علوی تبار: اصلاح طلبان می خواهند بدون ایجاد گسست به نیازهای جامعه پاسخ دهند

علوی تبار: اصلاح طلبان می خواهند بدون ایجاد گسست به نیازهای جامعه پاسخ دهند
جرس: علیرضا علوی تبار با عقلانی خواندن پیشنهادات اخیر سیدمحمد خاتمی اظهار کرده است: هیچ حكومتی نمی تواند منتقدان مسئول و اصیلی چون خاتمی و اصلاح طلبان را پیدا كند. حكومتگران باید قدر نسلی را كه با آنها گفت وگو می كند و می خواهد بدون ایجاد گسست در جامعه به نیازهای فزاینده آن پاسخ دهد، بدانند.

این تحلیل گر سیاسی در بخشی از یادداشت خود آورده است:  اگر دهان این نسل دوخته شود، مخالفت از میان نخواهد رفت بلكه زبان و روش آن عوض خواهد شد. فرصتها را دریابیم. ایران در موقعیت خطی با به رسمیت شناختن مخالفان و منتقدان ملتزم به مسالمت و فرآیندهای قانونی زندگی توام با همزیستی و تفاوت را برای مردمان فراهم كنیم. آیا گوش شنوایی هست؟
وی با انتقاد از اقتدارگرایان می نویسد: محافظه كاران در جامعه ما اكثریت هستند اما همه قدرت را در اختیار دارند. طرفداران مردم سالاری به دنبال حذف محافظه كاران در عرصه اجتماع نیستند. تنها به آنها یادآوری می كنند كه به اندازه پایگاه اجتماعی تان قدرت بخواهید و در تصمیم گیری ها نقش ایفا كنید.

در این یادداشت که در روزنامه روزگار منتشر شده است وی سخنان اخیر سیدمحمد خاتمی رییس جمهور پیشین کشور و واکنش هایی که نسبت به آن صورت گرفته را دستمایه کرده و نوشته سیاست ورزی سخت با عواطف و احساسات گره خورده است. همین در آمیخته بودن با عواطف است که سیاست ورزی را هم جذاب می کند و هم خطرناک. جذابیتش روشن است چون با برآورده ساختن تمایلات عاطفی ما سر و کار دارد. اما به همین دلیل گاه از صورت یک اقدام عقلایی خارج می شود و خطرناک می شود.
وی سپس در بخش دیگری از این مقاله نوشته دعوای مردم سالاری خواهی دعوا با اشخاص نیست بلکه دعوا با روندها و خط و مشی هاست و در نهایت با تغییر ساختار مردم سالاری تحقق می یابد نه با حذف فیزیکی اقتدارگرایان. بخش غالب مردم سالاری طلبان داخلی علاقه خود را به گذار به مردم سالاری از طریق مراوده اعلام کرده اند، ضروری است که پیامدهای گرایش های خود به این شیوه ها را نیز بپذیرند، حتی اگر این پذیرش به وجه اجتماعی آنها لطمه بزند و موجب برچسب هایی چون سازشکار و ترسو شود.
متن کامل این یادداشت به شرح زیر است:

سخنان اخیر سیدمحمد خاتمی خطاب به جمعی از ایرانیان پرورده شده در جریان جنگ و انقلاب [كه در سایت های خبری منعكس شد] نوعی هشدار و پیام بیدارباش بود، هم به حكومت و هم به مخالفان و منتقدان. این سخنان برای خود من كه این روزها با خشم به عرصه سیاسی ایران نگاه میكنم، یادآوری برخی از مبانی فراموش شده بود. به این امید كه پیام او همه ما را به تامل وادارد، به برخی از اصول یادآوری شده در این سخنان اشاره می كنم.

یكم: سیاست ورزی سخت با عواطف و احساسات گره خورده است. همین درآمیخته بودن با عواطف است كه سیاست ورزی را هم جذاب می كند و هم خطرناك. جذابیتش روشن است چون با برآورده ساختن تمایلات عاطفی ما سر و كار دارد. اما به همین دلیل گاه از صورت یك اقدام عقلانی خارج میشود و خطرناك می شود. در اقدام عقلانی ما به دنبال تناسب میان «هدف» و «وسیله» می گردیم.

می كوشیم روشها و وسایل مورد استفاده ما با هدفی كه درصدد تحقق آن هستیم، جور باشد. به علاوه هم در انتخاب هدف و هم در انتخاب روش و وسیله واقع بین هستیم و امكانات و توانایی ها را در نظر میگیریم. برخوردهای تلخ و دردناكی كه با دوستان و یاران صدیق ما می شود، اغلب در ما خشمی برمی انگیزد كه واقع بینی [درك امكانات و توانایی ها] را از ما می گیرد. حقوق فراموش شده و پایمال شده بسیار است اما آیا در شرایط كنونی می توان احقاق همه آنها را درخواست و جستوجو كرد؟ در مسابقه ابراز خشم، عقلا حاشیه نشین می شوند و افرادی كه صدای بلندتری دارند، پرچمدار و پیشرو می شوند. لازم است هر از چندگاهی كسی به همه ما یادآوری كند كه «خون را نباید با خون شست» و برای حفظ همبستگی بلندمدت جامعه باید آماده بخشیدن بود. مگر حفظ همبستگی در كنار آزادی و برابری از آرمان های مدرن منتقدان نیست؟

