانيت در اين کشور چنان به قهقرا رود که فرزندان زندانيان از ترس اين که ممنوع الخروج شده از تحصيل بازبمانند جرأت سفر به کشور و تسلای دل مادر و خانواده بی‌پناه خود را نداشته باشند و مادران نيز به تاوان فعاليت همسران ممنوع الخروج شوند و اجازه ديدار فرزندان خود در خارج کشور را نداشته باشند.

طرفداران نظريه ولايت فقيه در اثبات اين نظريه استدلال می‌کنند لازمه اجرای حدود الهی به دست گرفتن قدرت است. آيا قطع کردن روزی منتقدان و مخالفان، در تنگنا قرار دادن خانواده آن‌ها و محروم کردن فرزندان آن‌ها از بديهی‌ترين حقوق انسانی يعنی تحصيل همان حدود الهی است که نظام ولايت فقيه در ايران برای اجرای آن تشکيل شده است؟

حضرت آيت الله خامنه‌ای

بی‌شک شما نيز مانند من به خاطر داريد زمانی که آقای بنی صدر قبل از خروج از کشور، پنهان شده بود به دستور يکی از مقامات قضايی خانواده وی دستگير شدند تا وی مجبور به معرفی خود شود، مرحوم آيت الله بهشتی وقتی اين خبر را شنيد برآشفت و ضمن مؤاخذه آن مقام قضايی دستور آزادی سريع خانواده بنی صدر را صادر کرد. آقای بنی صدر به خارج گريخت و خانواده وی نيز ممنوع الخروج نشدند و به او پيوستند تا امروز من بتوانم اين ماجرا را به عنوان يک افتخار و نمونه‌ای زيبا از انسانيت و اخلاق و معنويت گمشده در اين کشور به حضرتعالی يادآور شوم.

مقام محترم ولايت فقيه

من نه آقای بنی صدرم و نه با منافقين عليه نظام مستقر دست به قيام وشورش زده‌ام و خوشبختانه به علت اين که بلافاصله بعد از برگزاری انتخابات دستگير شده‌ام اتهامات موهومی نظير انقلاب مخملی و راه‌اندازی تظاهرات اعتراضی و دعوت به اغتشاش و آشوب را نمی‌توان به من نسبت داد و باز خوشبختانه به خارج از کشور هم فرار نکرده‌ام بلکه اسير شما در زندان هستم. بنابراين به چه علت بايد همسر من که جز اعتراض به دستگيری من و نوشتن نامه به شوهرش در وبلاگ خود بايد درخيابان مورد يورش مأموران قرار گرفته دستگير و درزندان انفرادی نگهداری شود؟ و چرا اکنون به خاطر اعتراض به ظلمی که بر شوهر وی رفته بايد محاکمه شود؟

مولای من و شما خطاب به خوارج طغيانگری که او را کافر می شمردند، می‌فرمود سه حق را در مورد شما رعايت می‌کنيم:‌ از حق بيت المال شما را محروم نميکنيم ۲. از ورود شما به مسجد برای نماز جلوگيری نميکنيم. ۳. با شما نميجنگيم تا شما جنگ را آغاز کنيد.

اما مسؤلان مطيع شما شيعيان مولا و خانواده و فرزندان آن‌ها را تنها به جرم اعتراض به ظلمی که برايشان رفته نه از بيت المال که از شغل و تحصيل محروم می‌کنند و به جرم برگزاری مراسم دعای کميل و توسل برای رهايی شوهرانشان دستگير و محاکمه و کسانی را که در صدد کمک مالی به ايشان برمی‌آيند روانه سلول‌های انفرادی می‌کنند.

مقام محترم رهبری جمهوری اسلامی ايران

من حدود دو سال و نيم است که در زندان به سر می‌برم، در تمام اين مدت تنها به علت اين که نظرات خود را در باره مسائل کشور به صورت کاملاً قانونی منتشر ساخته‌ام، برخلاف قانون در شرايط انفرادی نگهداری می‌شوم. قصد من از اين نامه چنان که گفتم نه شکوه به شماست و نه انتظار رسيدگی به اين ظلم آشکاراز جانب شما. تنها از شما می‌پرسم برمبنای کدام معيار اخلاقی و انسانی مقامات قضايی مطيع اوامر حضرتعالی حق دارند به منظور اعمال فشار و وادار کردن من به سکوت و عدم اظهار نظر در باره امور کشور، همسرم را دستگير و محاکمه کنند؟

من نگران محکوميت و حبس همسرم نيستم و محکوميت او مانع اظهار نظر من در باره مسائل کشور نخواهد شد، بی شک شريک و همراه زندگی من اين ظلم را نيز تاوان ادامه راهی می‌داند که مشترکاً برگزيده‌ايم. دخترانم نيز خدايی دارند مهربان‌تر و رحيم تر و کريم‌تر از آن که آنان را نيازمند خلقش کند. من به اين می‌انديشم نظامی که با اين سرعت در سراشيبی سقوط اخلاقی و معنوی حرکت می‌کند چه سرنوشتی خواهد يافت و اين ملت چه تاوان سنگينی از اين بابت خواهد پرداخت. من تنها اين را می‌فهمم که آن چه که امروز به نام دين و نظام دينی در اين کشور اجرا می‌شود هيچ نسبتی با دين ندارد و مسؤلانی که آمر و عامل اين امور هستند هيچ نسبتی با دين و خدای دين ندارند.

زندان اوين سيد مصطفی تاجزاده
مهرماه ۱۳۹۰

فرشته قاضی: 

  . آقای خزعلی شما بلافاصله بعد از ابقای وزیر اقتصاد در وبلاگتان نوشتید که اختلاس رای آورد. چه عواملی باعث شد مجلس به وزیری رای اعتماد مجدد بدهد که از پیش شواهد نشان از رفتن او داشت و عدم رای اعتماد مجلس؟ فکر میکنم در شرایط طبیعی، در هر کشوری چنین اختلاس بزرگی که رکورد تاریخ بشری را شکسته، رخ دهد، کمترین چیزی که اتفاق می افتد استعفای وزیر اقتصاد یا استیضاح و برکناری او ومدیران بانک هایی است که مسئول این اختلاس بوده اند. استیضاح دیروز هم در اصل به چالش کشیدن سیاست های دولتی بود که منجر به این بی انضباطی مالی شده و انتظار این بود که وزیر ساقط شود، اما در لحظات آخر و با تهدیدات احمدی نژاد و اطرافیانش، وزیر رای اعتماد گرفت

. برای این رای اعتماد، توافقاتی پشت پرده شده بود؟ پشت پرده قطعا توافقاتی شده؛دیدید که حتی رئیس مجلس هم از وزیر دفاع کرد. اگر توجه کرده باشید کسی نیامد آبروی خودش را خرج کند و از وزیر یا سیاست های اقتصادی دولت دفاع کند، همه کنار کشیدند و فضای مجلس کاملا به ضرر وزیر بود اما در رای مخفی، نماینده ها برای جلوگیری از افشاگری ها رای دیگری دادند و وزیر ابقا شد. باید گفت این هم فایده ای ندارد اینکه از ترس افشاگری، بخواهند دو سال دیگر کژدار و مریز رفتار کنند عملی نیست. این یک غده سرطانی است که اگر با ان مدارا کنند پیشرفت میکند و در شرایط بدی ناچار خواهند شد برخورد کنند اما دیگر توان جراحی نخواهند داشت. در اصل آقایان نگران هستند که این جراحی موجب مرگ خودشان شود

 . به تهدیدات از سوی احمدی نژاد و اطرافیانش اشاره کردید. آیا به همان اسنادی برمیگردد که گفته می شود او از وزارت اطلاعات خارج کرده؟ توافقات پشت پرده در جهت ابقای وزیر اقتصاد هم برای جلوگیری از افشای این اسناد بوده؟ یعنی در اصل نوعی گروکشی از سوی احمدی نژاد؟ دو جناح حاکم از همدیگر مدارکی دارند که با آنها همدیگر را تهدید به افشاگری می کنند و پای معامله منافع ملت می نشینند و منابع و منفع مردم را وجه المصالحه میکنند. این گروکشی ها و معاملات باطل است؛دو طرف مبتلا هستند و فساد بیداد میکند اما مردم تعارفی با کسانی که در هر دو جناح حاکم فساد دارند و سر لحاف ملا دعوا میکنند ندارند. مردم باید هوشیار و آگاه باشند. ما دنبال هزار میلیارد و 12 میلیارد دلار نیستیم سئوال مان 600 میلیارد دلار درآمد نفت است که چه شد؛ سئوال مان صندوق ذخیره ارزی است که چرا باید مخفی باشد و خیلی چراهای دیگر که بعد از تعطیلی سازمان برنامه و بودجه پیش آمده و… قضیه بالاتر از این حرفها است و فقط وزیر اقتصاد نیست

. آقای خزعلی با این اوصاف به کجا داریم می رویم و چه در پیش است؟ متاسفانه آقایان نمی خواهند بفهمند که در سراشیبی سقوط حرکت میکنند و هر اقدام و سخن شان را مردم رصد میکنند و این سراشیبی به سرعت دارد پیش میرود. اینها رفتنی هستند و می روند و کسانی هم که بخواهند اینها را حفظ کنند موفق نخواهند شد.

منظورتان مشخصا چه کسانی است؟ آیا احمدی نژاد و اطرافیانش رفتنی هستند یا اینکه فراتر از این است و… من هر دو جناح حاکم را می گویم. هر دو با هم خواهند رفت و اینطور نیست که رفتن احمدی نژاد، جشن آنها باشد، با هم خواهند رفت و احمدی نژاد آنها را خواهد برد.

روز گذشته در مصاحبه ای که با اقای نوری زاد داشتم ایشان معتقد بودند که فروپاشی بزرگ در پیش است و اشاره ای هم به قضایای لیبی داشتند. شما و آقای نوری زاد از جمله افرادی هستید که از درون نظام، حاکمان فعلی و سیاست های آنها را نقد کرده اید، اما پاسخی جز زندان نگرفتید. با توجه به اینکه هیچ توجهی به انتقادات مشفقانه امثال شما و آقای نوری زاد هم نمی شود صریح می پرسم رفتن دو جناح حاکم یعنی نظام جمهوری اسلامی میرود؟ سرنوشت آیت الله خامنه ای چه؟ چه در انتظار اوست؟ ما به دلیل اینکه با علاقه مسائل نظام را پی گیری کردیم، جبهه رفتیم و… علاقه مندیم که نظام بماند. نقدها و مسائل زیادی هست؛حتی معتقدیم بازنگری قانون اساسی هم ضرورت دارد و برای حفظ نظام در این بازنگری باید افرادی از درون مردم و بدون نظارت استصوابی آقای جنتی بیایند. برای حفظ نظام هر کاری میکنیم اما معتقدم خیلی دیر شده. در اصل فکر میکنم نظام می ماند اما کسانی که فکر می کردیم می مانند نه. از دست خیرخواهان هم کاری ساخته نیست؛ مسیر، مسیر سقوط است؛هر روز هم دیرتر می شود و تندتر. تلاش برای حفظ این افراد کار به جایی نخواهد برد. اتفاقات لیبی دردناک بود، اتفاقات خوبی نبود و هزینه های سنگین دارد. اگر مسئولین ما هشیار باشند می توانند اصلاحات را به صورت مدنی انجام دهند، بدون خشونت و جنگ و خونریزی. و امیدوارم که عاقل باشند و تدبیر کنند. من به نیروی انتظامی، بسیج، سپاه، دادگاهها و هر جایی که می روم می بینم چقدر اعلام حمایت می شود و با مردم هستند. مثلا اگر در نمایشگاه مطبوعات، ارگان سپاه به من حمله می کند بعد بچه های سپاه تماس می گیرند و ابراز ناراحتی می کنند؛ در زندان ها، زندانبانها می گویند سرود یاردبستانی که می خوانید ما گریه می کنیم؛ در دادگاهها و جاهای دیگر هم بدین منوال است. اگر فضای رعب و وحشت فعلی از بین برود آقایان خواهند دید مردم به کدام سمت می روند.  

شما اشاره به مسیر سقوطی کردید که در پیش است و هر روز هم تندتر و سریع تر می شود اما در عین حال امیدوارید مسئولان تدبیر کنند. این امید چقدر است؟ با توجه به اینکه آیت الله خامنه ای که محور نظام است و تصمیم هایش می تواند سرنوشت نظام را تعیین کند تا کنون هیچ انعطافی نشان نداده؟ وقتی عزیزتان در کما است امید داری که برگردد. نظام هم در کما است هرچند با تنفس مصنوعی و دستگاه نفس میکشد اما امیدواریم برگردد. امیدواریم مردم در مسیری که میروند و پیروزی قاطع با آنها خواهد بود با فرهنگ اصیل ایرانی این مسیر را طی کنند و صحنه هایی را که در لیبی دیدیم در ایران نبینیم. 33 سال پیش ما همین ها را تجربه کرده ایم و نباید تکرار کنیم

. اشاره به لیبی شد؛ آقای خزعلی فکر میکنید اوضاع لیبی و همچنین مسائل سوریه چه تاثیری بر ایران میگذارد؟ پیروزی هر کدام از انقلاب ها تاثیر مثبتی روی مردم دارد و مردم ما انرژی می گیرند و برای روحیه جناح مقابل خرد کننده است. بخصوص درباره سوریه معتقدم اگر انقلاب مردم سوریه به پیروزی برسد بزرگترین سد را در مسیرمان برداشته ایم و خیلی از تحلیل های جناح حاکم عوض خواهد شد

. با تمام مسائلی که وجود دارد، انتخابات مجلس شورای اسلامی هم در پیش است. شما این انتخابات را با توجه به شرایط فعلی چطور می بینید؟ چشم اندازچیست؟ من در نمایشگاه مطبوعات مصاحبه ای با ایرنا، ارگان دولت داشتم که سانسور کردند. در آنجا گفته بودم اگر همین امروز، تمام شرایط ما را مهیا کنند، زندانیان سیاسی را ازاد کنند، آزادی فراهم کنند، نظارت استصوابی را بردارند و انتخابات هم کاملا سالم باشد، باز هم حضور ما در انتخابات غلط است، چون زمان نداریم. مثل این می ماند که تیمی را درلحظات آخر وارد جام جهانی کنید؛ چه خواهد کرد؟ در نظر بگیرید برای نظارت بر صندوق ها 200 هزار ناظر لازم داریم، امکانش فراهم نیست، احزابی وجود ندارد و… در انتخابات قبلی برای تعدادی از ناظران ما کارت صادر نشد و از میان تعدادی هم که کارت صادر شد، نصف شان نیروهای نفوذی بودند. الان حضور در انتخابات برای اصلاح طلبان به نظرم خودکشی و انتحار است، چون فرصت لازم برای یارگیری و فعالیت های انتخاباتی نیست. بهترین یارهای ما در زندان هستند و یا رد صلاحیت می شوند؛ نمی شود با کشتی گیر رده دهم وارد گود شد و امتیازی گرفت. حضور رقابتی نخواهد بود و لذا حضور در انتخابات به صلاح نیست.

از این مباحث خارج می شوم و دو سئوال دیگر دارم. ابتدا درباره شخص شما و پدرتان. با توجه به اختلافات سلیقه ای و سیاسی شدیدی که با ایت الله خزعلی دارید رابطه تان اکنون با پدرتان چگونه است؟این اختلافات چه تاثیری بر روابط شما از یک سو و مواضع شما از سوی دیگر داشته است؟ من هم به پدرم احترام می گذارم هم به او نزدیک هستم. مفصل وقت می گذارند و صحبت می کنیم؛بحث های پدر و پسری داریم. اما در مسیری که رفتم مسیر من به حق بوده و بر تمام مواضع ام مستحکم تر از قبل هستم. حتی در جلسه ای گفتم انچه تاکنون گفته ام تنها گوشه ای از مشکلات بوده و ما هنوز سکوت کرده ایم و حرفی نزده ایم

. اما رسانه های حکومتی بارها ادعا کرده اند که پدرتان رابطه اش را با شما قطع و به نوعی شما را اق کرده و… من همین پریروز ناهار پیش پدرم بودم. رابطه ما خیلی گرم و صمیمی و دوستانه است و می گوید شبی نیست که برای من دعا نکند. پدرم از مواضع انتخاباتی من اعلام برائت کرده بود و می گفت که باید از احمدی نژاد و دولت خدمتگذار او حمایت کنم اما الان خودش این دولت را انحرافی میداند و از احمدی نژاد اعلام برائت کرده است

. و سئوال آخرم درباره آقای پالیزدار است. با توجه به اینکه شما همیشه پی گیر پرونده ایشان بوده اید ممکن است بفرمایید درچه وضعیتی هستند؟ اخیرا برخی اخبار درباره آزادی آقای پالیزدار به دلیل مشکل جسمانی و بیماری منتشر شده؛آیا درست است؟ آقای پالیزدار آزاد نشده، تحت الحفظ به بیمارستان رفته. حتی برای فرستادن او به بیمارستان از بستگانش چک سفید امضا گرفته اند. سه مامور در اتاق او در بیمارستان و در بخش سی سی یو هستند وبا دستبند و پابند او را به تخت بسته اند و تلفن و ملاقات ممنوع و قطع است در اصل در زندان امکانات بیشتری داشت. او بیمار قلبی است و همین دیروز پزشک او نوشته که با وضعیت فعلی نمی توان او را درمان کرد و این فضای پر از استرس برای درمان مناسب نیست. در اصل برای کشتن ایشان شرایط بسیار مناسب است.دیروز خانمش میگفت اگر وضع بدین منوال است بهتر است اعلام کنند و او را به زندان بازگردانند.

کلمه – کامبیز محبی‌نژاد: محمد نوری زاد به ظاهر پر از تناقض است، وقتی که هم از ناامیدی می‌گوید و هم از انرژی. باز سرشار از تناقض به نظر می‌رسد، وقتی که در نامه‌ها به رهبری گاهی لحنش از فرط دلسوزی عاشقانه می‌شود و در همان حال سنگین‌ترین نهیب‌ها را به سوی عالی‌ترین مقام نظام روانه می‌کند. اما صاف و ساده و صادق و بی‌آلایش هم هست؛ آنچنان که نه مخالفانش جز فحش و توهین توانسته‌اند ایرادی به مشی اخیر او بگیرند، و نه دوستانش عمق جسارت او در عبور از خط قرمزهای واهی و ساختگی را به سادگی باور می‌کنند.

سابقه جهادی و انقلابی او از یک سو، و روحیه جسور و انتقادی‌اش از سوی دیگر، چهره‌ای از او به نمایش می‌گذارد که با روح لطیف نویسنده دعاهای انفرادی به سختی می‌خواند. اما نوری‌زاد همین است که هست؛ همان کیهانی سابق که که بی‌پروا از بدکرداری امروز کیهانیان بیزاری می‌جوید، همان نویسنده که شجاعت به خرج داد و اعتراف کرد که او عکس امام را پاره کرده در حالی که همه مدعیان پیش‌تر راه و رسم امام را از بین برده بودند، همان زندانی دیروز که در سلول بود و بر سر زندانبانانش فریاد می‌زد و می‌گفت که آنها زندانی اویند، و همین قلم به دست امروز که وقتی از اتهام تبلیغ علیه نظام برآشفته می‌شود، سوابق تخریبی سراپای نظام را به رخ می‌کشد. شاید اگر دکتر شریعتی امروز زنده بود، او را به نام «ابوذر» یاد می‌کرد و با این برادرش از «اینچنین بود»ها می‌گفت.

گفت‌وگوی کلمه با محمد نوری‌زاد، بیش از آنکه یک مصاحبه باشد، یک رنجنامه است، بلکه شاید شرم‌نامه؛ شاید نوعی جمع‌بندی از همه غصه‌های خورده شده در این سالها، و شرمندگی در پیشگاه پاکانی که آرمانشان و جوانانی که ایمانشان به یغما رفت. روایتگر فتح ما، این بار «روایت شرم‌ها و رنجها» را بازگو می‌کند. ببینیم چه می‌خواهد بگوید:

-          اخیرا در یادداشتی به موضوع حصر آقایان موسوی و کروبی پرداخته اید. لحن این یادداشتتان کمی ناامیدانه تر از یادداشت های قبلی است. به خصوص آنجا که به پیشنهادها می رسید، در واقع فقط یک پیشنهاد دارید: اینکه موسوی و کروبی آزاد شوند. در مقدمه اش اما تناقض های این کار را مطرح می کنید، در دو بند بعدی هم باز ناامیدی از اصلاح خطاهای موجود موج می زند.

-          این ناامیدی را در حالی در یادداشت های شما می بینیم که در نامه هایتان به رهبری، و در دیگر آثار قلمی تان در دو سال اخیر، مدام سعی داشته اید حد وسط را بگیرید و روی امید به اصلاح وضع موجود و تغییر رفتارها سرمایه گذاری کنید. آیا واقعا ناامیدید؟ آیا آنجا که می نویسید “کجاست خردی که در جانِ ناقابلِ ما آتش اندازد و ما را از چنبرِ هوایِ چموشی که دچارش گشته ایم، برهاند؟” احتمال چنین اتفاقی را در افق پیش رو نمی بینید؟

بله، من به صورت ظاهر ناامیدم. سخت. و دل شکسته ام. نیز شاید: ورشکسته ام. چرا که کاخ ها را فرو ریخته و فرصت ها را از دست رفته می بینم. عزمی نیز از جانب متولیان امر برای ترمیم و اصلاح امور و جبران آسیب ها و خسارتهای اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی نمی بینم. با این همه آیا تن پوشی از ناامیدی به تن کرده ام؟ و رغبتی به رویت فردا ندارم؟ هرگز. باور کنید من سرتا پا انرژی ام. پرانرژی تر از یک جوان برومند. من سر تا پا انرژی ام برای روفتن هرچه نادرستی است. برای روفتن هر آن چیزی که در این سالها به اسم اسلام بر تن ما لباس کرده اند. برای فرو ریختن هر آن چیزی که با فریفتن ما فربگی یافته. به این رسیده ام که حد وسط یعنی همین. یعنی “نه” گفتن به هر زشتی ای که برای فریب ما لباس زیبا به تن کرده.

منظور من از بارش آن همه ناامیدی، تاکید بر این نگرش تلخ است که به طرف مقابل بگویم: فلانی، بدان که ما می دانیم چه ذات درهم پیچی داری. از قرآن قدم که لباس بپوشی، باورت نمی کنیم. اما بله، به خاطر این که اسلحه به کمر بسته ای و از کشتن ما هم واهمه نداری، تحملت می کنیم. موقتا تحملت می کنیم. و باز با این تاکید که: اسلحه ها هم می پوسند و کارکردشان را از دست می دهند. با این توصیف، می بینید که ناامیدی من، نه به قدم های خودم، که به همه ی حنجره هایی مربوط است که حرف از خدا و پیغمبر و مسلمانی می زنند و برای فریب هرچه بیشتر ما خیز برداشته اند.

-          ما شاهد یک رفتار کلی تری از نظام سیاسی هستیم که شاید طرح بی تعارف آن لازم باشد. انگار نظام می ترسد از اینکه به یک چیزی شبیه آشتی ملی یا عفو عمومی تن دهد. حتی چنین کاری را به شکلی که مستلزم کوتاه آمدن حکومت از موضع خود نباشد و تنها موجب حل بخشی از بحران موجود شود هم نمی پذیرد.

-          حتی غیر از آشتی ملی و عفو عمومی، راههای دیگری هم پیشنهاد شد. یکی از این راهها را خود شما پیشنهاد کردید، که هر روز انفرادی معادل ۱۰ روز حبس در نظر گرفته شود؛ که اگر چنین می شد، بسیاری از زندانیان سیاسی فعلی به طور عادی و حتی بدون اعلام عفو عمومی، باید آزاد می شدند. واقعا چرا نظام می ترسد؟ آیا راهی وجود ندارد برای پایان دادن به وضعیت فعلی؟ یا اینکه راه هست و اراده ای نیست؟ مشکل در چیست؟

من خودم همین را در زندان، از بازجوی کودن و بی سواد خودم پرسیدم. که: شاه با آن همه تبلیغی که ما از نامسلمانی او هوار کشیدیم، به یک اصولی پایبند بود. از موارد خاص که بگذریم، مثلا به یک زندانی اجازه می داد بعد از اتمام محکومیتش، به سر کار قبلی اش برود. یک دانشجو بعد از زندان به سر کلاسش برمی گشت. یک استاد نیز. هرگز در آن زمان به خانواده ی زندانیان کاری نداشت. حریم خصوصی مردم محترم بود. وقتی هم که دید مردم نمی خواهندش، چمدانهایش را بست و رفت و از وقوع یک جنگ داخلی جلوگیری کرد. و خیلی حرفهای دیگر. که بازجوی بی سواد و کودن من در پاسخ به حرفهای من گفت: شاه همین کارها را کرد که ور افتاد. ما که خیال ور افتادن نداریم!

این که حاکمیت بنای آشتی ندارد، به این دلیل است که نمی خواهد برای طرف مقابل خودش شانی فراتر از فتنه گر و فتنه گران قائل شود. دعوت به آشتی یعنی: نیم حق با من است و نیم دیگرش با شما. و این کم اعتراف نیست. حاکمیت برای اعتراض مردم اگر کمترین بهایی قائل شود، منفذی در سد به ظاهر محکم خود پدید می آورد که همان منفذ کوچک، بساط استحکام او را در هم می شکند.

اجازه بدهید با این نکته به عمق پرسش شما انگشت بگذارم: این داستانی که ما از آن به بیداری اسلامی یاد می کنیم و اصرار داریم از این سیلی که به سمت ما خیز برداشته، دامن برکشیم و خود را از هجوم آن مبرا بدانیم، داستان حتمی این سنت الهی است که: ظلم پایدار نیست. و ما که خود به کانونی از ظلم بدل شده ایم، خواه ناخواه با این سیل مواجه خواهیم شد. این سیل در سال ۸۸ از ایران شروع شده و بعد از سرکوب مردم، موقتا راهش را به جوامع عربی کج کرده است. قطعا این سیل به بستر اصلی اش بازخواهد گشت و بساط ظلم را در این ملک برخواهد چید.

-          جناب آقای نوری زاد! اجازه بدهید بحث را با نامه چند روز قبل آقای تاجزاده به مقام رهبری ادامه دهیم. در این نامه به دو سه ایراد فاحش اخلاقی- اسلامی در رفتار ماموران بالادست و پایین دست نظام اشاره شده بود. از جمله اینکه کمک مالی به خانواده زندانی، جرم تلقی می شود؛ یا اینکه همسر متهم را بازداشت می کنند یا تحت فشار قرار می دهند تا همسر زندانی اش را بشکنند. آقای تاجزاده تعبیر به سراشیبی سقوط اخلاقی و معنوی نظام کرده بود. شما هم نمونه هایی از این دست را سراغ دارید؟ و به چنین سقوطی باور دارید؟

نامه ی نهم من به رهبر جمهوری اسلامی ایران آماده ی انتشار است. من حتی فایل صوتی آن را نیز با صدای خودم آماده کرده ام. بدون این که از نامه ی آقای تاجزاده خبر داشته باشم، من نیز در نامه ی نهم به فاجعه هایی از این دست اشاره کرده ام. سقوط اخلاقی در این ملک به جایی رسیده که می توان ادعا کرد: جمهوری اسلامی در خراش انداختن که نه، در دریدن اخلاق به یک شگرد کم نظیر دست یافته است.

در آن نامه به رواج یک خصلت ناپسند اشاره کرده ام که متاسفانه همه جایی و همگانی شده. در مشهد مقدس به یک محفل علمی رفتم. هفتاد عالم روحانی از سی ساله تا هفتاد ساله در آن مجلس حضور داشتند. پیش از شروع سخن، یک عالم روحانی شصت و پنج ساله، یک سینی آورد و همگان، طبق یک سنت جاری، تلفن های همراه خود را در آن سینی گذاردند و همو سینی را به جایی دور برد و جلوی یک تلویزیون روشن گذاشت و خود برگشت. آسیب های اخلاقی در حوزه های امنیتی به فاجعه هایی در افتاده که جز با سقوط همه جانبه ی کانونی که به عمله ها و کارگزاران این فاجعه اکسیژن می رساند، مرمت و مداوا نمی شود.

این فقط حرف ما و شما و آقای تاجزاده و خلاصه منتقدان حاکمیت فعلی نیست. شبیه همین سخنان را آیت الله استادی امام جمعه سابق قم نیز که در بسیاری موارد مدافع حاکمیت و رهبری فعلی است، مطرح کرده بود. ایشان گفته بود جمهوری اسلامی در هر زمینه ای موفق بوده باشد، در زمینه اخلاقی پیشرفتی نداشته ایم، یا شاید تعبیر شکست و پسرفت را مطرح کرده بود. یا آیت الله مظاهری در اصفهان یا آیت الله جوادی آملی و یا برخی دیگر از علمای منتقد وضع موجود هم همین مضمون را طرح کرده بودند. از مردم هم بسیار می شنویم که می گویند قبل از انقلاب، دینداران دیندارتر بودند و مسلمانی ها واقعی تر بود و حالا جامعه پر شده از ریا و دروغ و بی اخلاقی و …

-          حالا به نظر شما با اینکه اجماعی قابل توجه، هم در بین علما و هم در بین مردم، درباره کارنامه اخلاقی نظام وجود دارد، چرا کسی کاری نمی کند؟ چرا فریادی از حوزه های ما، از علمای ما، از دردمندان ما بلند نمی شود؟ چرا نه در حاکمیت و نه در روحانیت، عزمی برای واکنش به این وضعیت قهقرایی و یک انقلاب اخلاقی و ایمانی نمی بینیم؟

علمای ما درمجموع یا نمک گیر حاکمیت اند و نبض اسلامشان را با حاجت های حاکمیت تنظیم می کنند، یا چنان از بلایی که شعبان بی مخ های مذهبی به سر آقایان منتظری و صانعی آوردند، به آغوش ترسی فراگیر خزیده اند که نای اعتراض حتی به جزییات امور نیز ندارند. البته این علمای ترسو، اسم این سکوت دهشتناک خود را با “نکند اسلام آسیب ببیند” آذین بسته اند. به همین دلیل است که در این میان، تنها دو نفر از آنان زده اند به سیم آخر. یکی جناب بیات و دیگری جناب دستغیب. این دو بزرگوار به زعم ماست که زده اند به سیم آخر، و حال آنکه نه، آنان بدیهی ترین باورهای دینی خود را که دیگران شهامت ابراز آن را ندارند، به زبان می آورند و مخاطرات این صریح گویی و نترسیدن خود را نیز پذیرفته اند. من یادداشتی دارم با عنوان “خودسوزی آیت الله های ایران”. در این یادداشت، راه برون رفت از حادثه های خونین سرزمینمان را در به سیم آخر زدن هشتاد عالم دینی دیده ام. که این هشتاد نفر اگر به پیشنهاد من تن دردهند، ما را از سرانجامی چون وقایعی که این روزها در سوریه رخ می دهد، پرهیز خواهند داد.

-          بعضی از همراهان و همفکران جوان تر ما می گویند تا کی همینطور بگوییم و پاسخی نگیریم؟ همه می دانیم که وضع موجود با آرمان های پیشین سازگار نیست. اما چه کنیم؟ در همین نامه اخیر آقای تاجزاده صراحتا می نویسند نه از رهبری خواسته ای دارند، نه انتظار تغییر رفتارشان را دارند و نه توقع دیگری. بیشتر به نظر می رسد قصد نوعی اتمام حجت دارند، و یا همان چیزی که خودشان گفته اند، یعنی یادآوری آرمان ها و مسیری که قرار بود طی کنیم و نشد. یا به قول آیت الله موسوی اردبیلی، چه می خواستیم و چه شد! نامه های خود شما هم همینطور بوده، در خیلی مواقع شما آرمان ها را یادآوری کرده بودید، هشدار و انذار داده بودید، دردها را گفته بودید و درمان طلبیده بودید. اما ظاهرا هیچ خبری از آن طرف نیامده؛ هیچ هشداری شنیده نشده و هیچ اعتنایی به این تذکرها و امر به معروف ها و اتمام حجت ها و … هرچه اسمش را بگذاریم، نشده است. چه باید کرد؟ چقدر باید گفت؟ تا کجا باید خار در چشم و استخوان در گلو ماند؟

درخت اعتراض مردم و خواست های بحقشان رشد کرده و ثمر داده است. باید صبر کرد این ثمر برسد. شتاب نباید کرد. با کمی صبوری محصول این درخت تناور خواهد رسید. شاید بگویید: می آیند و این درخت را از بیخ و بن اره می کنند. می گویم: اگر این کار شدنی بود، شوروی سابق اکنون بود و بالای سرما عربده می کشید. به سنت های ابدی و حتمی هستی نمی توان اره کشید. ظلم رفتنی است. حتما.

-          اما بالاخره ما با سنگ که طرف نیستیم! اینهمه دلسوزی و غمخواری و هشدار و انذار، نباید پاسخی یا اثری داشته باشد؟ نامه های خود شما، آیا تا به حال جوابی دریافت کرده؟ آیا تاثیری از آنها در تغییر رفتارها دیده اید؟ و یا لااقل در شرمندگی ماموران و صاحبان رفتارهایی که نه با آرمان ها می خواند و نه با ایمان ها؟

من از جانب مخاطب مستقیم نامه هایم تاکنون جوابی دریافت نکرده ام. به جز یک بار در زندان. که نامه ای محرمانه برای ایشان نوشتم و در امتداد نامه های پیشین از ایشان خواستم به آشتی ملی روی برند. این نامه ظاهرا – آنطور که پاسداری به داخل سلول من آمد و گفت – توسط ایشان مطالعه شده بود. بله، این یک اصل اساسی رویه های جاری حاکمیت است. که نباید به طرف مقابل رو داد و تحویلش گرفت.

-          بگذریم! یک سوال متفاوت؛ چندی قبل خبری منتشر شد درباره سه سرباز زندان اوین که گفته می شد نامه های شما و آقای تاجزاده را به بیرون انتقال داده اند. ماجرا چه بود و از وضعیت آنها خبری دارید؟ به نظر خود شما واقعا این کار جرم است؟ آن هم در حالی که بسیاری از فلسطینی ها در زندان های رژیم صهیونیستی از اینترنت و ارتباطات مختلف بهره مندند، یا نه فقط در بعضی کشورهای دیگر، بلکه در همین ایران معاصر خودمان مواردی بوده که کسانی از داخل زندان، نامزد انتخابات می شده اند و رای هم می آورده اند. یعنی اینقدر امکان ارتباط و حضور اجتماعی بوده؛ آن وقت اینجا کسی زندانی می شود، به خاطر اینکه به یک زندانی کمک کرده نامه بنویسد یا یادداشتش را بیرون بفرستد!

این سه سرباز نوشته های ما را بیرون نمی بردند بلکه برای ما خرید می کردند. مثل کاغذ یا مایحتاج روزانه. حتی برای من وسایل نقاشی می خریدند. مثل رنگ. قلم مو. درباره ی نوشته ها نیازی به سربازان نبود. ما نوشته های خود را روی شیشه سالن ملاقات می گذاشتیم و اعضای خانواده ما آنها را رونویسی می کردند. بعدها که متوجه شدند، ما را ممنوع الملاقات کردند.

اما درباره روح پرسش شما می گویم: اینجا ایران است. با اسلامی که به زور از پی می کشد. فیلم سینمایی “راه” را یولماز گونی از داخل زندان کارگردانی کرد. او می نوشت و بیرون می داد و دستیارش همانها را می گرفت. فیلمی که بنای فرهنگ و کاستی ها و زشتی های اجتماعی و قراردادهای نادرست اجتماعی ترکیه را به چالش کشید و در سطح جهان نیز درخشید.

اینجا ایران است دوست من. به حکمی که برای آقای جعفر پناهی و خانم نسرین ستوده بریده اند توجه کنید. یا مگر مستند سازان ما را بلافاصله با جاسوسی درنیامیختند؟ با انتشار اسمشان در کیهان؟ اما هنوز که هنوز است ما اسمی از روبندگان ذخایر پولی این سرزمین فلک زده نشنیده ایم. مثلا آبروی مومن باید حفظ شود!

-          بگذارید بیشتر به این بحث مقایسه بپردازیم. یک اتفاقی که با توجه به گسترش ارتباطات جهانی و کمرنگ شدن مرزها افتاده، پررنگ شدن نقش عنصر مقایسه در ذهنیت ما و همگان است. زندانی ما، وضعیت خود را با زندانیان دیگر کشورها مقایسه می کند، مردم ما معیشت دیگران را می بینند و قیاس می کنند، روزنامه نگار ما دنبال الگوهای جهانی می رود، در زمینه حقوق بشر معیارهای جهانی مقبول و مدنظر قرار می گیرد و همینطور در همه حوزه ها. به نظر شما جمهوری اسلامی و جامعه ای که در این سه دهه ساخته شده، در مقایسه های منطقه ای و جهانی چه وضع و جایگاهی پیدا می کند؟

-          در صف ضایع کنندگان اسلام و خدا و پیغمبر و بالاکشان حقوق مردم!

-          این رویکرد مقایسه ای مهم است. همین رویکرد را خود شما یک بار در نامه ای، درباره وضع ایران و آمریکا داشتید. در آن نامه، در عین رد و طرد سلطه جویی ها و نگاه های شیفته و آرمانی به آمریکا و … نشان دادید که به رغم همه ادعاها نتیجه کار ما تا چه حد از وضعیت دشمن ما عقب تر است، کما اینکه حتی از آرمان های خودمان هم عقب تر است. حتی این مقایسه را گاهی عوام در نسبت با زمان شاه، و برخی نخبگان در قیاس با فضای باز اول انقلاب مطرح می کنند. این مقایسه ها چه تبعاتی برای نظام موجود دارد و چه تاثیری بر آرمان و ایمان مردم ما می گذارد؟

این مقایسه ها اخیرا پا گرفته، وگرنه ما تا همین چند سال گذشته از این حرفها نمی زدیم. علتش را در این می دانستیم که باید به حاکمان فرصت داد. اکنون این فرصت سرآمده و حجت ها بر صغیر و کبیرشان تمام شده. آنان که باید بروند، باید بروند. این تعارف بردار نیست. تاریخ برای ثبت تغییرهای بنیادین در این ملک پایکوبی می کند.

-          سوال آخر را به بحث مفاسد اخیر اختصاص می دهیم. ما شش سال است که یک دولت مدعی عدالت داریم. رهبری خود مدعی قضیه است و می گوید ده سال است شعار مبارزه با فساد می دهد. پس چرا کار حاکمیت به اینجا رسیده؟ خود شما و خیلی های دیگر در دو سال اخیر و قبل از آن هشدارهایی درباره مفاسد اقتصادی و ریشه های فرهنگی و سیاسی آن داده بودید که ظاهرا شنیده نمی شده. مثلا بحث مخابرات و سپاه که در یکی از نامه هایتان اشاره کردید.

-          جالب است که ما ظاهرا یک حاکمیت یکدست هم داریم و می توان حدس زد که بسیاری از پرونده های مشابه لاپوشانی می شود و یکی دو موردی که تاکنون افشا شده هم به خاطر دعواهای سیاسی و انتخاباتی بوده.

-          حالا با شناختی که شما از ساختار فعلی دارید، اگر بخواهید به مردمی که سوال های زیادی در این باره دارند پاسخ بدهید، آیا این سه هزار میلیارد و یکی دو مورد مشابه مطرح شده را باید نوک کوه یخ دانست؟ و چه شده که فساد در نظام ما تا این حد گسترده شده که الان بالا و پایین همه از این وضعیت می نالند؟

این مدلی که: نظارت دستگاههای نظارتی به هیچ گرفته شود، و قانون به طنزی مستمر بدل شود، و نمایندگان مردم در پوسته ای از ترس فرو شوند و شهامت سربرآوردن نداشته باشند، ناگزیر ما را به اینجا می رساند که رسانده است.

اگر رهبر ما خود شخصا به دستگاههای نظارتی اجازه واکاوی در چندوچون پولی دستگاههای تحت امر مستقیمش را می داد و از آنها می خواست مرتب به مردم گزارش بدهند، دیگران اینگونه در روبیدن اموال عمومی مردم حریص نمی شدند.

دوست من، سر این رشته را رها کن. ردپای دزد را در آن سوی دیوار خانه مجوی. دزد هموست که ما او را به نگاهبانی گمارده ایم. داستان سهام مخابرات و بالا کشیدن آن توسط سپاه همان نوک کوه یخ است. ما ظاهرا انقلابمان را به این پاسداران سپرده بودیم تا برای ما پاسداری اش کنند. ادامه ی این حکایت را به عهده ی “برادران قاچاقچی” می گذارم.

محمد نوری‌زاد مشغول تهیه فیلمی “محرمانه” برای آیت‌الله خامنه‌ای بوده که ماموران امنیتی وسایل فیلم‌برداری او را برده‌اند. نوری‌زاد به دویچه‌وله می‌گوید، ترس سراپای مراجع را گرفته و امروز با نمایندگانی بزدل روبه‌رو هستیم.

 محمد نوری‌زاد، روزنامه‌نگار و کارگردان منتقد حکومت ایران در نامه نهم خود خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای از هجوم ۱۸ مامور اطلاعاتی سپاه به خانه و بردن وسایل و تصاویر ضبط شده خود خبر داده است.

آقای نوری‌زاد که مشغول تهیه فیلمی “محرمانه” برای آیت‌الله خامنه‌ای بوده در گفت‌و‌گو با دویچه‌وله می‌گوید: «هزار بار دیگر هم اگر این اتفاق بیافتد، این فیلم را خواهم ساخت و استفاده مطلوب را از فیلم خواهم کرد.»

در بخش دیگری از نامه آقای نوری‌زاد به “هفت پرسش صریحِ از محمد خاتمی” اشاره شده و این که خاتمی گفته است: «آقای نوری زاد، من به سئوال‌های شما جواب نمی‌دهم”.»

محمد نوری‌‌‌زاد می‌نویسد :«من آن پرسش‌های هفتگانه را به زودی منتشر خواهم کرد تا هم شجاعت آقای خاتمی برای ما و شما بازتعریف شود و همه بدانند ترس از سایه ماموران اطلاعاتی چه به روز بزرگان ما آورده است.»

نوری‌زاد که در “نامه نهم” بارها به واژه “ترس” اشاره کرده است، به دویچه‌وله می‌گوید: «اساس ترس این است که نمی‌تواند دائمی باشد.»

بشنوید: گفت‌و‌گو با محمد نوری‌زاد

دویچه وله: در “نامه‌نهم” خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای از ساخت فیلمی محرمانه برای ایشان خبر داده‌اید که البته ۱۸ مامور اطلاعاتی تمام وسائل و تصاویر شما را با خود برده‌اند. قرار بود چه فیلمی را به رهبر جمهوری اسلامی ایران نشان دهید؟

محمد نوری‌زاد: من به‌عنوان یک زندانی، در داخل زندان، هم ناسزا شنیدم، هم کتک خوردم. فحش‌های ناموسی به من دادند و من را زدند. این موارد فقط در مورد شخص من نیست.

از زندانیان بسیاری شنیده‌ام و به سخن آن‌ها اعتماد کامل و صددرصد دارم که آن‌ها هم مورد ضرب و شتم، تهدید و ارعاب قرار گرفته‌اند.

من کاری به دیگران نداشتم. آمدم و هرآنچه بر خودم گذشته بود، از نخستین روزی که به دادسرا و از آن‌جا به اوین منتقل شدم تا نهایتا روزی که بازآمدم، همه را در قالب یک فیلم‌نامه جای دادم.

زیبایی و شاید خصوصیت خاص این فیلم‌نامه این است که از ابتدا تا انتها، گرچه به شکل داستان روایت می‌شود و وجه دراماتیک آن هم رعایت شده، ولی فقط و فقط خود من جلوی دوربین هستم. در لباس زندان، در سلول انفرادی، در حال بازجویی، در محکمه‌ی فلان قاضی، جلوی دادستان، فقط خودم جلوی دوربین هستم.

هر آن‌چه در این مدت بر من رفته است را به صورت یک فیلم داستانی درآورده‌ام. قرارم این بود که این فیلم را برای رهبرمان بفرستم و محرمانه هم کار کردم.

می‌بینید که شما هم تازه خبردار شدید. در حالی که این ماجرا مربوط به چهار، پنج ماه پیش است. من مخفیانه، آرام، بی‌سروصدا، محرمانه، بدون این که عکسی یا خبری منتشر کنم این فیلم را ساختم.

جالب است، آن‌ها هم می‌دانستند من دارم چنین کاری انجام می‌دهم. ولی در نهایت ظاهرا بزرگترهای‌شان تصمیم گرفتند که هم‌زمان و در دوجا بریزند و وسایل را با خود ببرند.

محل فیلمبرداری هم یک خلوتی بود که برای خودم ایجاد کرده بودم و فقط خودم جلوی دوربین بودم. مکان‌ها را بازسازی کرده بودم، مثلا سلول انفرادی ساخته بودم. چیزی هم نیست که حالا مثلا تمام شده باشد. هزار بار دیگر اگر این اتفاق بیافتد، من این فیلم را خواهم ساخت. کمااینکه اصلا فیلم را دارم. فیلم را آماده‌می‌کنم و از آن استفاده‌ی مطلوب خواهم کرد.

ماجرا به این شکل بود که ده نفر یک‌جا و هشت نفر یک‌جا ریختند. آمدند وسائل و دارایی ما را جارو کردند و بردند. قریب دو ماه از این ماجرا می‌گذرد.

در یکی دو تماسی که با آن‌‌ها داشتم، گفتم، “مأموران وزارت اطلاعات دزدند. دزدی می‌کنند. الان دو سال است که چهار کامپیوتر من را از محل کار و زندگی‌ام برده‌اند. آلبوم‌های خصوصی من را برده‌اند. عکس‌های زن و بچه‌من را برداشتند و بردند و پس نمی‌دهند. این نشانه‌ی دزدی است. اگر شما هم می‌خواهید در ادامه‌ی راه ماموران دزد وزارت اطلاعات وسائل من را بدزدید، بسم‌الله. چیزی نیست، ظاهرا به کامپیوتر نیاز دارید. اگرنه، کامپیوتر یک محتوایی دارد. محتوایش را خالی کنید، پوسته‌ی این کامپیوتر وسیله‌ی کاری من است، آن را به من برگردانید.” متأسفانه تا به‌حال این کار را نکرده‌اند.

آیا تصمیم دارید این فیلم را به پایان برسانید و برای آیت‌الله خامنه‌ای بفرستید؟

محمد نوری‌زاد: این فیلم پایان یافته، یعنی تمام ‌شده است. من درست بلافاصله فردای آن روزی که آن‌ها آمدند و وسائل من را بار کردند و بردند، فیلمبرداری را ادامه دادم و کارم را به پایان رساندم.

اتفاقا در همان لوکیشنی که آن‌ها ریختند و وسائل من را جارو کردند و بردند، فیلمبرداری را ادامه دادم و کارم را به پایان رساندم. می‌خواستم به‌آن‌ها نشان دهم که واهمه‌ای ندارم.

وقتی قرار است کاری محرمانه ساخته شود و محرمانه به کسی عرضه شود، شما ده بارهم آن را جمع کنید، من دفعه ‌یازدهم مجددا کار را انجام می‌دهم. چیزی نیست که نشود انجامش داد. مهم نیتی است که من داشته‌ام و پای آن ایستاده‌ام و هراسی هم از کسی نداریم.

کسی باید هراس داشته باشد که خیانت می‌کند، دزد است، قاچاقچی است و اموال مردم را بالا می‌کشد. کسی باید هراس داشته باشد که از نردبان اعتماد مردم بالا رفته و آن‌جا دارد خیانت می‌کند. ما که مشکلی نداریم. ما داشتیم یک فیلم می‌ساختیم. از چه چیزی؟ از خودمان در داخل زندان! شما ازاین نگرانید؟ ما هزاربار دیگرهم این فیلم را خواهیم ساخت.

محمد نوریزاد: «اصلا اساس ترس این است که نمی‌تواند دائمی باشد»

شما در “نامه‌ نهم” همین طور به هفت سئوال اشاره کرده‌اید که از آقای محمد خاتمی پرسیده‌اید ولی ایشان حاضر به پاسخگویی نشده‌اند. لطفا در این باره بیشتر توضیح دهید. این سئوال‌ها چه بوده و چرا آقای خاتمی پاسخ نداده‌اند؟

محمد نوری‌زاد: این سئوال‌ها را منتشر خواهم کرد. در کنار آن سوال‌ها، من ۲۵ سئوال برای ۲۱ مرجع تقلید، مجتهد و عالم برجسته فرستاده‌ام. فقط دو نفر ازآن‌ها جواب دادند. آن هم یک دانش‌‌آموخته‌ی دینی و یکی از مراجع پاسخ دادند. کسی شهامت پاسخگویی ندارد.

سئوال از آقای خاتمی را هم در امتداد سئوال از مراجع و سایر علما می‌دانم. ما ترسی به جان مردم و مسئولان‌و بزرگان‌مان از باسواد گرفته تا بی‌سواد انداخته‌ایم که بقای ما را تضمین کند. ظاهرا ما پایه‌های حکومت‌مان را بر ترس و نه بر دل‌های مردم استوار کرده‌ایم.

سابقا این طور بود و همه‌ی ما این طور می‌فهمیدیم که پایه‌های بقای این نظام بر دل‌های مردم استوار است و هیچ وقت فرو نخواهد ریخت. الان بر ترس استوار است.

-          در سرتاسر “نامه ‌نهم” کلمه‌ی “ترس” بسیار به‌چشم می‌خورد. این که فضای ترس باعث شده بسیاری از روحانیون و مخالفان به ظاهر سکوت کنند یا جایی نوشته‌اید که از ترس، بریده بریده صحبت ‌می‌کنند. فضای ترسی که شما از آن نام می‌برید، چه ویژگی‌هایی دارد؟

محمد نوری‌زاد: مظهر یا تجلی‌گاه یک روحانی، منبر اوست. شما در تمام ایران فقط یک منبر آزاد سراغ دارید که می‌تواند هرآنچه صلاح می‌داند بگوید، آن هم منبر آقای دستغیب در شیراز است.

یک انسان فاضلی که سن خود را سپری کرده و الان در مقاطع پایانی عمر خود است. خیلی از علمای فعلی ما هم الان در مقاطع پایانی عمرشان هستند. من با بعضی از آن‌‌ها صحبت کردم.

مجتهدی ۸۰ ساله است. به او می‌گویم آقا شما از چه می‌ترسید، خدا به شما ۸۰ سال آبرو داده، بیایید این آبرو را خرج مردم کنید، به کجا می‌روید؟ حتی به یکی از آن‌ها گفتم، “مردم چه قدر دیگر هزینه کنند تا به اندازه‌ی آن خلخال ربوده شده‌از پای آن زن یهودی بیارزد که شما علما یک تکانی بخورید”.

ترس فراگیر شده است. یک منبر و یک تریبون مستقل و آزاد نداریم که یک روحانی، یک دانشجو بیآید، بایستد و فارغ از دغدغه‌، دلهره و واهمه بتواند حرف خود را بزند. این آسیب و فاجعه‌ی بزرگی است که ما پایه‌های حکومت‌مان را بر ترس بنا کرده‌ایم، زمان این شیوه هم سپری شده است. ما نمونه‌های بسیار آشکاری داریم. مثل کره شمالی، شوروی سابق و…

چه راهی برای شکستن این فضای ترس به نظر شما می‌رسد؟ فکر می‌کنید این فضای ترس دائمی خواهد بود؟

محمد نوری‌زاد: اصلا اساس ترس این است که نمی‌تواند دائمی باشد. چون در فضایی که از ترس آکنده است، هیچ رشدی صورت نمی‌پذیرد. هیچ برآمدن، هیچ تناوری و هیچ رویشی صورت نمی‌گیرد که اگر می‌گرفت، مثلا شوروی سابق مظهر بسیاری از مناسبات انسانی و عاطفی و علمی می‌شد.

فقط در بخش نظامی، ترس به‌خوبی جلو می‌رود. زیرا بخش نظامی مبتنی بر ترس و دیسیپلین خاصی است. اما در بخش‌های انسانی متوقف می‌شوند و اصلا رشدی صورت نمی‌گیرد.

چون ترس، مخالف سنت‌های الاهی است، فروخواهد ریخت. بشر به دنیا نیامده که فقط بترسد. یک خوف داریم و یک رجاع. تازه آن خوف هم فقط از خداوند است، آن هم به خاطر پرهیز از بدی‌ها و زشتی‌ها و نازیبایی‌ها که ما سراغ زشتی نرویم.

خوف داشته باشیم از این که گناه کنیم و پلیدی پیش روی ما باشد. همین‌طور یک وسعت وسیعی به اسم امید داریم. این‌ها اگر در یک جامعه نباشد، آن جامعه فروخواهد ریخت. جامعه‌ی ما از نشاط تهی است، از امید تهی است و یک ترس همگانی، مراجع تقلید، استادان دانشگاه و مسئولان ما را فرا گرفته است.

قریب به دویست و هشتاد، دویست و نود نفر نماینده مجلس وجود دارد، همه بزدل، همه ترسو. من نمی‌دانم این‌نمایندگان مجلس چه قدر دیگر قرار است عمر کنند. مگر قسم نخورده‌اند که از آرای مردم و از عهدی که با مردم بسته‌اند صیانت کنند.

همه نمایندگان مجلس ترسو و همه دهان‌شان بسته و دوخته است. به یک موضوع حق که می‌رسند، به اسم این که حالا مصلحت نیست، از کنار آن عبور می‌کنند و اجازه می‌دهند فاجعه در یک جامعه جولان پیدا کند. در جامعه‌ای که فاجعه، ظلم، نابخردی و ترس جولان دهد، طبیعی‌است که این جامعه در آغوش ظلم است و این وضعیت دوام زیادی نخواهد داشت.

ممنون از شما، در پایان اگر صحبتی ناگفته مانده، بفرمایید.

ما به پاسداران انقلاب امید داشتیم. امید داشتیم که آن‌‌ها از انقلاب و دستاوردهای انقلاب صیانت و پاسداری کنند. امید داشتیم یک روز اگر جوانی معتاد است، پاسداران شب خواب‌شان نبرد. اگر جوانی بیکار است، پاسداران انقلاب آرامش را بر خود حرام کنند. اگر زنی از فرط ناگزیری به تن‌فروشی روی می‌آورد، اگر در عرصه‌های داخلی و جهانی، ما فرومی‌ریزیم و اقتدارمان آسیب می‌بینند، پاسداران انقلاب به صحنه بیایند و نقش‌آفرینی کنند.

همچنان که در سال‌های “دفاع مقدس” شکوه آفریدند و انصافا خودم از نزدیک شاهد دلاوری‌ها، معرفت و بزرگ‌مردی‌های آن‌ها بوده‌ام. ولی پاسداران انقلاب الان کاسب شده‌اند. کاسبی که از جیب مردم برمی‌دارد.

پاسداران ما به جای این که در کنار مردم قرار گیرند، درست مثل دزدان سر گردنه جیب مردم را خالی می‌کنند. در مناقصه‌هایی که رقیبی نمی‌تواند شرکت کند، با اسلحه‌شان پای میز مذاکره می‌نشینند و آن مناقصه را درو می‌کنند و برمی‌دارند و می‌برند.

سهام مخابرات را بالا می‌کشند، اسکله‌های قاچاق دارند و بسیاری از مناسبات دیگر. مثلا همین قرارگاه خاتم‌الانبیا، تمام پروژه‌های بزرگ و ملی را برداشته است. طبیعی است که فرصتی برای جوان‌های مردم باقی نمی‌ماند. دیگر فرصتی باقی نمی‌ماند تا پاسداری که سرش گرم غارت اموال مردم است، مثلاً فرض کنید نگرانی بابت اعتیاد جوان مردم داشته باشد. نگرانی بابت بیکاری جوان مردم داشته باشد، نگرانی بابت این که فلان آدم دزد است و هنوز در دولت است، داشته باشد.

دزدی آشکار محمدرضا رحیمی برای همه آشکار شده است، ولی همه پذیرفته‌اند که او همچنان در دولت باشد، در کنار “رهبر” گزارش دهد و خیلی چیزهای دیگر.

نمایندگان مجلس که دیگر الان رو به موت هستند و هیچ برکتی از وجود آن‌ها ساطع نمی‌شود.

متأسفانه آسیب‌ها این چنین است و ما روز به روز به آن سراشیب مرگ حتمی این جامعه نزدیک می‌شویم. انشاالله که خداوند راهی را پیش پای ما بگذارد و بزرگان ما به هوش آیند و از این خوابی که ظاهرا خیلی هم خوشایند است بیدار شوند.

این جامعه‌ی سرگشته و ورشکسته را از این سراشیب سقوط به دربرند و ما روزهایی را ببینیم که این مردم آرامش و آسایش دارند. ما آدم‌های برانداز و ورانداز نیستیم. ما نمی‌خواهیم جامعه زیرورو شود و انقلاب دیگری صورت گیرد. ما می‌خواهیم هر کس که بضاعت درستی دارد، سر جای خود قرار گیرد. ما دوست داریم آدم‌های صالح بر مسند قرار گیرند، نه این‌که دزدان بر ما حکومت کنند.

حسین کرمانی
تحریریه: داود خدابخش

* . آیا صدای مرا می شنوید؟ما بی گناهان را کشته ایم. آری بی گناهان را کشته ایم. و بی گناهان بسیاری را آواره و زندانی و غارت کرده ایم. وشوربختانه تر، به هیچ یک از آن درخشندگی ها که دست نیافته ایم، درغرقابی از تعفنِ دروغ و دزدی و بداخلاقی گرفتار آمده ایم. این همان چیزی است که آینه ی بی ریایِ من دراین باریکه راهِ کهنسالی، نشان شما می دهد.

* از آینه ی شفافِ من نا امید نشوید. این آینه، برای رؤیتِ جمالِ دلنشینِ شما، پایکوبی می کند

* طریقِ ترساندنِ مردم و برجستگان جامعه اگر می توانست چاره سازی کند، شوروی سابق هنوز برقرار بود

* دراین اواخر، بیشترین مخاطب پرخاش های جناب شما نه آمریکا و اسراییل و دزدان و نابکاران، که مردم معترض خودتان بوده است. وحال آنکه شجاعت، نه درلفظ، که بیشتردرعمل سر برمی کشد. گاه پوزش خواهی از مردم بخاطر رواج یک خطا، به شجاعتی افزون تر از رستم گونگی نیازمند است. متاسفانه دراین روزها، ما از شجاعتِ رهبرمان سراغی نمی بینیم

*در سالهای سهمناکِ کهنسالیِ خود، همه را قربانیِ برآمدنِ فردِ نالایقی چون احمدی نژاد کردید. تا مگر این غلام حلقه به گوش، عصای کهنسالیِ  شما باشد. یعنی همان باشد که شما می خواهید. غافل که این غلام حلقه به گوش ، آن سوتر از تمایلاتِ شخصِ شما، حاجت هایی را برای خود رصد می کرده است. امروز جناب شما به آنچنان فرسایشی از آن شجاعتِ دلخواهِ ما دچار شده اید که باید ناگزیر و دل چرکین، جنازه ی این رییس جمهور دغلکار را تا پایان دوره اش به دوش بکشید. چرا؟     جهت دریافت فایل صوتی اینجا کلیک نمایید.

به گزارش سایت “کلمه”، آقای نوریزاد در نهمین نامه‌اش به رهبری، به فیلمی اشاره کرده که به طور محرمانه در حال ساخت آن برای ارائه به مقام رهبری بوده است؛ فیلمی درباره آنچه در زندان و بازجویی‌ها بر او گذشته است.

وی از یورش ماموران سپاه به منزلش و ربودن تجهیزات و فیلم های ضبط شده به این منظور خبر داده و با بیان اینکه “آنان اما مرا به قدر خود خام و ناپخته انگاشتند و ندانستند آنچه از من ربوده اند، تمامی فیلم های گرفته شده نیست و من نسخه ی بسیار کاملی از آن را با خود دارم” وعده داده است که فیلم مورد اشاره را تکمیل خواهد کرد و برای آیت‌الله خامنه‌ای خواهد فرستاد.

آقای نوری‌زاد که در مصاحبه امروزش با کلمه گفته بود «دزد هموست که ما او را به نگاهبانی گمارده ایم» در نهمین نامه‌اش به رهبری هم به صراحت نوشته است: «متاسفانه در این روزها، ما از شجاعتِ رهبرمان سراغی نمی بینیم. و آن سوتر، گاه ملاحظاتی را از وی دریافت می کنیم که شجاعتِ وی را به مخاطره و به حاشیه می رانند. آیا این جابجایی شجاعت و ملاحظه را به کیاست و درایت و درستیِ تشخیصِ وی ربط دهیم؟ یا که نه، این کهنسالی است که عارضه های خاصِ خود را برکشیده و بر زبان و قلمِ رهبرِ شجاعِ ما نشانده است؟ به گونه ای که او اکنون، نمی تواند دستور بازداشت و محاکمه ی دزدان صاحب نام داخل دولت را صادرکند. بلکه از آن سوی، راهِ دستگاهِ نیم بند قضا را نیز بر محاکمه ی آنان می بندد.»

متن نهمین نامه نوری‌زاد به رهبری بدین شرح است:

به نام خدایی که پیر نمی شود

سلام به محضر رهبر جمهوری اسلامی ایران حضرت آیت الله خامنه ای

۱ – نامه ی نهم مرا در این ثانیه های بی بازگشت، آینه ای تصور کنید که قرار است تصویر صادقانه ای از جمال جمیل شما را باز بتاباند. بیایید و بجای نگاه به آینه های متعارف، خود را در آبگینه ی صاف وصیقلینِ این نوشته ی من تماشا کنید. مگرنه این که: “مومن، آینه ی برادرخویش است”؟ اطمینان دارم از این که من دراین مقال، پای از گلیم فرزندی بِدر برده و خود را تا مرتبه ی برادری بالا کشانده ام، آزرده خاطر نمی شوید. چرا که من نیز پای به وادی کهنسالی نهاده ام. و شما نیک می دانید که کهنسالی، ورطه ی خاموشِ خوف و رجاست.

۲ – در کهنسالی، یک پای لرزان آدمی در گور است و پای دیگر او در دنیا. در کهنسالی، افق روبرو در دسترس است، و گذشته، با هر فراز و فرودش در پس و پشت. این کهنسالی است که از یک سوی به آرامش می انجامد و از دیگرسوی به بی قراری. و در این میان،  و ولع و سراسیمگی و چنگ اندازی به باقیِ عمر، فرصتی برای جولان پیدا کنند، فرد کهنسال را به پیچ و تابی در می اندازند که هزار جوان ماجراجوی جویای نام نیز به گردِ پایِ هیاهوی او نمی رسند.

۳ – من همیشه در خیال، کهنسالیِ شما را با آرامشِ اقیانوس گونِ بزرگانی چون گاندی و نلسون ماندلا می آمیختم. شما را می دیدم که بر سریر بلندِ آرامش و تدبیر و فهم و کرامت آرمیده اید و ایرانیان از انوار انسانیِ شما ارتزاق می کنند. هرگز تصور نمی کردم این ایامِ عمرِ شما با توفانی از تندی و تنش و پراکندنِ مردمان همراه باشد. آینه ی من می گوید این روزهای کهنسالی شما، هرگز برازنده ی جایگاهِ رهبریِ شما نبوده و نیست. ای عزیز، شما برای کدام باقیِ عمر، و برای دست بردن به کدام برازندگی، دست به ترسیم توفانی ترین مقطعِ عمرِ خویش برده اید؟ جامعه ی دریده و از هم گسسته ی امروز ما، آیا همان است که آرزویش را می داشته اید؟ جامعه ای که توفان درونش در زنجیر است و ما هر روز به پای این سرزمینِ سر خورده اما توفانی، زنجیر تازه می بندیم!؟

رهبر گرامی،

۴ – آیا دوست دارید در آینه ی خیالین من، به یک جامعه ی آرمانی بنگرید؟ جامعه ای که اگر در او چشم واکنید، خود را در آغوش آرزوهای ایمانیِ خود خواهید یافت؟ من از طریق همین نوشته، و به یک شرط، تنها به یک شرط، شما را در متن آینده ای قرار می دهم که از زیبایی سرشار است. آینده ای که در آن، مردمان ایران سرفرازند و دوست دار اهل بیت و نماز شب خوان و اهل راز و نیاز و پاک و دوست داشتنی و عزیز و خلاق و مبتکر و سرآمد و آبرودار و قوی و قرآن خوان و قرآن فهم و مجاهد و غیور و اسوه و پیشتاز و در اوجِ اقتدار و در اوجِ داد و دانش و مهر! ما مگر برای دستیابی به حداقل هایی از یک چنین افقِ انسانی و ایمانی انقلاب نکرده بودیم؟ پس من به یک شرط، شما و مردم ایران و اهالیِ جهان را نه به تماشا، که به زندگی در متنِ این آرمانشهر شریف و شایسته می برم و بر بلندای آسمانیِ آن می نشانم. همانجایی که شما بر سریر رهبری و شایستگی های بی بدیل آن آرمیده اید و از تماشای مردم موفق و خالص و خدایی ایران و جهان احساس خوشایندی را تناول می فرمایید. شاید بپرسید آن شرط چیست؟ می گویم: من تنها با عملی شدن یک شرطِ کوچک، مردم ایران را از اعماقِ افسردگی و ورشکستگی و سرشکستگی برمی کشم و در آغوش آن آرمانشهر شورانگیز فرود می آورم. چه شرطی؟ شرط من این است: “کشتن یک بی گناه”. بله، به همین سادگی! ما و شما دور از چشم دیگران یک بی گناه را می کشیم، یا اگر نمی کشیم بی دلیل زیر گوش یک رهگذر می زنیم تا به محض جاری شدنِ این ظلم مختصر، آن افق غلیظ شیعی پیش روی ما و شما واگشوده شود. شما آیا این شرطِ کوچکِ مرا می پذیرید؟

۵ – زبانم لال اگر که تصور کنم شما به پذیرش این شرطِ ناپسند اشتیاق دارید. هرگز! چرا که امیرمؤمنان علی علیه السلام دست یابی به تمامیِ این افق را به شرطِ بیرون کشیدن رانِ ملخی از دهانِ موری پس می راند. شوربختانه رهبر گرامی، ما در این سالهای پس از انقلاب، بی گناهان بسیاری را نه برای دستیابی به آن افق مبارک، که برای باقی ماندن خودمان در مصدر و مسندِ قدرت کشته ایم. و بسیاری را بی دلیل به زندان و دخمه های تنگ نظری خویش در انداخته ایم. آیا صدای مرا می شنوید؟ ما بی گناهان را کشته ایم. آری بی گناهان را کشته ایم. و بی گناهان بسیاری را آواره و زندانی و غارت کرده ایم. و شوربختانه تر، به هیچ یک از آن درخشندگی ها که دست نیافته ایم، در غرقابی از تعفنِ دروغ و دزدی و بداخلاقی گرفتار آمده ایم. این همان چیزی است که آینه ی بی ریایِ من در این باریکه راهِ کهنسالی، نشان شما می دهد.

رهبر گرامی،

۶ – ما به امید رسیدن به وعده ها و آرزوهای انقلاب، مردم خود را زده ایم و کشته ایم و غارتشان کرده ایم و به تلخ ترین وجه ممکن، آنان را به آوارگی در سایر کشورها ناچار ساخته ایم و عرصه را بر شهروندان خود تنگ گرفته ایم و در مقابل، عرصه های بهره مندی خود و خویشان خود را فراخ و فراخ تر ساخته ایم. قبول می فرمایید که در سخنان این روزهای خود، هرچه بر امید و پیشرفت و شکوفایی و دست یابی به بند بندِ سندِ سستِ “چشم انداز” اصرار ورزیم، بذر سخن در باد افشانده ایم. چرا که همه ی ما به چشم خود دیده و می بینیم: در جهان فهم، نام جمهوری اسلامی ایران جزو تحقیرشدگان و فرودستان رقم خورده است و کسی ما را به بازی نمی گیرد و به دوستی نمی پسندد. انقلاب ما بسیار زود پیر شد و قامتش خمید. در این پیرِ فرسوده، هیچ نشاطی و امیدِ نشاطی نیست. این است تصویر کهنسالی ما و شما در آیینه ی واقع نمای من.

۷ – من شخصاً از میان همه ی صفاتِ خوب شما، شجاعتِ شما را بیشتر می ستودم. الحق شما رهبر شجاعی بوده و هستید. منتها این شجاعت به مرور روی به پرخاش بُرد. و در پرخاش جلوه کرد و در پرخاش نیز خانه کرد. در این اواخر، بیشترین مخاطب پرخاش های جناب شما نه آمریکا و اسراییل و دزدان و نابکاران، که مردم معترض خودتان بوده است. و حال آنکه شجاعت، نه در لفظ، که بیشتر در عمل سر برمی کشد. گاه پوزش خواهی از مردم به خاطر رواج یک خطا، به شجاعتی افزون تر از رستم گونگی نیازمند است. متاسفانه در این روزها، ما از شجاعتِ رهبرمان سراغی نمی بینیم. و آن سوتر، گاه ملاحظاتی را از وی دریافت می کنیم که شجاعتِ وی را به مخاطره و به حاشیه می رانند. آیا این جابجایی شجاعت و ملاحظه را به کیاست و درایت و درستیِ تشخیصِ وی ربط دهیم؟ یا که نه، این کهنسالی است که عارضه های خاصِ خود را برکشیده و بر زبان و قلمِ رهبرِ شجاعِ ما نشانده است؟ به گونه ای که او اکنون، نمی تواند دستور بازداشت و محاکمه ی دزدان صاحب نام داخل دولت را صادرکند. بلکه از آن سوی، راهِ دستگاهِ نیم بند قضا را نیز بر محاکمه ی آنان می بندد.

۸ – یک روز بازجوی فحاشی که دستِ بزنش همیشه بالا بود در زندان رو به من گفت: تو آدم مذبذبی هستی. که یا اهل افراطی یا تفریط. به وی گفتم: اتفاقا پایداری بر بنیان های یک رویه ی غلط و تایید مکرر و بی دلیلِ آن، نشانه ی اضمحلالِ فکری من و شماست. باز به وی گفتم: آیا سخن رهبرمان خامنه ای را به یاد داری که یک روز در وسعتی ازناچاری می فرمایند: “هیچکس برای من هاشمی (رفسنجانی) نمی شود”، و روزی دیگر آنچنان خاکستری از ارعاب و تحقیر بر او و بر سر خاندان او می افشانند که نمونه اش را مگر در حکایت های عهد قجری بشود سراغ گرفت؟ افراط و تفریط این است. نه آنکه نوری زاد دیروز می گفت: من فدایی رهبر و نظامم، و امروز می گوید: این نظام، آن نیست که من در سرمی پروراندم.

بیایید با هم صریح باشیم. یکی از ظرافت های دورانِ کهنسالی در این است که فرصت کم است و لحظه های ترمیم خطا در حال فرار. و یا این که در سالهای کهنسالی نمی شود مثل جوانان، کار امروز را به فردا افکند. چه بگویم که شما با همان شجاعتِ مثل زدنی، و در سالهای سهمناکِ کهنسالیِ خود، همه را قربانیِ برآمدنِ فردِ نالایقی چون احمدی نژاد کردید. تا مگر این غلام حلقه به گوش، عصای کهنسالیِ شما باشد. یعنی همان باشد که شما می خواهید. غافل که این غلام حلقه به گوش، آن‌سوتر از تمایلاتِ شخصِ شما، حاجت هایی را برای خود رصد می کرده است. امروز جناب شما به آنچنان فرسایشی از آن شجاعتِ دلخواهِ ما دچار شده اید که باید ناگزیر و دل چرکین، جنازه ی این رییس جمهور دغلکار را تا پایان دوره اش به دوش بکشید. چرا؟ چون او با زیرکی به اختفای اسرارِ شما دست برده و اسنادِ غیرقابل انکاری از خطاکاری برادرانِ قاچاقچی و دوستان و حامیان شما را از وزارتِ اطلاعات بیرون کشیده است. دست اگر به ترکیب او بزنید، او – که به هیچ تعادلی متعادل نیست – ای بسا به ترکیب اطرافیان شما دست بزند و با فشار یک دکمه، همه ی اسرارِ مگوی حامیانِ شما را روی میز شعبده اش بریزد.

رهبر گرامی،

۹ – من این روزها سخت دلتنگ آن شجاعت کم نظیرِ شمایم. شجاعتی که به جولان آید و همه ی ملاحظات نفرت انگیز و رعایت های بی دلیل و نامبارک را پس بزند و زلال جویی کند. شجاعتی که بگوید: مرا از چه می ترسانید؟ از افشای دزدی های هوادارانم؟ این شما و این هواداران من. رییس مجلس اگر دزدی کرده، نوری زاد اگر از دیوار مردم بالا رفته، در یک محکمه ی عدل، بگیرید و به چارمیخشان بکشید. فرزندان من آیا کج رفته اند؟ فلان آیت الله که حامی من است اموال مردم را بالا کشیده؟ به دستور من آیا میلیارد میلیارد به افغانستان و حزب الله لبنان و فلسطین پول سرازیر شده؟ پاسدارانِ حامیِ من از نردبانِ خصلت های نادرست بالا رفته اند و در آسمان غارتِ اموالِ مردم خانه کرده اند؟ این من و این اطرافیان من و این محکمه ی عدلِ شما. و باز بفرمایید: از آن سوی اما به دزدی های شخص رییس جمهور و معاون اولش و هزار حامی زیرک او نیز رسیدگی کنید. و به جنازه و لشی که احمدی نژاد از ایران و ایرانی برساخته است نیک بنگرید و مقصران این بختک شوم را شناسایی کنید. آیینه ی ما آیا لیاقتِ زیارتِ این شجاعتِ شریف شما را خواهد داشت؟

۱۰ – شما برای یکدست شدن مجلس و دولت و دستگاه قضایی بسیار زحمت کشیدید. و گاه از جایگاه رهبریِ خود به زیر رفتید و همطراز رییسِ یک صنفِ سیاسی به جانبداری از این، و ایجاد تنگنا برای آن پرداختید. آنچنان دست رییس جمهور مطلوب خود را در چنگ اندازی به زیر و بالای قانون و منافع ملی واگشودید که امروز چه بخواهید و چه نخواهید مسئولِ هرز رَوی های تریلیاردی وی و اطرافیان وی هستید. امروز دیگر هیچ تشکیلاتِ سیاسیِ مغایری در راس یا در حاشیه ی امور نیست تا بشود آوار این دزدی ها و کج روی ها را بر سر او فرو ریخت. قبول می فرمایید که شخص شما در افراختن این سقفِ سُست سهیم بوده اید. این آینه ی برادری ماست که تصویر این روزهای کهنسالی شما را نشان تاریخ می دهد. آیینه ای که می گوید: مصادره ی خیزشِ مردمانِ عرب به نفع خود به اسم بیداریِ اسلامی، و این که آنان از ما الگو گرفته اند و خیال دارند همچوما شوند، و به رسمیت شناختن جنبشِ وال استریت از یک سوی و سرکوب جنبشِ ایرانیان از دگرسوی، آری این گریزها نیز نمی تواند ما را از سرنوشتی که برای بلعیدن ما خیز برداشته، برهاند.

رهبر گرامی،

۱۱ – ما هنرمند صاحب نامی همچون آقای جعفر پناهی را با احکامی خنده دار به قدر یک عمر از کار بی کار و ممنوع الخروج کرده ایم. جعفرپناهی در تلخ ترین وجه، در آثار اجتماعی اش از ما انتقاد می کرد و به زشتی های جاری جامعه می پرداخت. یک نظام پویا، دست یک هنرمند منتقد را می بوسد که حواس همه را به نقاط ضعف جامعه معطوف می کند. نه آنکه او را به خاطر این که به ما گفته “لباس تان لجنی است، پاکش کنید” به چارمیخش بکشیم. ما به اسم این که نباید آبروی متهمین را پیش از اثباتِ جرم بُرد، هنوز که هنوز است هیچ اسمی و نشانه ای از اختلاسگران و دزدان و همکارانِ آن رقمِ بهت انگیزِ سه هزار میلیارد تومانی منتشر نکرده ایم، اما بلافاصله اسم چند مستند ساز را بدون آنکه محکمه ای برای رسیدگی به اتهام آنان ترتیب داده باشیم، با جاسوسی و عاملیت بیگانگان درمی آمیزیم و بلافاصله نیز در روزنامه ی کیهان مان نیز منتشرش می کنیم. خلاصه کنم. کارهای خنده دار ما از آن روی که به اسم اسلام صورت می پذیرد، بساط خنده ی مردمان جهان را فراهم آورده است. و یا اخیرا دوستان سپاهی، در یک یورشِ ناگهانی، فیلم ها و ابزارِ کارِ خودِ مرا که در روستای زادگاهم برای آگاهیِ شخصِ شما – آری برای آگاهیِ شخصِ شما – مشغول ضبط خاطرات داخل زندان بودم برمی دارند و می برند.

۱۲ – به خاطر شریفتان هست در نامه ی محرمانه ای که از داخل زندان برای جناب شما نوشتم، به چه نکاتی متذکر شدم؟ همان نامه ای که ظاهراً حضرتعالی بعد از مطالعه ی آن – بدون آنکه من تقاضای عفوی کرده باشم – دستور فرمودید تا مرا آزاد کنند؟ در آن نامه ی سراسر خیرخواهانه، من برای شما نوشته بودم: پادشاهان و حاکمان در گذشته های دور، یا خود با لباس مبدل به میان مردم می رفتند و ارکان حکومت خود را وارسی می کردند، یا فرزندان و امنای خود را به این منظور به هرکجا گسیل می فرمودند. و نوشته بودم: من نمی گویم جناب شما با لباس مبدل به زندان اوین یا به زندانهای دیگر سربزنید. ویا یکی از فرزندان خود را (مثلا آقا میثم را) به طور ناشناس و در هیاتِ یکی از آحاد مردمِ معترض به زندان اندازید، بلکه این من – محمد نوری زاد – امین شما. من از داخل زندان اوین برای شما خبر می رسانم که هیولاهایی در قامت سربازان گمنام امام زمان با متهمین سیاسی چه می کنند. و باز برای شما نوشتم که همین بازجویان امام زمانی، خودِ مرا زده اند و به ناموسم فحش های رکیک داده اند. و قاضیان مرعوبِ دستگاه قضا در خنده دار ترین احکام سه دقیقه ای و ده دقیقه ای برایم پرونده سازی کرده اند و افزون بر سه سال ونیم قبلی برایم دوسال دیگر زندان بریده اند. به آینه ی صادقانه ی من آیا می نگرید؟

۱۳ – از زندان که بیرون آمدم، از همان بدو آزادی، در این فکر بودم که با چه تمهیدی به آن وعده ی مطروحه وفا کنم و همچون فرزندی امین، شما را در جریان فجایع داخل زندان بگذارم. طی دو ماه، فیلمنامه ای نوشتم با نام “محرمانه برای رهبرم”. و چهارماه در سکوت و تنهایی، خودم، و تنها خودم، جلوی دوربین خودم قرار گرفتم و بدون ذره ای اغراق، فضای تنگ سلول های انفرادی و بازجویی های خشن را برای شما بازسازی کردم و هرآنچه را که برخودم رفته بود ثبت و ضبط کردم. دراین چهار ماه، نه عکس و خبری از این فیلم منتشر کردم و نه مطلب تازه ای نوشتم و نه به حساسیت های داغ و دزدی های بُهت انگیز اطرافیان رییس جمهور داخل شدم. چرا که نیک می دانستم اگر این فیلم به سرانجام برسد و شما آن را ملاحظه فرمایید، مثل فیلم های محرمانه ای که سابقا برای جناب شما می ساختم و می فرستادم، بلافاصله برای برچیدن برجهای بلند بی عدالتی دستور خواهید فرمود. درست مثل داستان کهریزک که به محض آگاهی از قضایای فجیع آن، به برچیدنش دستور فرمودید.

۱۴ – چندی پیش، در ظهر روز پنجشنبه هفتم مهرماه، هجده مامور اطلاعاتی سپاه، بی آنکه نگران اسکله های قاچاقِ همکارانِ سپاهی خود باشند، و بدون این که از پیمانهای میلیاردیِ بدون مناقصه ی قرارگاه خاتم الانبیا روی ترش کنند، و بی آنکه از دزدان صاحب نام شاغل در دولت و اختلاسهای تریلیاردی دولت خدمتگزار سراغی گرفته باشند، همزمان به انزوای هنری من در روستای زادگاهم و در تهران به خانه ام وارد شدند و وسایل کار و امکانات حرفه ای و تصاویر ضبط شده ی مرا بار کردند و بردند. انگار غنیمتی از یک حرامی سر گردنه گرفته باشند. آنان اما مرا به قدر خود خام و ناپخته انگاشتند و ندانستند آنچه از من ربوده اند، تمامی فیلم های گرفته شده نیست و من نسخه ی بسیار کاملی از آن را با خود دارم. و این که اگر یکصد بار دیگر راه مرا سد کنند، باز من دست به کار می شوم و کار بایسته ی خود را سامان می دهم. چه از داخل زندان و چه از بیرونِ آن.

۱۵ – خنده دار آیا نیست آنجا که من برای شما نامه ی سرگشاده می نویسم، به زندانم در می اندازند که چرا آبرو داری نکردی و به انتشار آشکار نوشته هایت دست بردی و محرمانه ننوشتی! اکنون نیز که فیلم محرمانه ای برای شما می ساختم، اموال مرا می برند و برایم پرونده ی جدیدی می گشایند که چرا محرمانه دست به کار شدی؟ گرچه من این روزها در تنگنایم اما ترتیبی داده ام فیلم مورد اشاره برای شخص شما آماده و ارسال گردد. این عهدی است انسانی و ایمانی که مرا برای افشای فاجعه هایی که در پستوهای پنهانِ امنیتی و قضاییِ کشورمان دست به دست می شود، بی قرار می سازد. در قدم بعدی، فیلمنامه ی این اثر خود به خود روی سایت شخصی ام قرار می گیرد تا همگان به نیت من و وظیفه ی شما آگاهی یابند. چرا که صراحتِ آینه ی من باید با کهنسالی شما همنشین شود. با من آیا موافق نیستید؟

۱۶ – من هنوز دلتنگِ شجاعتِ کم نظیر شمایم. که با یک نَفَسِ روح اللهی، همه ی بافته های فرعونی اطرافیان و منتسبین به خود را از صحنه برانید و انصاف و عدل را به این سرزمینِ فلک زده بازآورید. از باب نمونه بارها گفته ام و نوشته ام که انتخاب آقای شیخ صادق لاریجانی برای ریاست قوه ی قضاییه، از آن روی اشتباه بود که نام شما را در تاریخِ خسارت های اسلامیِ این سرزمین ثبت کرد. این که آیندگان بدانند یک زمانی، رهبر جمهوری اسلامی ایران، فردی را بدون آنکه تجربه ی قضایی داشته باشد، صرفا به دلیل حرف شنوی و قرابت فکری اش با وی بر این مسند حساس و حیاتی گمارد و اعتنایی نیز به خسارت های برخاسته از این انتخاب نادرست نکرد.

۱۷ – دو سه ماه پیش، بیست و پنج پرسشِ شرعی و سیاسی – اجتماعیِ خود را برای بیست و یک مرجع و عالم و مجتهد صاحب نام کشورمان ارسال نمودم تا بدانها پاسخ گویند. به جز یکی، هیچ یک به پرسش های من پاسخ نگفت. ترسی که مراجع و علمای ما بدان دچار شده اند از جنس همان ترسی است که بسیاری از بزرگان ما را در خود خمیر کرده است. فضای تلخِ امنیتی ای که متاسفانه تحت مدیریتِ ما و شما به جان جامعه در افتاده، مدیر و استاد و دانشجو و روحانی و مرجع و باسواد و بی سواد نمی شناسد. همه را از هم ترسانده است. حتی نمایندگان مجلس را، که جلیقه ای از خفتِ ترس به تن کرده اند، و مثل آدم های منگ، ذلیلانه داستان حق مردم را و سوگندِ صیانت از حق مردم را دمِ دهانه ی کوزه ی نمایندگی خود نجوا می کنند و ذلیلانه تر، سخن از فتنه و دخالت بیگانگان در فجایعِ جاریِ جامعه می گویند. کدام بیگانه به قدرِ خودِ ما تنِ رنجورِ این نظام فلک زده را به زیرِ چرخ برده، و همزمان جیبش را خالی کرده است؟ از آینه ی شفافِ من نا امید نشوید. این آینه، برای رؤیتِ جمالِ دلنشینِ شما، پایکوبی می کند.

رهبر گرامیِ ما،

۱۸ – در شهری دور، به دیدار جمعی از علمای روحانی رفتم. پیش از آنکه گفتگویی دربگیرد، دیدم به اشاره ی عالمی هفتاد ساله، یک سینی به گردش در آمد و همه ی حاضران، طبق یک عادتِ جاری، تلفن های همراهِ خود را در آن سینی نهادند و سینی را به جایی دور بردند. من آن روز در آن محفلِ متزلزل، طعمی از کهنسالی شما را به کام افشاندم. به آینه ای که پیش روی مبارکتان قرار داده ام نیک آیا می نگرید؟ می بینید پایه های تختِ رهبری شما بر چه اوضاع اسفباری چفت بسته است؟

۱۹ – یک روز در همین نزدیکی ها، هفت پرسشِ صریحِ خود را برای جناب سید محمد خاتمی فرستادم تا بدانها پاسخ بگوید. پاسخ نگفت. شخصا به دیدار ایشان رفتم. وی در همان ابتدای سخن، قاطعانه گفت: ” آقای نوری زاد، من به سؤال های شما جواب نمی دهم”. از او رنجیدم اما در دل به وی حق دادم. چرا که هریک از ما ظرفیتی برای شنودنِ فحش های رکیک مخالفان خود داریم. من آن روز باور کردم که ظرف صبوری آقای خاتمی از فحش های امثالِ آقای حسین شریعتمداری لبریز است و وی تحمل هجمه های تازه تری را ندارد. در عین حال که خودِ آقای خاتمی قبول داشت پرسش های توفانی تری در میان مردم دهان به دهان می شود و بی پاسخ نهادنِ آنها چاره ی پر کردنِ گودالِ عمیقِ نفرتِ مردمان نیست. من آن پرسش های هفتگانه را به زودی منتشر خواهم کرد تا هم شجاعت آقای خاتمی برای ما و شما بازتعریف شود و همه بدانند ترس از سایه ی ماموران اطلاعاتی چه به روز بزرگان ما آورده است.

۲۰ – ما شما را شجاع می خواهیم. بسیار شجاع. چه کنیم، این شجاع خواهیِ ما، همان است که از روحیه ی جنابِ شما فهم کرده ایم. آینه ی من نیز بی تاب نمایشِ شجاعتِ شورانگیز حضرتِ شماست. شما اما نه که برای خود در میان دایره ی سپاهیان، وسعتِ امنی پدید آورده اید، از خواست های بطئیِ ما مردمان فاصله گرفته اید. این روزها پاسدارانِ پاک و انسان و شریف و مردمیِ ما یا رخ در نقابِ آسمانِ خدا کشیده اند، یا به حاشیه رانده شده اند، یا منزوی اند، و یا در حال فرسودن و دق کردن. از آن سوی اما پاسدارانی که کامشان به چرب و شیرین قاچاقِ هزار جور کالا و دلارهای نفتی و غیرنفتی آلوده است، بله، این پاسداران، بر چهارستون زیر و بالای مسند ها و منصب های سرزمین ما قفل بسته اند و همینان باقیِ عمر شما را با شما به معامله نشسته اند. اینان امروز به ظاهر مطیع اوامر شمایند و از شما حرف شنوی دارند، اما زبانم لال، همین که یک روز سر بر زمین سرد بگذارید، فردای آن روز، همین پاسدارانِ سیری ناپذیر، پوست از تن ایران و ایرانی می درند. از باب امتحان هم که شده، در خفا از این پاسداران نفتی و قاچاقچی بخواهید که دست از عادتِ مستمرِ بالا کشیدن اموال مردم بردارند. فکر می کنید آیا به سخن شما اعتنایی بکنند؟ هرگز! آری هرگز! مباد ای نور چشم به این دل ببندید که اگر سردار و شهردار دیگری جای احمدی نژاد را بگیرد، نگرانی های امروزین شما به شادمانی و آرامش بدل خواهد شد!؟ اینان از آن روی که آسمانخراشِ قدرت خود را بر خون بی گناهان و آسیب های دلخراشی که بر مردم وارد آمده نهاده اند، با هر جرعه آبی که سربکشند، خون خواهند نوشید. و هرگز نیز با به رخ کشیدن احداث چند پل و چند پارک و چند بنای عام المنفعه، نمی توانند بر داغ و سوز مردم ما سرپوش بگذارند و به خیال خام خود سر به هزارتوی معاملات نظامی گری خود فرو برند.

۲۱ – دیداری داشتم با یکی از بزرگانِ صاحب نام نظام. در آن دیدار وقتی ترس را دیدم که همچون تن پوشی بر تن این بزرگوار قالب بسته است و الفاظِ بریده بریده، نایِ جاری شدن از زبان وی را ندارند، به وی گفتم: چرا ما نباید ذره ای از شجاعتِ اجداد شما را در شما ببینیم؟ ای رهبر گرامی، طریقِ ترساندنِ مردم و برجستگان جامعه اگر می توانست چاره سازی کند، شوروی سابق هنوز برقرار بود. آنجا که ابرقدرتی چون شوروی، وقتی در کانونی از ترسندگیِ مردمِ خود خانه می کند و بعد از هفتاد سال مثل شمعی فرو می ِکشد و درخود فرو می میرد، چرا ما بسیار سریع تر از او فرو نپاشیم و فرو نمیریم؟

رهبر گرامی ما،

دوست دارم با همان شجاعت کم نظیری که این روزها کمتر از درد و داغ ما سراغ می گیرد، فرمان صادر کنید بانیان و علت های انشقاق مردمان از میان برچیده شوند. انتخابات مجلس در پیش است. ما که نمی خواهیم بعد از سی و سه سالی که شعار استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی سرداده ایم، هم استقلال را و هم آزادی را و هم جمهوری اسلامی را در خاک ببینیم؟ هیچ آیا از خود پرسیده اید با ریسمانی که چین و روسیه به گردن ما بسته اند، کدام استقلال؟ و با سانسور و زندان و ترسی که به جان جامعه درانداخته ایم، کدام آزادی؟ و با نکبتی که از معارف دینی افراشته ایم، کدام اسلام؟ ما و شما را چاره ای نیست مگر این که مردم خود را به بازی بگیریم و بدانها بها بدهیم. و این که در گام نخست، پاسدارانِ فربه از مالِ حرام را به جایگاه واقعی خود که پادگانها و مواقف نگاهبانی است، باز فرستیم. زندانیان سیاسی را و رقبای سیاسیِ خود را آزاد کنیم و از انتقاد نهراسیم و آن سوتر از خود و خویشانِ خود، برای دیگران نیز حق حیات قائل شویم. آینه ی زلال ما، سخت مشتاق رویت جمال مبارک شماست. آنجا که در آن جمال نورانی، خیرها و خوبی ها بی تابانه برای انتشار پای می کوبند. والسلام

همراه و دوستدار شما: محمد نوری زاد
بیست و پنجم مهرماه سال نود

مشروح این دیدار قبلا در جرس منتشر شده است. آقای خامنه ای در پاسخ این مرجع تقلید که با ویلچر به دیدار وی رفته بود سخنانی به این مضمون می گوید:

«شما در زمان امام راحل عظیم الشان رئیس شورای عالی قضائی بودید و من رئیس جمهور. در آن زمان که متولی قوه قضائیه شما بودید به دستور رهبر فقید انقلاب مخالفان نظام اعدام می شدند. اکنون من دستور نداده ام مخالفان نظام را اعدام کنند، آنها را فقط زندانی کرده اند، حالا شما به این هم اعتراض می کنید؟»

در تیر ۱۳۷۸ که دانشجویان معترض در کوی دانشگاه تهران بر خلاف قانون سرکوب شدند و ماموران لباس شخصی و یونیفورم پوش نظام اعتراض مسالمت آمیز دانشجویان را به خاک و خون کشانیدند، سید محمد خاتمی رئیس جمهور وقت به رهبری اعتراض می کند. آقای خامنه ای در پاسخ وی می گوید «امام راحل عظیم الشان دستور داد مخالفان نظام را اعدام کنند، حالا که من تنها دستور داده ام آنها را سرکوب و زندانی کنند شما اعتراض می کنید؟» (نقل به مضمون)

به گزارش منابع خبری جرس تلقی محافل سیاسی تهران و قم از پخش اینگونه مطالب از سوی منتسبان رهبری این است که از یک سو وی می خواهد سعه صدر خود را در مقایسه با بنیانگذار جمهوری اسلامی نشان دهد و به منتقدانش بفهماند که اگرچه می توانسته ایشان را اعدام کند اما بزرگواری کرده فقط سرکوب و زندانی کرده است، بعلاوه جریان وفادار به رهبر پیشین که از جنبش سبز حمایت می کنند را تحت فشار قرار دهد.

اما عکس العمل شنوندگان این نقلها در محافل قم و تهران شنیدنی است. از یک سو اینگونه نقلها از سوی منسوبان دفتر رهبری به منزله سند آلت دست بودن قوه قضائیه و صدور احکام شداد و غلاظ دو سال اخیر از سوی رهبری و نه از سوی قضات دادگاهها تلقی می شود.

از سوی دیگر اینکه مخالفان نظام باید اعدام یا سرکوب و زندانی شوند چگونه با سیره امام علی (ع) سازگار است که هرگز مخالفان سیاسی را که دست به اسلحه نبرده بودند نه اعدام کرد نه زندانی کرد و نه سرکوب نمود. زندانی سیاسی را در زمان تحمل محکومیت به جوخه اعدام سپردن و منتقد سیاسی مسالمت جو را به زندانهای طویل المدت محکوم کردن هر دو به لحاظ حقوقی، قانونی و شرعی نادرست است، چه از سوی رهبر پیشین چه از سوی رهبر فعلی.

جالب تر از همه اینکه رهبری نزدیک یکصد معترض بیگناه را که در خیابانهای تهران شهید کرده، حداقل پنج زندانی را که در کهریزک زیر شکنجه به شهادت رسانیده استِ زهرا کاظمی و زهرا بنی یعقوب و هدی صابر و … که در زندانهای وی به شهادت رسیده اند را به حساب نمی آورد. ایشان دستور فشار و شکنجه زندانیان را نیز از قلم انداخته است.

وی همچنین حصر خانگی پنج ساله استاد خود مرحوم آیت الله العظمی منتظری که از هیچ دادگاهی صادر نشده بود را از کارنامه اعمال خود حذف کرده است. به این سیاهه، زندانی کردن نخست وزیر سابق میرحسین موسوی و رئیس اسبق مجلس مهدی کروبی در خانه نیز باید افزود. به هر حال همین که رهبر جمهوری اسلامی به صدور احکام زندان و سرکوب اعتراف کرده است یک گام به پیش است.

صفحه فیس بوک روزنامه کلمه

دریافت نسخه PDF – پی دی اف دریافت نسخه JPEG – عکس

چنانچه در دریافت فایل مشکل دارید ابتدا بر روی لینک دانلود کلیک راست نمایید و از منوی باز شده گزینه “Save Link as” در مرورگر های فایرفاکس و کروم و “Save as target” در اینترنت اکسپلورر را انتخاب کنید.

دکتر عليرضا نوری زاده٬ ودكتر محسن سازگارا در رابطه با بزرگترين اختلاس مالي تاريخ ايران٬ افزايش حملات عليه احمدي نژاد پس از بازگشت به ايران٬ علي ديزائي وبازگشتن به نيروي پليس لندن٬ وكشته شدن انور العولقي از رهبران يمني القاعده٬ و … به پرسشهاي جمشيد چالنگي پاسخ ميدهند. ۳۰/۰۹/۲۰۱۱

تصوير: Download file   صدا: Download file    لینک: Download file

* عجیب است مثل اینکه حفظ اسلام در یک شخص تجلّی کرده که اگر او حفظ نشود اسلام از بین رفته و اگر او باشد اسلام هم هست

* از چه نظامی دفاع می‌کنید؟ آیا این نظام با اینهمه تخلف، باز هم اسلامی است؟

* ملاحظه بفرمائید که سپاه و بسیج چگونه به سرنوشت مردم مسلط شده که هیچ کس حق سخن گفتن ندارد… آیا انتخاب شما از ناحیه اجتهاد بود یا تقلید؟

* عده‌ای از خبرگان هم که بنا دارند سکوت رعایت شود، به قوه قضائیه هم که شکایت شود که آن هم اختیاری ندارد، اختیارات در قوه قهریه سپاه جمع شده. بنابراین تکلیفی در حضور به مجلس خبرگان نمی‌بینم،

چکیده :حضرت آیت‌الله مهدوی‌کنی! جنابعالی از چه نظامی دفاع می‌کنید، و مردم مدافع کدام نظام باید باشند، می‌فرمائید از نظام اسلامی، حال ببینید با این تخلّفات از قرآن و سنّت باز هم نظام اسلامی است؟ آیا آبروی مؤمن بخصوص مراجع، محترم نیست، و صحیح است که بعضی از آنها مورد هتک واقع شوند؟ آیا نه این است که در محاکمات و پیش از اجراء حکم باید هر دو طرف دعوی حضور داشته باشند و اتّهام معلوم باشد؟ که از جمله آبروی آقایان هاشمی و کروبی و خاتمی و موسوی برده می‌شود با اتّهام‌های واهی و بدون محاکمه، این است اجرای احکام اسلام؟ و این است رضایت امام زمان (علیه‌السلام)؟…

آیت‌الله‌العظمی سید علی‌محمد دستغیب در نامه‌هایی به آیت‌الله مهدوی کنی، رئیس مجلس خبرگان، به شدت از قانون‌شکنی‌های حاکمیت در دو سال اخیر انتقاد کرد و خواستار تشکیل یک کمیته‌ی حقیقت‌یاب مورد رضایت طرفین برای بررسی تخلفات صورت گرفته از شرع و قانون و نیز بررسی علت دخالت سپاه و نیروهای امنیتی در نهادهای مختلف اجتماعی و زندگی مردم شد.

به گزارش کلمه، آیت‌الله دستغیب که نماینده مردم استان فارس در مجلس خبرگان رهبری است، در دو نامه که قبل و بعد از اجلاس اخیر مجلس خبرگان برای رئیس این مجلس ارسال کرده و در حال حاضر برای انتشار در اختیار کلمه قرار گرفته، موارد متعددی از تخلفات مسئولان نظام از قرآن و سنت و قانون اساسی به ویژه در دو سال اخیر را برشمرده و تاکید کرده است: اگر این مسیر ادامه پیدا کند و تغییری در وضع مملکت صورت نگیرد و زندانیان آزاد نگردند و مطبوعات آزاد نگردند و قانون اساسی اجراء نگردد، آنگاه تنها خبری که از این خبرگان برداشت می‌شود این است که اعضاء آن اختیار و اجتهادی ندارند، و این همه خلاف شرعها را مجبورند تأیید کنند.

ایشان در نامه اول خود که در ۲۷ ماه مبارک ۱۴۳۲ (۵ شهریور ۱۳۹۰) نگاشته شده، با اشاره به اینکه امنیتی برای خود جهت حضور در جلسه مجلس خبرگان نمی‌بیند و لذا مطالب خود را به وسیله بیانیه به اطلاع مردم می‌رساند، به سوء استفاده انتخاباتی از بیت‌المال و حمله به مسجد قبا توسط «نمایندگان اصل یکصدوده» قانون اساسی اشاره کرده و پرسیده است: آیا شما آنچه را در این مملکت به خصوص طول این دو سال بر ملت گذشته موافق با قرآن و سنت رسول‌الله (ص) می‌دانید؟ تاریخ گواهی می‌دهد که در حیات خبرگان خلاف شرع‌های بسیاری صورت گرفته، اما خبرگان عکس‌العملی نسبت به آن نشان نداده بلکه تأیید هم کرده‌اند، و اگر کسی بخواهد مطلب حق و منطقی و عقلی بیان کند شامل تمام اتهامات می‌شود.

در نامه دوم نیز که به تاریخ ۱۶ شهریور (همزمان با آخرین روز اجلاس دهم خبرگان دوره‌ی چهارم) ارسال شده و آیت‌الله دستغیب ابراز امیدواری کرده که این نامه به دست آیت‌الله مهدوی کنی برسد و او هم به وظیفه‌ی شرعی و قانونی خود عمل کند، با اشاره به سوابق آقایان هاشمی و کروبی و خاتمی و موسوی، و اتهاماتی که به آنها وارد می‌شود، آمده است: عجیب است مثل اینکه حفظ اسلام در یک شخص تجلّی کرده که اگر او حفظ نشود اسلام از بین رفته و اگر او باشد اسلام هم هست، هر چند چیزی از احکام اسلام نماند و حتّی عقاید مردم سست شود، و همه بی‌تفاوت شوند و بازگشت به قبل کنند!

آیت‌الله دستغیب در این نامه همچنین در واکنش به اظهارات آیت‌الله مهدوی کنی که خواستار آن شده بود که مردم مدافع نظام باشند، پرسیده است: جنابعالی از چه نظامی دفاع می‌کنید، و مردم مدافع کدام نظام باید باشند، می‌فرمائید از نظام اسلامی، حال ببینید با این تخلّفات از قرآن و سنّت باز هم نظام اسلامی است؟ آیا آبروی مؤمن بخصوص مراجع، محترم نیست، و صحیح است که بعضی از آنها مورد هتک واقع شوند؟ آیا نه این است که در محاکمات و پیش از اجراء حکم باید هر دو طرف دعوی حضور داشته باشند و اتّهام معلوم باشد؟ از جمله آبروی آقایان هاشمی و کروبی و خاتمی و موسوی برده می‌شود با اتّهام‌های واهی و بدون محاکمه، این است اجرای احکام اسلام؟ و این است رضایت امام زمان (علیه‌السلام)؟

این مرجع تقلید مقیم شیراز در این نامه همچنین به حمایت از خاتمی، کروبی و موسوی پرداخته و درباره‌ی آنها نوشته است: آقای خاتمی با آن همه محبوبیّت در زمان ریاست جمهوری و کشف آن همه خلاف قانون و خلاف شرع و قدرت انتقام‌جوئی، اما جز محبّت و حفظ نظام و رهبری راهی نرفت. چهره مهر و محبّت اسلامی را در نظر مردم دنیا نشان داد. عزّت و سربلندی مردم مسلمان ایران را در تمام کشورها افزایش داد. مراجع عظام و روحانیّون والامقام را در دنیا رفعت بخشید. البته همه از برکات تربیّت امام عزیز بوده. آقای کروبی به برکت امام راحل (رحمت‌الله) نگذاشت مجلس از استقلال و رأس امور بودن خارج شود و با شهامت تخلّفات از قانون و شرع را تذکّر داد. آقای میرحسین موسوی که به عنوان نخست‌وزیر زمان امام (رحمت‌الله) مشهور شد جز امانت‌داری در انجام قانون و بیت‌المال مسلمین کاری نکرد، که بی‌جهت محبوب امام (رحمت‌الله) واقع نگردید.

ایشان یادآور شده است: جنابعالی به خاطر دارید که مردم ایران در ابتداء انقلاب سال پنجاه و هفت به تبعیّت از مراجع و علماء به حق، فریاد می‌زدند «استقلال آزادی جمهوری اسلامی» که هر سه برگرفته از قرآن و سنّت و تکیه کلام مرحوم امام خمینی بود. متأسفانه وضعی پیش آمده که از آنچه می‌خواستند و فریاد می‌زدند و مدّتی میوه شیرین آن را یافتند، جز شبحی نمی‌بینند، و خود را جدا از آن می‌یابند.

نماینده استان فارس در مجلس خبرگان، در پایان نامه‌ی اخیر خود نیز پیشنهاد داده است که «برای رضایت صاحب شرع و حفظ سه پایه‌ی استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی» هیئتی از افراد مطمئن و مورد نظر هر دو گروه تشکیل شود تا تخلفات صورت گرفته از قانون و خلاف شرع را بررسی کند و رضایت مراجع و علما و فضلا جلب و از آنها اعاده حیثیت شود. ایشان همچنین تاکید کرده است که این هیئت باید بررسی کند «به چه وجه شرعی و قانونی و عرفی، سپاه و نیروهای امنیّتی در تمام شؤون زندگی مادّی و معنوی مردم وارد شده، و چرا و به چه جهت بیوت مراجع و دفاتر ایشان و وسائل تبلیغاتی آنان به شدّت تحت نظارت آنها است مساجد، حسینیّه‌ها و مراکز اجتماعات دینی اضافه بر ادارات و دانشگاهها در اختیار تام ایشان است. حوزه‌ها و مراکز علمی و فقهی که لازم است مستقل باشد و فقیه مستقل تحویل جامعه دهد در محدودیّت و کنترل شدید سپاه و نیروهای امنیّتی ظاهر و پنهان است. و هر کس پا را از خواسته‌های آنها فراتر گذاشت به احکام غلاظ و شداد که در قرآن و سنّت نیست محکوم می‌شود؟»

به گزارش کلمه، متن کامل دو نامه‌ی آیت‌الله دستغیب به رئیس مجلس خبرگان در ادامه می‌آید:

بسم‌الله الرحمن الرحیم

وَالعَصرِ اِنّ الاِنسانَ لَفی خُسرٍ اِلّا الّذینَ ءامَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ وَ تَواصَوا بِالحقِّ وَ تَواصَوا بالصَّبرِ

حضور محترم حضرت آیت‌الله مهدوی‌کنی رئیس مجلس خبرگان رهبری
سلام علیکم

عبادت شما در این ماه مبارک رمضان «۱۳۹۰» هجری شمسی مطابق «۱۴۳۲» هجری قمری قبول باشد. به خداوند جلیل و غفار امیدواریم که ما را از خواب غفلت و از خسران که دامن‌گیر همه می‌باشد «وَالعَصرِ اِنَّ الاِنسانَ لَفی خُسرٍ» خارج نموده و از بندگان صالح قرار دهد «اِلّا الّذینَ ءامَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ». اما برای خارج شدن از خسران احتیاج به همت و حرکت است در غیر این صورت «لَفی خُسر» خواهد بود.

شما را به عنوان نماینده و رئیس مجلس خبرگان «مجتهدین» انتخاب کرده‌اند، وظیفه دارید که نسبت به مسائل جاری در مملکت و تطابق آنها با احکام اسلام رسیدگی کنید، به خصوص از شخص حضرتعالی که در شبهای ماه مبارک رمضان مردم را به خداوند و پیغمبر (ص) و ائمه اطهار (ع) دعوت کرده و می‌کنید، تا گفتار و کردار مطابق باشد، شما در مقام ریاست مجلس خبرگان هستید باید اجتهادتان ظاهر شود و الا مسأله تقلید پیش می‌آید که با سابقه حوزویت جنابعالی و تدریس و تدرس فقه و اصول سازگار نیست.

مطالبی را به عنوان نمونه نسبت به خلاف شرع‌ها و خلاف ادب های صورت گرفته در مملکت از زبان یکی از اعضاء مجلس خبرگان جهت جبران و خروج از وضع موجود می‌شنوید: جناب آقای مهدوی‌کنی آیا شما آنچه را در این مملکت به خصوص طول این دو سال بر ملت گذشته موافق با قرآن و سنت رسول‌الله (ص) می‌دانید؟ تاریخ گواهی می‌دهد که در حیات خبرگان خلاف شرع‌های بسیاری صورت گرفته، اما خبرگان عکس‌العملی نسبت به آن نشان نداده بلکه تأیید هم کرده‌اند، و اگر کسی بخواهد مطلب حق و منطقی و عقلی بیان کند شامل تمام اتهامات می‌شود که خود حضرتعالی به خوبی آگاه هستید.

جناب آقای مهدوی‌کنی، آیا شما نسبت به ریاست جمهوری نهم ملاحظه کردید، و تشکیل این جمعیت مورد نظر عده‌ای از خبرگان و مجلس شورای اسلامی و در رأس شورای نگهبان، شاهد بودید. حتماً شما هم این مسأله را به خوبی مطلع هستید که قرار بر این بود تا آنها که متصل به امام امت (رحمت‌الله) بوده و هستند از سر راه برداشته شوند! اینها مسأله مقدس مآبی نیست، آنچه اتفاق افتاده را نمی‌توان منکر شد.

خدا را در نظر بیاورید اینها تماماً فردای قیامت جلوی چشم ما است و باید جوابگو باشیم. شما از افراد صاحب نفوذ و اثر هستید و نمی‌توانید بگوئید از من کاری ساخته نیست.

انصاف دهیم در هنگام نامزدی آقای هاشمی‌رفسنجانی یعنی ریاست جمهوری نهم چه بر سر آقای هاشمی آوردند. یعنی در حقیقت بر سر امام امت(رحمت‌الله) تخریب آقای هاشمی از ناحیه چه کسی بود، آیا غیر از سپاه و اطلاعات و نیروهای امنیتی انجام گرفت. تخریب ایشان یعنی تخریب روحانیت. این را با چه منطقی می‌توان تطبیق داده و توجیه کرد! آیا برای بیرون کردن رقیب باید از بیت‌المال توسط نمایندگان اصل یکصدوده سرمایه‌گذاری شود تا آقای هاشمی رئیس‌جمهور نشود؟ اگر می‌گوئید اینطور نیست، پس بگذارید پرده‌ها کنار رود پیش از اینکه «یوم تبلی السرائر» گردد، خود جناب آقای هاشمی نسبت به تخلفات صورت گرفته در ریاست جمهوری نهم بیان کنند. شما نمی‌توانید بگوئید مطالب گذشته است، آبروی مؤمن در تمام زمانها باید ملاحظه شود. و از همه مهم تر تأیید مجلس خبرگان نسبت به ریاست جمهوری آن شخص، که انسان چه بگوید آن هنگام که اجتهاد جای خود را با تقلید عوض کرده.

آیا اگر این مطالب در زمان خودش رسیدگی می‌شد این اتفاقات دو سال گذشته پیش می‌آمد؟ آیا شما نسبت به مناظره تلویزیونی هشتاد و هشت آقایان موسوی و کروبی که هر دو مؤمن و مورد نظر امام امت (رحمت‌الله) بودند، و اتهاماتی که به جناب آقای هاشمی‌رفسنجانی و ناطق نوری زده شد بدون حق دفاع، هیچ مسئولیتی ندارید؟ آیا آبروی اسلام از بین برود، آبروی مؤمن از بین برود و مجلس خبرگان مهر تأیید بر آن بزند. این نیست جز اینکه اجتهاد از وضع خود خارج شده و معنای تقلید ظاهر گردیده.

آیا مسأله ریاست جمهوری دهم سال هشتاد و هشت همان برنامه مهندسی شده سال هشتاد و چهار نمی‌باشد، که بنا است افرادی که تابع نظر امام امت (رحمت‌الله) هستند از صحنه خارج شوند. اقوی دلیل وقوع شیء است.

شاید گفته شود اینها موافق نظر اصل یکصدوده نمی‌باشد. گفته می‌شود اصل یکصد و ده نباید تابع قانون اساسی باشد، هنگامی که قانون چنین اشخاصی را تأیید کرده، آیا صحیح است از پول بیت‌المال جهت تخریب آنها خرج کرد، و اینگونه رقیب را از صحنه خارج نمود، و تمام آراء و بندهای قانون را زیر پا گذاشت؟

آیا صحیح است که مجلس خبرگان تمام مخالفت‌های با قانون اساسی را بی‌ربط بداند و بدون نظر به شأن مجلس خبرگان که حافظ قانون اساسی است، مهر تأیید بر اوضاع زده و در مقام مداحی به تخریب افراد دامن بزند؟ آیا این اشخاص نمایندگان ملت هستند یا تابعین شورای نگهبان، چون اینها به خوبی مطلع از خلاف شرع ها و خلاف قانون‌های صورت گرفته در مملکت هستند.

آیا وقایع اتفاق افتاده هشتاد و هشت به بعد مورد تأیید شما است؟ آیا افرادی که به ظاهر مهر «فتنه» بر آنها زده می‌شود از شیعیان علی بن ابیطالب(ع) نیستند؟ آنها به امام امت و قانون اساسی پای بند نیستند؟ آیا مسأله انتخابات هشتاد و هشت ریاست جمهوری منطقی و قانونی بود؟ آیا خواست مردم تأمین شد؟ آیا نباید آراء مردمی که به دستور امام امت به صحنه آمدند و رأی دادند حفظ شود، و قابل شمارش باشد؟

چرا مردم را قانع نکردند و تاکنون از ناحیه سپاه و دیگر ارگانهای نظامی مردم سرکوب گردیده‌اند و هیچ‌کس جوابگو نمی‌باشد؟

جناب آقای مهدوی‌کنی با همه این اوضاع وضع موجود را تأیید می‌کنید؟ آیا نه این است که قوام مجلس خبرگان، مراجع و علماء هستند، آیا آنها وضع موجود را تأیید می‌کنند؟ آیا اینها خارجی هستند، اینها وابسته به خارج می‌باشند؟ جناب آیت‌الله وحید خراسانی وابسته به بیگانه است؟ سایر مراجع منتقد وابسته به خارج هستند؟

اینجانب که فقط حرف حق آن هم در بیانیه‌ها و مجالس وعظ و بر طبق گزارشهای متواتر و بعضاً (کالعیان) بیان می‌کنم، باید مورد گفتارها و حرکات خلاف شرع و خلاف قانون و عقل و منطق قرار گیرم، آیا جواب حرف حق حمله به بیت که زن و فرزند در آن هستند و حمله به حوزه علمیه و مسجد قبا و حمله به شاگردان و طلاب اینجانب می‌باشد؟ آن هم از ناحیه فرماندهان سپاه و نماینده اصل یکصد و ده؟ و از همه اینها عجیب‌تر، هنگامی که به مقامات رجوع می‌شود به قوه قضائیه رجوع می‌شود که به مسجد و بیت حمله شده، در عوض رسیدگی، طلاب و مؤمنین نمازگزار را متهم کرده و می‌گویند چرا دفاع کردید، چرا مقاومت کردید! هیچ ارگانی حق رسیدگی ندارد، این از ناحیه سپاه و بسیج و . . . می‌باشد!

شما ملاحظه بفرمائید که سپاه و بسیج چگونه به سرنوشت مردم مسلط شده که هیچ کس حق سخن گفتن ندارد. طلاب حقیر که در اکثر مساجد و ادارات به اقامه نماز و ارشاد مشغول بوده‌اند، بیرون رانده‌اند، به اتهام اینکه اینها ضد ولایت فقیه هستند.

آیا این همه خلاف شرع ها که در زندان و امور مردم و تخلفات دیگر که بنا نیست همه آنها بیان شود صورت می‌گیرد، از ناحیه شورای نگهبان نیست؟ اگر شورای نگهبان به وظیفه اصلی خود که حفظ رأی مردم و رسیدگی به شکایات آنها، و حذف نظارت استصوابی، و دخالت نکردن در انتخابات بود عمل می‌کرد، این مطالب صورت نمی‌گرفت.

اگر شورای نگهبان گذاشته بود که مجلسین از افرادی باشند که مردم قبول دارند، می‌توانست در مقابل خلاف شرع ها و خلاف قانون ها بایستد.

اگر شورای نگهبان حافظ رأی مردم بود، آنها رئیس جمهوری انتخاب می‌کردند که متقی و صاحب رأی و دارای جایگاه علمی و مطلع از قرآن و سنت، و مطلع از مسائل سیاسی و مطلع از مسائل جبهه و جنگ بوده باشد، و این همه گرفتاری برای ملت به بار نمی‌آوردند. مثل اینکه فردی را می‌طلبند که تابع نظر آنها باشد که این هم مساعد نگردید!

پس تخلف از ناحیه شورای نگهبان می‌باشد که خبرگان موظف به تذکر می‌باشند، و الا همان تقلید است که بر اجتهاد مقدم شده. همان تسلط نیروهای نظامی و امنیتی بر حوزه‌های علمیه است که بنا دارند اجتهاد برچیده شود.

جناب آقای مهدوی‌کنی، آیا جرم افراد زندانی سیاسی چیست؟ چرا محکمه عادلانه بر حسب شرع و قانون صورت نمی‌گیرد؟ چرا اینها از حقوق اولیه خودشان بی‌بهره‌اند؟ آیا مخالفت با عقیده شخص مخالفت با قرآن و سنت است؟

اگر این مسیر ادامه پیدا کند و تغییری در وضع مملکت صورت نگیرد و زندانیان آزاد نگردند و مطبوعات آزاد نگردند و قانون اساسی اجراء نگردد، آنگاه تنها خبری که از این خبرگان برداشت می‌شود این است که اعضاء آن اختیار و اجتهادی ندارند، و این همه خلاف شرعها را مجبورند تأیید کنند.

جناب آقای مهدوی‌کنی، این معنی بر کسی پوشیده نیست که جنابعالی بارها نسبت به جناب آقای هاشمی‌رفسنجانی اعتراف داشتید که از ناحیه تقوی و علم و سیاست و در نهایت اداره خبرگان بر شما اولی است، آیا انتخاب شما از ناحیه اجتهاد بود یا تقلید؟

مردم ایران فهیم هستند، صبور هستند، قانع هستند، عالم و محترم هستند، اما تا چه حد باید این خلاف قانون‌ها را تحمل کنند، تا دیر نشده مردم را نسبت به جمهوری اسلامی آشتی دهید و کدورتها را بردارید که خداوند ارحم الراحمین است.

در خاتمه عرض شود که اینجانب هیچ امنیتی برای خود نمی‌بینم چون به بیت حمله شد، به حوزه و مسجد حمله شد، و سایت هایشان نسبت‌های خلاف واقع به حقیر دادند، عده‌ای از خبرگان هم که بنا دارند سکوت رعایت شود، به قوه قضائیه هم که شکایت شود که آن هم اختیاری ندارد، اختیارات در قوه قهریه سپاه جمع شده. بنابراین تکلیفی در حضور به مجلس خبرگان نمی‌بینم، و مطالب حق را به وسیله بیانیه به سمع مردم شریف می‌رسانم، انشاءالله. والسلام علیکم و رحمت‌الله و برکاته.

سید علی محمد دستغیب
بیست و هفتم رمضان المبارک ۱۴۳۲

بسم‌الله الرحمن الرحیم

محضر مبارک حضرت آیت‌الله مهدوی‌کنی رئیس مجلس خبرگان رهبری
سلام علیکم

غرض از تصدیع تذکر به مطالبی است که یادآوری آنها خوب است. جنابعالی در سن پختگی و تدبیر و خارج کردن حبّ دنیا هستند که از این جهت شایسته تبریک است.

حضرتعالی که مشهور به تقوا و تعهّد هستید به خوبی می‌دانید که دفاع از حق در هر زمان و مکان بر مؤمن به خصوص مجتهد لازم است بلکه از وظائف مجتهد است که «و ما علی الرسول الّا البلاغ» حق همان قرآن و سنّت است و عامل به آن دو و مدافع آنها حق و متّقی است، و غیر آن بیراهه است.

جنابعالی به خاطر دارید که مردم ایران در ابتداء انقلاب سال پنجاه و هفت به تبعیّت از مراجع و علماء به حق، فریاد می‌زدند «استقلال آزادی جمهوری اسلامی» که هر سه برگرفته از قرآن و سنّت و تکیه کلام مرحوم امام خمینی بود. متأسفانه وضعی پیش آمده که از آنچه می‌خواستند و فریاد می‌زدند و مدّتی میوه شیرین آن را یافتند، جز شبحی نمی‌بینند، و خود را جدا از آن می‌یابند.

حضرت آیت‌الله مهدوی‌کنی شما وظیفه سنگینی را به عهده گرفتید، و مسئولیت خطیری به عهده شما است، و آن سعی و کوشش در پیاده شدن احکام الهی است که تخلف از آن مسؤول عندالله می‌باشید. جنابعالی از چه نظامی دفاع می‌کنید، و مردم مدافع کدام نظام باید باشند، می‌فرمائید از نظام اسلامی، حال ببینید با این تخلّفات از قرآن و سنّت باز هم نظام اسلامی است؟ آیا آبروی مؤمن بخصوص مراجع، محترم نیست، و صحیح است که بعضی از آنها مورد هتک واقع شوند؟ آیا نه این است که در محاکمات و پیش از اجراء حکم باید هر دو طرف دعوی حضور داشته باشند و اتّهام معلوم باشد؟

که از جمله آبروی آقایان هاشمی و کروبی و خاتمی و موسوی برده می‌شود با اتّهام‌های واهی و بدون محاکمه، این است اجرای احکام اسلام؟ و این است رضایت امام زمان (علیه‌السلام)؟

جرم آقایان هاشمی و کروبی و خاتمی و موسوی در چیست؟ آیا دفاع نکردن از خلاف قانون و خلاف شرع جرم است؟ شما خوب می‌دانید که آقای هاشمی معرّف رهبر بود و تا حال حاضر نیز مدافع ایشان است، و ناچار است خطرات را متذّکر شود.

آقای خاتمی با آن همه محبوبیّت در زمان ریاست جمهوری و کشف آن همه خلاف قانون و خلاف شرع و قدرت انتقام‌جوئی، اما جز محبّت و حفظ نظام و رهبری راهی نرفت. چهره مهر و محبّت اسلامی را در نظر مردم دنیا نشان داد. عزّت و سربلندی مردم مسلمان ایران را در تمام کشورها افزایش داد. مراجع عظام و روحانیّون والامقام را در دنیا رفعت بخشید. البته همه از برکات تربیّت امام عزیز بوده.

آقای کروبی به برکت امام راحل (رحمت‌الله) نگذاشت مجلس از استقلال و رأس امور بودن خارج شود و با شهامت تخلّفات از قانون و شرع را تذکّر داد.

آقای میرحسین موسوی که به عنوان نخست‌وزیر زمان امام (رحمت‌الله) مشهور شد جز امانت‌داری در انجام قانون و بیت‌المال مسلمین کاری نکرد، که بی‌جهت محبوب امام (رحمت‌الله) واقع نگردید.

می‌گویند حال فعلی ایشان تغییر کرده، ایشان در صدد براندازی نظام و یا تحریف آن و حذف رهبری هستند! می‌گویند قرائن و مدارک موجود است! خوب عقل و شرع و عرف حکم می‌کند که آنها را حاضر کند و آنها را با حفظ شخصیّت و اختیار حاضر کنید و ارائه دهید تا بتوانند آنچه که واقع است بگویند و حق روشن شود.

عجیب است مثل اینکه حفظ اسلام در یک شخص تجلّی کرده که اگر او حفظ نشود اسلام از بین رفته و اگر او باشد اسلام هم هست، هر چند چیزی از احکام اسلام نماند و حتّی عقاید مردم سست شود، و همه بی‌تفاوت شوند و بازگشت به قبل کنند!

حضرت آیت‌الله مهدوی‌کنی ریاست محترم مجلس خبرگان رهبری، پیشنهاد می‌شود که برای رضایت صاحب شرع و حفظ سه پایه، استقلال آزادی جمهوری اسلامی هیئتی تشکیل شود از افراد مطمئن و مورد نظر هر دو گروه و مسأله تخلّفات از قانون و خلاف شرع بررسی گردد. و رضایت مراجع عظام و علماء و فضلاء عدول فراهم گردد و اعاده حیثیّت از آنان بشود و بررسی شود به چه وجه شرعی و قانونی و عرفی، سپاه و نیروهای امنیّتی در تمام شؤون زندگی مادّی و معنوی مردم وارد شده، و چرا و به چه جهت بیوت مراجع و دفاتر ایشان و وسائل تبلیغاتی آنان به شدّت تحت نظارت آنها است مساجد، حسینیّه‌ها و مراکز اجتماعات دینی اضافه بر ادارات و دانشگاهها در اختیار تام ایشان است.

حوزه‌ها و مراکز علمی و فقهی که لازم است مستقل باشد و فقیه مستقل تحویل جامعه دهد در محدودیّت و کنترل شدید سپاه و نیروهای امنیّتی ظاهر و پنهان است. و هر کس پا را از خواسته‌های آنها فراتر گذاشت به احکام غلاظ و شداد که در قرآن و سنّت نیست محکوم می‌شود؟

امید است این نامه به دست شما برسد و به وظیفه شرعی و قانونی خویش عمل کنید.

سید علی محمد دستغیب
۱۶/۶/۹۰

دانلود در سه کیفیت  ۱۱۷ مگابایت – ۴۰ مگابایت – ۲۰ مگابایت

* احمدی نژاد علاقه خود را به گفتگوی دوجانبه با امریكا، با ارسال نامه تبریك انتخاب شدن به ریاست جمهوری، به پرزیدنت اوباما، نشان داد. او دلخور شد وقتی پاسخی دریافت نكرد. او «درمضیقه» دید وقتی پرزیدنت اوباما تصمیم گرفت، به جای آنكه به نامه او پاسخ دهد، با رهبر ایران مكاتبه كند، این كار اوباما اثری بسیار منفی بر احمدی نژاد نهاد. زیرا او «مردی بسیار مغرور » است. بعد از انتخابات با «اكثریت بزرگ»، موقعیت او بسیار مستحكم است.

بعداز گذشت 15 سال از افشای مذاكرات محمدجواد لاریجانی با نیك براون، دیپلمات انگلیسی كه در آن به اختلافات میان حكومت و تقاضا برای حمایت غرب از یك جناح ایران اشاره شده بود، سایت ویكی لیكس جزئیات مذاكره ادعایی 20 ماه قبل میان اسفندیار رحیم مشایی و پوستل، سفیر اتریش در تهران را افشا كرد.

به گزارش خبرنگار «آینده»، در این سند ادعا شده است: در این دیدار كه به تقاضای مشایی در دفتر رییس جمهور انجام شده است، مشایی با انتقال اختلافات مسئولان ایرانی در موضوع هسته ای به غرب، از مشاوران رهبری با عنوان اشكال تراشان یاد كرده و از نارضایتی شدید احمدی نژاد از اوباما، برای بی پاسخ گذاشتن تبریك وی و در عوض نامه نگاری با رهبر انقلاب خبر داده است.

ویكی لیكس:

گفتگوهای ۱ فوریه ۲۰۱۰، پوستل با رحیم مشائی، رئیس دفتر احمدی نژاد ، به تقاضای او و در دفتر او، انجام گرفته اند. این دو گفتگوهای خود را با گفتگو بر سرمسئله اتم آغاز كردند. پوستل از مشائی پرسید: شما وعده داده بودید كه در ماه سپتامبر، نماینده ایران به ژنو می آید و رفتاری سازنده خواهد داشت. پس چرا در گفتگوهای ۱ اكتبر در ژنو، او این رفتار را نداشت؟ مشائی توضیح داد كه به دو دلیل رفتار ایران تغییر كرد:

پوستل در حال دیدار با یكی از وزرای دولت دهم

بتازگی قادر به متقاعد كردن «اشكال تراش ها» در دولت ایران شده است به این كه اكنون زمان خوبی برای رفتن به جلو با دادن پیشنهاد به آژانس بین المللی انرژی اتمی است.  این اشكال تراشان منفی باف بر این نظر بودند كه ایران آن اندازه اورانیوم غنی شده ندارد كه ۱۲۰۰ كیلوی آن را بر طبق پیشنهاد، به غرب تحویل دهند. كار بدتر از بد می شود اگر طرفهای مقابل به تعهد خود عمل نكنند. پیشنهاد هنوز هم ارزش آنرا دارد كه مورد موافقت قرار گیرد. هرگاه احزاب دیگر با موافقت خود با این توافقنامه، دنبال كردن آنرا میسر كنند. از همه مهمتر، اگر تبادل موفقیت آمیز بود، پذیرش بین المللی حق ایران برای غنی سازی می شد. پوستل گفت از مشایی پرسیده است این اشكال تراشان چه كسانی هستند؟ غرب باید بداند كه این كسان كیانند.

مشایی گفت : اگرچه علی اكبر ولایتی، در مورد سیاست خارجی، قبلا بیشترین نفوذ را در دفتر مقام معظم رهبری داشته است، اما اینك كمال خرازی، وزیر خارجه پیشین بر او سر شده است. او كسی است كه مقام معظم رهبری را از پذیرفتن پیشنهاد كشورهای ۵ +۱ و آژانس بین المللی انرژی اتمی، منصرف كرده است. دیگر مخالفان با نفوذ كه با معامله مخالف بودند، عبارتند از دبیران پیشین شورای عالی امنیت ملی، حسن روحانی و علی لاریجانی كه اینك مشاوران مقام معظم رهبری در مورد پرونده هسته ای هستند.

در این جا، گزارش دهنده توضیح می دهد كه پوستل، تا پایان سال ۲۰۰۹، سفیر اتریش در ایران بوده و با زبان فارسی آشنا است و ارتباطهای بهتری از دیگر دیپلماتهای غرب با حكومت ایران داشته است. بخصوص در ایام پیش از انتخابات، مشائی خواسته است از طریق پوستل پیام بدهد كه حكومت تغییر سیاسی در باره پیشنهاد ۶ كشور و آژانس داده است. بسا ایران، و بطور خاص، احمدی نژاد خواسته است با استفاده از این مجرا، نسبت به فرجامی كه مسئله اتمی می تواند پیدا كند، تردید و ابهام بوجود بیاورد و زمان وضع مجازاتها و یا هراقدام دیگری برضد ایران را به اندازه كافی به تأخیر بیاندازد. تا در نزاع بر سر قدرت، در خود ایران، موقعیت بهتری بدست آورد.

مشائی مدعی شد كه ایران هنوز به گفتگو با امریكا علاقمند است. هیأت نمایندگی ایران برای گفتگوهای اول اكتبر به ژنو آمد زیرا به گفتگو با امریكا علاقمند است. بخصوص به گفتگوهای دوجانبه با امریكا علاقمند است.

او گفت ایران از گفتگوها با روسیه و فرانسه احساس حرمان می كند و ترجیح می دهد بطور مستقیم با امریكا گفتگو كند. او خاطر نشان كرد كه انگلستان چندین بار در گفتگوهای ایران با كشورهای ۵ +۱ اشكال تراشی كرده است. احمدی نژاد علاقه خود را به گفتگوی دوجانبه با امریكا، با ارسال نامه تبریك انتخاب شدن به ریاست جمهوری، به پرزیدنت اوباما، نشان داد. او دلخور شد وقتی پاسخی دریافت نكرد. او «درمضیقه» دید وقتی پرزیدنت اوباما تصمیم گرفت، به جای آنكه به نامه او پاسخ دهد، با رهبر ایران مكاتبه كند و نامه ای به رهبر معظم آیت الله خامنه ای نوشت. مشائی گفت: این كار اوباما اثری بسیار منفی بر احمدی نژاد نهاد. زیرا او «مردی بسیار مغرور » است. بعد از انتخابات ماه ژوئن و انتخاب شدنش با «اكثریت بزرگ»، موقعیت او بسیار مستحكم است. در مقابل، مقامات ایران بر این باور هستند كه پرزیدنت اوباما در موقعیت ضعیف تری است. چرا كه در مورد ایران نتوانسته است پیروزی بدست آورد. اینست كه حكومت او نیازمند برداشتن قدمهای دیگری است.

گفتنی است سال گذشته نیز رسانه های مختلف اخباری درباره مذاكرات مشایی و پوستل منتشر كردند كه هیچ كدام تكذیب نشد.