دوم: حرف اصلی طرفداران مردم سالاری در ایران این بوده است كه هر جریانی باید به اندازه سهم اجتماعی اش از قدرت سهم داشته باشد. اقتدارگرایی مگر معنایی جز این دارد كه جمعی كه درصد كوچكی از جامعه هستند، بیشتر قدرت سیاسی را در اختیار داشته باشند؟ حكمرانی اكثریت در مردم سالاری به معنای نادیده گرفتن حقوق اقلیت نیست. محافظه كاران در جامعه ما اكثریت هستند اما همه قدرت را در اختیار دارند. طرفداران مردم سالاری به دنبال حذف محافظه كاران در عرصه اجتماع نیستند. تنها به آنها یادآوری می كنند كه به اندازه پایگاه اجتماعی تان قدرت بخواهید و در تصمیم گیری ها نقش ایفا كنید.

حال اگر آنچه گفته شد درست باشد پس نباید شعارهایی را طرح كرد كه به معنای پاك كردن محافظه كاران از صحنه اجتماعی و در نتیجه سیاست باشد. همانطور كه طرفداران مردم سالاری انتظار دارند محافظه كاران واقعیت آنها را به رسمیت بشناسند و به همزیستی مسالمت آمیز به آنها تن دهند، باید این توانایی را در میان خودشان تقویت كنند كه وجود محافظه كاران را به رسمیت بشناسند و امكان بهره گیری از قدرت متناسب با وزن اجتماعی را برای آنها فراهم كنند.

اگر اینگونه به قضایا بنگریم، محافظه كاران را خطاب قرار دادن و از همزیستی با آنها سخن گفتن، چندان برایمان ناخوشایند نخواهد بود. ما در سیاست تابع اصولی هستیم و رفتارهای ناخوشایند طرف مقابل نباید ما را به فراموش كردن این اصول بلغزاند. سوم: مطالعه تجربه كشورهای مختلف نشان می دهد برای گذار به مردم سالاری راه های گوناگونی وجود دارد. گذر ایران به مردم سالاری واقعه ای اجتناب ناپذیر است و دیر یا زود اتفاق خواهد افتاد. اینكه این گذار چگونه رخ خواهد داد، چندان قابل پیش بینی نیست. ما نمی توانیم به دقت بگوییم كه در آینده چه اتفاقی خواهد افتاد اما می توانیم بگوییم كه دوست داریم چه اتفاقی بیفتد. می دانیم كه كم هزینه ترین شیوه گذار به مردم سالاری شیوه «مراوده» كه هم مسالمت آمیز است و هم سریع تر از گزینه های دیگر به نتیجه می رسد. در گذار به گونه مراوده گذار به مردم سالاری به گونه ای طرح می شود كه همراهی بخش هایی از حكومت را نیز میطلبد و خود را با نفی آنها تعریف نمی كند. به بیان دیگر مردم سالاری در تقابل با اقتدارگرایی تعریف می شود نه اقتدارگراها.
دعوای مردم سالاری خواهی، دعوا با اشخاص نیست بلكه دعوا با روندها و خط مشی هاست و در نهایت با تغییر ساختار مردم سالاری تحقق می یابد نه با حذف فیزیكی اقتدارگرایان. بخش غالب مردم سالاری طلبان داخلی علاقه خود را به گذار به مردم سالاری از طریق مراوده اعلام كرده اند. ضروری است كه پی امدهای گرایش خود به این شیوه ها را نیز بپذیرند، حتی اگر این پذیرش به وجهه اجتماعی آنها لطمه بزند و موجب برچسب هایی چون سازشكار و ترسو شود. حكومت نیز نباید با سپردن بلندگوهای خود به دشمنان «صلح اجتماعی» و «گفت وگو» در شرایط تنوع و تكثر به تضعیف طرفداران مراوده و ارتباط و گفتوگو بپردازد. هیچ حكومتی نمی تواند منتقدان مسوول و اصیلی چون خاتمی و اصلاح طلبان را پیدا كند. حكومتگران باید قدر نسلی را كه با آنها گفت وگو می كند و می خواهد بدون ایجاد گسست در جامعه به نیازهای فزاینده آن پاسخ دهد، بدانند.

اگر دهان این نسل دوخته شود، مخالفت از میان نخواهد رفت بلكه زبان و روش آن عوض خواهد شد. فرصتها را دریابیم. ایران در موقعیت خطی با به رسمیت شناختن مخالفان و منتقدان ملتزم به مسالمت و فرآیندهای قانونی زندگی توام با همزیستی و تفاوت را برای مردمان فراهم كنیم. آیا گوش شنوایی هست؟

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: